14-01-10

Winners pick winners

Dat is het, grotendeels, een frustratie over onze selektiemechanismen die jou maar niet wil selekteren. En anderen wel. Om redenen die, op zijn minst, niet 'volledig' de toets der objektiviteit kunnen doorstaan. Ook mijn frustratie. Ja, ook de mijne. Zien wat alleen blinden niet kunnen zien: sukses is in belangrijkere mate afhankelijk van hoeveel sukses de mensen die je kent hebben dan van waar het eigenlijk over gaat - a bummer.

Daarom het vluchten in de historie naar zij wiens sukses pas tot volle bloei kwam na hun meestal anonieme dood. Niet zozeer de hoop dat jij bent zoals zij - in elk geval dat jij in anonimoteit kan sterven & tóch nog iets betekend hebben. Niet zozeer dat, maar uiteraard ook dat. Maar eerder het ontwijken van de frustratie over die kansen op sukses die jou ontzegd waren omdat je de juiste mensen niet kent of, erger nog, omdat je niet de sociale kwaliteiten hebt om ze te leren kennen of - misschien ergst van al - omdat je te trots bent om door hun slijk te gaan; te trots om je sukses vuil te maken aan de slijmerijen die onontkoombaar zijn als je deel wil uitmaken van de kring van mensen waarvan sommigen sukses hebben.

Daarom de hang naar dode denkers, dode kunstenaars en dode schrijvers.

Zo kunnen wij ook zijn. En vooral: de tijd erodeert alle toevalligheden - en wist zelfs de ergste slijmerijen uit onder de mantel van een tijdloosheid die majestueus boven de toevalligheden van het leven vallen.

Maar hoeveel gaat er verloren?

Hoeveel is Kafka zonder Brod? Hoeveel is Gogol met meer manuskript in het vuur?

&, to the point nu: hoeveel is geschreven ergens op het internet en vergeten in een schouw, aan de binnenkant, en nooit gevonden en vergeten zelfs door degenen die het geschreven of gemaakt heeft? Hoeveel ligt slapend op servers, & doorsnurkend, door de back-up van ene inerte schijf naar een andere? Klaar om zelfs door makers dattes verwenst te worden bij herontdekken. Verwenst voor de naïviteit ooit gedacht te hebben dat er iets waardevols in zat.

De vraag is echter: hoe anders dan?

Miljoenen kreaturen die kreëren en slechts 1000 keer meer die die kreaties kunnen verslinden. Mathematically intractable. Zelfs als je een maatstaf zou hebben, dan is het nóg onmogelijk om alles te meten &, eens gemeten, te sorteren & - gesorteerd en wel - aan te bieden voor konsumptie. Alleen de tijd kan dat werk doen. En de tijd kan slechts werken op wat zich kandidaat stelde voor tijdloosheid. & Die kandidatuur kan pas gesteld worden als iemand het oppikt en iemand pikt het slechts op als de winnaars het uitpikken. Want uiteindelijk zijn het alleen zo'n winnaars die het proces op gan brengen kunnen.

Het is nu eenmaal zo. Niet anders. Zoals alleen die dieren kunnen verder evolueren die tijdens de zondvloed hoog genoeg in de bergen leefden. Zelfs als de laaglander meer gesofistikeerd is. Toeval. Onrechtvaardigheid. Onrechtvaardigheid en toeval in een dans die gedanst moet worden om te filteren tot onpersoonlijke rechtvaardiging en de tijdlozen (die slechts even tijdloos zijn - slechts tot de volgende golf die beter moet zijn als ze de vorige golf in minstens Darwiniaanse herinnering heeft haar over spoelt zoals het nu eenmaal ook niet anders kan).

Wat rest is: een beetje persoonlijke hoop, een niet onaanzienlijke dosis optimisme en een rationeel verklaarbare rationele allergie voor de onbescheidenheid van haar die geen eer betoont aan de onbekende kunstenaars.

Dat is niet-valse bescheidenheid: ergens heeft iemand het beter gedaan, anoniem, en onvergeten zelfs al is de naam vergeten.

Toch nog een romantikus: ik :-)

 

 

06-11-09

De druk van non-aktivisme

Ik heb altijd een gloedhekel gehad aan mensen die luidkeels, in een veilige schoot van gelijkgestemdheid, hun gelijk uitriepen. Aktivisten, die meestal niet nalaten om ons te verwijten van de boel de boel te laten. Liefdadigers die aan kruispunten alles ophouden om maksimaal gebruik te maken van de sociale druk, en onze ingeboren goedheid (die ze - meewarig hun hoofd schuddend - ontkennen, eens ze op zichzelf zijn & beseffen dat ze 1. met zielig weinig zijn & 2. oerend saai zijn - uitzonderingen daargelaten die die bastions van goedgelovigheid infiltreren, om aan wat eenvoudig kut te raken (of wat dies meer zij) en uiteindelijk bijna zonder uitzondering de boel, de echte boel, gaan leiden als de Bhagwan van dienst die al dat goed volk eens zal laten worshippen als nooit tevoren). Zelden of nooit zijn het mooie mensen en altijd vinden ze niet-gelijkgestemde mensen 'op één of andere manier' lelijk; huichelaars die hun zin voor kritiek op simpele aanvraag op nul kunnen draaien & voeder zullen zijn voor gelijk welk groot gelijk (alleen in vredestijd soms een beetje gelijk).

En U heeft dat ook. Zelfs als U geëngageerd bent in iets waarin U sterk gelooft, dan nog heeft U dat weeë gevoel in de buik wanneer iemand applaus krijgt van zij die er - zonder enige duidelijke reden, zonder procedure, zonder mogelijkheid tot beroep - toe geroepen zijn om de goeden van de slechten te scheiden. Knagend onbehagen, over alle zwaarwichtigheid die te berde gebracht wordt om te onderstrepen wat goed is, & in de hoek te zetten wat slecht is. Zonder ook maar het subatomairste deeltje zin voor revolutie in je lichaam (en schaam je niet: verandering is nodig - maar ook bestendiging is nodig) voel je de zin in je opkomen om in de beslotenheid van jouw eigen geest hen de zwaarste folteringen te doen ondergaan die op hun handgeklap onthaald worden, handgeklap van the 'powers that be', van 'ons kent ons'. Van hen die (of heb ik dat al gezegd) met een - in hun ogen - goddelijke voorzienigheid tot makers of brekers van talent en meningen zijn uitgegroeid (in elk geval buiten ons om, buiten onze macht en ons medeweten - en die van voorgangers zoals wij).

In één woord: onrechtvaardigheidsgevoel.

Neem die onverbeterlijke sloef die in de lessen zedenleer (en waarom zijn er lessen zedenleer? omdat de aktivisten beslist hebben dat "zeden" iets zijn dat aangeleerd moet worden! à leur façon, uiteraard); die onverbeterlijke sloef die, bescheiden, een gevestigde mening herkauwt; applaus krijgt .. terwijl jij, of zij, die eens een kritische mening formuleert ongenadig gematrakkeerd wordt met woorden gesproken uit een gezag ontleend aan het grote niets; tot lach- of pispaal wordt gedegradeerd .. & dus er verder maar het zwijgen toe doet. Het kan ook de les godsdienst geweest zijn, of de voetbaltraining, of een wijnavond, of een diskussie over kunstenaars. Het maakt niet uit: waar er aktivisme is worden de goeden van de slechten gescheiden en er is maar één zekerheid: diegenen die het scheiden doen zijn de enige echte slechten & zij die als 'de goeden' bestempeld worden slechts de braven: de konformisten of de non-konformisten als non-konformisme de regel is waaronder de groep gevormd is.

Laat je dus niet opjagen door hen met een overontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel; alleen het onrechtvaardigheidsgevoel brengt uitsluitsel. Als je de vacuümpomp voelt op je maag omdat er iemand zich - of anderen - laat voorstaan op zijn - of op haar - buikgevoel over goed en slecht: weet dat je misselijkheid een sienjaal is dat je nu best serieus neemt. Wanneer de voorstaanders of de voorgestanenen - en zeker in geval beiden samen - oproepen om aktief te worden (en dus van de boel, een boel te maken): haal je schouders op en loop door alsof ze lucht zijn (wat ze ook zijn, in se, als ze zich reduceren tot hun toevallige meningen).

Alleen door de druk van non-aktivisme zo kunnen we de vicieuze cirkel doorbreken; komaf maken met dat knagend onrechtvaardigheidsgevoel van zij die zich het recht toeëigenen in ons aller naam te spreken, alsof de waarheid uiteindelijk niet krachtig genoeg zal zijn om uit zichzelf onze waarheid te worden - alsof we nog altijd leven in hun tijden, tijden waar enkelingen zich het geweten voelde van iedereen (& iedereen wel geweten heeft wat daar het resultaat van was). Alsof we niet voor onszelf kritisch denken kunnen. Alsof het rechtvaardig is om ons "rechtvaardigheidsgevoel" te laten spreken, wetende dat het slechts een gevoel van angst is voor wat anderen ons aan kunnen doen.

Alsof ons onrechtvaardigheidsgevoel slechts jaloezie is en frustratie & niet - zoals we voelen (voor de ene keer dat 'voelen' de enige redelijke reaktie is) - de duidelijkste aanwijzing is dat er iets loos is; dat er kwakzalvers op pad zijn die voor de waarheid, slechts 'hun' waarheid verkopen willen en dit tot elke prijs. 

Ik zou zeggen: als je me niet gelooft, doe het dan voor je kinderen, doe het voor je kleinkinderen, zodat zij niet in de les Nederlands gekonfronteerd worden met slecht, en naäperig dichtwerk, dat lof oogst om zelf neergesabeld te worden omdat zij iets - van zichzelf - maken wilden. Zodat zij niet ontmoedigd worden, door de recensenten van het verleden omdat zij iets doen dat slechts een plaats heeft in de toekomst.

En als je me niet geloven wil - groot gelijk! Maar bedenk dat al dat ondernemen dat van ons gevraagd wordt, en waar we all stressed out van zijn, slechts ondernemen is ter meerdere eer en glorie van hen die nu on top zijn - het gewenste ondernemen is slechts het risikoloze kopiëren van hun ondernemen.

(Dat lucht op.)

 

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

06-10-09

De Universele Stiptheidsaktie e.d.

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

 

13-05-09

Deeltjespsychologika

Nog eentje in het negatieve. Dan terug optimistischer. Voor ik begin te klinken zoals dat addergebroed dat niets beters te doen heeft dan af te geven op alles & nog wat (u kan ze zien samentroepen op hln.be als je zelf eens wil zien wat de politiek "aan de toog" zegt te horen). Maar maak U geen zorgen: ik ben nog lang niet lid van de Sint-Egidius-gemeenschap. Ik hoop de zwakzinnigheid nog even uit te stellen.

De titel had ook kunnen zijn: "We rijden allemaal in een Suzuki Swift." Ik betwijfel 't echter of velen ten lande de schande van de Suzuki Swift, in de mislukte aanslag op koningin Beatrix, (nog) kennen. Een andere mogelijkheid was: "Mijn kind is perfekt, alleen spijtig dat ze uitgesloten wordt." Of nog: "Wetenschappelijke doorbraak: ook sporthelden zijn menselijk!" Want er wordt nogal wat drukte gemaakt, & het schema van al die drukdoenerij is tijdloos: wat slecht is wordt afgesplitst & uitgejouwd, het is des duivels (of erger nog: des 'andere' mensen).

Het probleem is filosofisch (ja-ha, filosofisch!). Er is sprake van overshoot in richting van de deeltjesfysika. Alles is netjes wetenschappelijk opgedeeld in het positieve en het negatieve. Het negatieve wordt afgezworen. & Als het resultaat niet puur genoeg is dan splitsen we het positieve wat verder - zo kunnen we het zuiveren van neutrale en inerte delen die ons beletten het ideale tot onze werkelijkheid te maken. En hup, daar staan we dan in onze pure al die smeerlapperij te bekijken. We herkennen het niet meer in onze zuiverheid. Kunnen het dus des te beter veroordelen als vreemd - het vreemde veroordelen is essentieel voor het pure (het meest zure komt van hen die zich het meest puur vinden - zoek hen bijvoorbeeld 'in de natuur').

Het sukses van de wetenschap heeft ons verslaafd aan de dunne witte lijnen die het goede scheiden van het onaanvaardbare. Liefst onversneden snuiven we aan wat er zou moeten gebeuren. We kunnen niet weerstaan aan de klare taal die onze lijntjes legt. Indien we het ongeluk hebben zo een lijntje door onze omgeving te zien lopen dan: geen nood! Niets waar een pil - of wat ekstra kordaatheid bij het uitsluiten van de slechte invloed - niet tegen kan helpen (men spoede zich naar ww. hln.be om de zwartste kakjes kwijt te kunnen).

Wij verslaafd? Neen, nooit! De anderen hebben gewoon ons rechte pad weer 'ns niet gevonden. Zíj zijn het die verslaafd zijn aan het politiek-korrekte mistspuien dat elk huisje zijn kruisje heeft - alleen óns huisje heeft namelijk een kruisje ;-(

Dát is de essentie van het konservatisme: de schuld afsplitsen, buiten je leggen, en dan genadeloos afslachten. Het wordt alsmaar moeilijker om konservatief te zijn, en ook in de filosofie wint het holisme het terug van het atomisme van de erfzonde. En dus schreeuwen we even wat harder. Het is de gil voor de verlossing. Niet lang meer, niet lang tot we bevallen van de mooie gedachte dat alles wat slecht is ook in ons is en altijd in ons zal zijn; niet omdat we allemaal slechts zijn maar omdat iedereen er beter op kan blijven worden door voortdurende hervormingen. Zonder alfa, & zonder omega. Zonder drukdoenerij en met de nodige vuilspuiterij. Met de wil te verbeteren en zonder de stress van het beste te moeten zijn.

Komaan, hup, begin ermee! Geen splinters, geen balken, geen stenen, niet werpen, niet verbeteren maar beter worden. Op 't gemak, er zijn nog duizenden generaties - nog miljarden nakomers die het beter zullen hebben dan wij. Niet jaloers worden; er waren duizenden generaties en miljarden voorvaderen die het veel slechter hadden. Stel U voor: het overgrote deel ervan geloofden in de fabeltjes van God, en stierven in vrees voor de wraak van wat niet bestaat.

 

23-03-09

Leuteraire performances

Sta me toe dit persoonlijk te nemen: er is geen schrijver of zij staat te leuteren op 't podium en geen schrijfster of hij verkwanselt zijn tijd aan een kansel. Er moet brood op de plank, ik weet het wel, en alles is ijdelheid, het zei hen vergeven; maar wat is dat nu: schrijvers die hun teksten opvoeren alsof wij lezers niet meer kunnen lezen? Blijkbaar hebben we duiding nodig bij hun schrijven & is het risiko te groot dat we er, godbetert, onze eigen mening over vormen. Dus geven ze ons arme kinderen maar een handje en leiden ons tot hun mening die, reken maar van yes, de juiste is.

Want wat is dat nu voor iets, die onafhankelijkheid? Ho maar dat zo'n schrijfster zich bekent tot een politieke strekking. Maar wel de vinger klaar om af te wijzen, handen vol pennen om pamfletten & oproepen te tekenen. Schrijvers zullen maatschappelijk relevant zijn, of niet zijn; alsof maatschappelijkheid relevant is voor het schrijverzijn. Onafhankelijk van partijen, ongeschonden want ongebonden aan echte ingrepen. En toch verslaafd aan populariteit en verbolgen over 's woords gevolgen. Alsof de café's nog niet vol genoeg zitten met politici die voeling houden met het volk, begeven de togen het van de praat zonder haat, het geblaat zonder maat - het spuien van weer een meninkje zonder ruggengraat.

Voor, tegen - oeverloos gezwets, eindeloos geklets. Alles kan beter! Alles was beter! Alles moet beter! Geleuter door schrijvers die artiest willen zijn - en artiesten die zich voor echte schrijvers uitsloven van hun podiumtijd beroven. Gekeuter door would-be politici die betweterig beter weten - en politiekers op hun nummer zetten als ze zich door echte denkers laten besmetten. De ondraaglijke lichtheid van 't leuterbestaan: alle ballen prijs maar niet de ballen om zelf op te staan, de godverdomse kwallen - natuurlijk mogen ze spreken maar laat in godsname al dat gratuite preken.

Wat wil ik zeggen? Tja, wat wil ik zeggen? Weinig eigenlijk - misschien wel helemaal niets. Ik wilde schrijven: geschreven heb ik & zo afstand gedaan aan de lezers, met hoe weinig ze ook zijn. Niemand moet laten wat ik zeg te haten (en als ik wil zeg ik hier gewoon: 'kaas met gaten'). Schrijven is respekt hebben voor de lezers door die aan hun lot over te laten. Uitleggen, opleuken & zich door het ons kent ons te laten verneuken is alles behalve schrijven; en zo ben ik terug gelanceerd - cirkel na cirkel trekkend rond het zwarte gat van het napraten van andermans wijsheden en enkele zeldzame zelfgevonden 'zen'-momenten van wakkige oppervlakkige ietsepietserige opinies van buiten de linies. Alles beoordelen met alle voordelen, zonder risiko's op veroordelen: mijn opinie doet er niet toe, ik zeg slechts "Boe!"

 

 

25-02-09

3. Hoe?: de hipokrisie van privacy

(en meteen de laatste van een, ik geef toe: enigszins ontgoochelende, trilogie)

Het is misschien ironie, maar waarschijnlijker gewoon wraakroepend, dat Orwell's Big Brother het ekskuus bij uitstek geworden is om de zaken blauw-blauw te laten. Veel wordt er onder de mat geschoven onder het mom van privacy, want wie wordt er nog gehinderd door hipokrisie als wat je doet per definitie bijna gescheiden is van wat je zegt? Er is geen totalitair regime dat die scheiding noodzakelijk maakt & er zijn ook geen perfekt redelijke aktiviteiten of meningen die gekriminalizeerd worden en toch zorgt privacy ervoor dat we niet weten van de ander hoeveel hij verdient, of of zij de staat bedriegt door haar inkomen in de Bermuda's te innen, of of hij - hij dan weer - de mensen moreel verplicht tot een rechtlijnigheid waarvan hij zichzelf ontslaat.

Waarschijnlijk bent U nu toch licht verontwaardigd. Tenminste bent U wat konfuus en denkt U: 'Als dit al zo is, wat kan het dan al een oorzaak van onze problemen zijn?' Wel, niet zomaar een oorzaak maar dé oorzaak, en wel hierom: alles wat we op een eiland houden, ver van diskussie en kritiek, lijkt belangrijker dan wie we zijn en gaat al snel een donkere schaduw werpen over wie we zijn. Zo wordt het geld, ons geld, in virtuele maar anonieme sokken een doel op zich - we willen graag laten zien dat wij het hebben maar niemand mag zien hoeveel en waar we het hebben. Wat we doen, en wat we laten, wordt geïsoleerd zodat we kunnen doen en kunnen laten zonder er hinder van te ondervinden wat we zeggen dat anderen moeten doen, moeten laten. Zo krijgen we een maatschappij van de dubbele moraal (waar een enkele moraal al dubieus genoeg is om goedschiks te aanvaarden) die de liberale konsensus (& niet  die van menselijke maar wel die van kapitaalsvrijheid) ondersteunt. De ene moraal die tot hard werken verplicht en de andere die de verplichters van alle verplichtingen ontslaat.

Het is die dubbele moraal die de konsensus tussen kleinburgerlijkheid & libertijnen zal toelaten de kontrareformatie te prediken. Het is deze hipokrisie van die privacy die de velen verplicht tot dat waar de weinigen van ontslaan worden; want ja, ook wij willen ons deeltje van die privacy, het is het enige waar de happy few prat op gaan & ook wij willen ons een beetje deel voelen van die happy few. Helaas voor ons is die privacy ons wel gegund maar niet wat zij ermee doen: we vermogen het niet om te profiteren van de bijhorende hipokrisie & als we het al eens zouden vermogen dan ontbreekt ons het vermogen om ervoor te betalen.

Natuurlijk is het een waanidee dat iemand enige interesse zou kunnen hebben voor wat de meesten van ons uitvreten, & het is zo mogelijk nog waanzinniger te denken dat we door de band genomen dingen uitvreten die überhaupt wetenswaardig zijn. 't Ergste echter is dat we ons verplicht voelen om stil te blijven wanneer we menen dat we iets wetenswaardig gedaan hebben of te zeggen hebben. Want de anonimiteit & de sociale druk op bescheidenheid verplichten ons te wantrouwen wat anders is & te vertrouwen op uiterlijke tekenen van grandeur als enige uitdrukking van wat we zijn en wat we kunnen.

Zonder openheid geen opening naar de toekomst - de enige manier om Orwell eer aan te doen is door de nachtmerrie die we via de demokratie vermeden hebben af te schudden. Wanneer we ons laten leiden door het vermijden van een nachtmerrie dan worden we pas echt geregeerd door die nachtmerrie.

(Neen, ik stel niet voor om ieders privé-leven op straat te gooien; alleen de dingen die ervoor zorgen dat wij het rad van onze nieuwe, neo-liberale, kneuterigheid laten draaien.)

15-02-09

2. Waarom?: Het patronaat regeert de staat

Ja, het is hun sisteem dat in mekaar stort & toch zijn wij de pineut. Hoekanda? Wel, het patronaat regeert de staat. Dat is hun fout niet maar de onze want wij stemmen op zogenaamde anti-establishment-partijen die, ongegeneerd, opkomen voor meer rechten & minder plichten voor het establishment. Wij organizeren het bankroet van onze eigen demokratie door te stemmen op het anti-establishment-establishment; op het selektoraat van de neuzen gebruind door aarslikkerij van diegenen met geld of bekendheid (en dus geld).

Zo gaat dat gaan: kapitaal wordt vernietigd, diegenen waarvan het kapitaal afhing - de enkelen - beveiligen wat er van rest en de beveiliging bestaat erin om diegenen die van het kapitaal afhangen - de velen dus - te bestraffen. Hoe kan het anders? Allemaal hebben we ons laten oplsuiten in de konsensus van het kapitaal als doel, en de arbeid als geheiligd middel. Herverdeling, milieudoelstellingen: allemaal zijn het afgeleiden van het kapitaal, allemaal hebben ze tot doel om het kapitaal snel, & nu ook stabiel en zeker te laten groeien.

Binnen dit sisteem is elke krisis niets anders dan een versterking van de greep van het patronaat op de staat. Dat is hun schuld niet maar gewoon het gevolg van onze konsensus; kapitaalsval kan tot niets anders leiden als welzijnsval voor de velen en bij latere groei tot een sterkere verankering, een sterkere begeerlijkheid, van het in eigendom hebben van zoveel mogelijk eigen kapitaal.

Het patronaat regeert de staat omdat niemand anders het doet (& dankbaarheid is op haar plaats voor de bewezen diensten ondanks alle kritiek). Dit kan niet anders dan eindigen in een kontrareformatie: je kan van hen moeilijk spontane zelfmoord verwachten (tenzij je gelovig bent & dan heb je de meest essentiële verwezenlijking van het kapitalisme gemist, en hoe zielig zou dàt nu niet zijn!). Hier en nu kunnen we dit al zien: het fatum morganum van 'iedereen zijn mileuvriendelijke 4x4' wordt in een handomdraai gewisseld voor de zwartkakerij van 'binnenkort is ook Uw job & Uw pensioen in gevaar'.

In dat laatste ligt de essentie van het waarom. De konsensus is kompleet en zelfs de grootste kritikasters geraken er niet los van. Het verlaten van de konsensus zal als het verlaten van het nauwe pad van de christelijke heiligheid zijn: voor we zelfs nog maar een voetje riskeren is het alsof we alles riskeren & eens alles geriskeerd zal de vraag zijn 'hoe hebben onze ouders zich zo lang in kunnen laten opsluiten?'

Nieuwe ideeën hebben we nodig, nieuwe sistemen. Geen anti-sistemen, zeker geen anti-kapitalistische sistemen. De anonimiteit van kapitaal als bemiddelaar (middel, niet doel) in keuzes van personen is verworvenheid; het maakt het ons mogelijk te praten in de universele taal van het konsumentisme. Elke nieuwe voogdij over hoe, tussen wat, mensen moeten en mogen kiezen is een stap achteruit (zoals eigenlijk ook de reformatie een stap achteruit was). Neen: nieuwe ideeën en niet gewoon de negatie van bestaande ideeën - zie je ze?

Ik helaas nog niet genoeg.

 

11-01-09

Verziende wetenschap

Blijkbaar zullen er 'volgens wetenschappers' in 2100 maar liefst 6 miljard mensen in de huidige subtropische gebieden leven, in, tegen dan, tropische omstandigheden. Op die manier, nog steeds volgens dezelfden, is het onvermijdelijk dat 40% van de wereldbevolking honger zal lijden.

Nou moe! Ik zou bijna zeggen: als mijn vrouw een man was dan was ik een homo - neen, ik heb niets tegen homo's maar ik ben er, door geen schuld van mezelf, zelf geen.

Doorgaans is het probleem met verziendheid dat je de dingen die dichtbij zijn slecht ziet. Zo is het ook met de verziende 'wetenschap' - of het nu vegrijzing, opwarming, bevolkingsexplosie of, zoals hier, alles op een hoopje is; verziendheid is, nooit ofte nimmer, wetenschap en altijd slechts reklame. Wie gaat er in 2100 tijd hebben om - tussen het vruchteloos gezoek naar voedsel in - al die miljarden mensen te tellen?

Uiteraard zullen de wetenschappers waarnaar de 'volgens wetenschappers' verwijst er wel wat meer uitgeperst hebben dan wat er in mijn eerste paragraaf staat: wellicht is er sprake van heelwat testbare hypothesen bijvoorbeeld. Waarschijnlijk zelfs met de hoogst eerbare bedoeling om een en ander te vermijden (& zo dus de eigen doem-hypothese falsifierende). Maar dat doet er niet toe. Het doet er zelfs niet toe dat ze zich verdedigen met de pipo van public relations die het zo beter vond, 'want zo was er aandacht voor de problematiek' (en meer subsidies van de regering).

Het doet er niet toe om de simpele reden dat dit soort 'wetenschap' met geen enkel middel nog wetenschap te noemen valt. Dit is volksverlakkerij, doemdenken en ons allen een rad voor de ogen draaien. Dit is 'ver zien' om ons, via onze emotionaliteit, op korte termijn als marionetten te laten huppelen: om te konsumeren & misschien te konsuminderen, om te isoleren of net op de buiten te gaan wonen. Om, om, om, ... morgen precies datgene te doen wat die beunhazen in onze plaats vinden dat we moeten doen.

Dat is erg - erger echter is het dat de onheilsprofeten inderdaad die neiging hebben om wat dichtbij is heel slecht te zien. En dus dingen te willen verplichten die net niet nodig zijn (langer werken bijvoorbeeld). Dikwijls ook dingen op te leggen waarvan ze vinden dat het onze verdomde plicht is precies omdat ze voelen dat jongeren 't schijt hebben aan die overjaarse plichten. Maar het ergste is: dat ze ons wapen tegen alle religieuze praatjesmaker, de kritische geest, misbruiken en richten op ons - om ons makkelijker hun praatjes te laten slikken. Heiligschennis is het niet, maar het is wel de oorsprong van een nieuwe generatiie heiligheid (net nu we langzaam loskwamen van de vorige) - Foei!

Het zijn de praatjes van diegenen die de maakbaarheid van de maatschappij willen. Vermits dat hen maar niet wil lukken, maken ze nu maar gewoon wat wetenschap in de hoop dat de kudde gedwee zal lopen in de richting die de nieuwe herdershonden hen uitblaffen. Laat ons ons vooral niet proberen te amuseren; zie wat het ons zoal heeft opgeleverd: alleen maar dekadentie.

Nee hoor: nadenken over wat wij nu willen is het allerlaatste dat we moeten doen. Er is slechts tijd om na te denken over wat we niet mogen doen zodat onze kinderen - dixit henzelf - duurzaam mogen opgroeien in een halfverdronken, pokkeheet & half van honger of dorst omlomende wereld waarin eenieder tot 150 jaar leeft om eksakt 125 jaar als een gek te werken, dag in, dag uit.

 

30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

08-10-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (2)

Laat ons het even gezellig maken: pfoewie - elleboogjes op de tafel en de beentjes gestrekt. Mja-ha, leuk toch!, zo met verkleinwoordjes en al. Weg die stress, weg die woede, misschien wat denken aan sex, muziek door de luidsprekers. Hup - laat hen maar razen en tieren over de nakende ondergang van de wereld, over de noodzaak om te redden wat te redden valt. Want wat valt er te redden? Er is niets verloren, en alles valt nog te winnen.

Het gaat verbazend goed achteruit! Het kapitalisme is nu zelfs aan het vallen - veel hebben we eraan te danken; zoals die allereerste auto waarmee we met - misschien wel - ons eerste lief op vakantie trokken en die uiteindelijk teveel kosten had. Zelfs al was het emotioneel zwaar, we hebben hem moeten laten gaan; anders en beter - je kan beter het kapitalisme achterlaten dan de liefde van je leven, of niet?

Lekker ontspannen, genieten van wat muziek en TV, van kunst en kultuur dus, want de impakt van werken is zwaar overtrokken. Dat we persoonlijk niet gelukkig worden van travakken weten we allemaal. Maar, oef!, nu weten we ook dat het geluk van de maatschappij er ook niet van gediend is. Britney Spears levert meer geluk op dan al dat gehannes in de grootheidswaanzin van de burokratieën van de grote bedrijven - en hard werken, neen dat doet ze niet.

Let's face it: Britney Spears is, wat betreft gelukskreatie, oneindig veel produktiever dan elk van ons die zwoegen & labeuren ter meerdere eer & glorie van, andermans, kapitaalkreatie. Zelfs wat dat laatste betreft is Britney bij verre de beste investering, dus: iedereen een hangmat! Liedjes maken, wat bijknutselen, .. ik lach er niet mee want dat is de enige waarde die blijvend blijkt te zijn nu we ons van het kapitalisme verlost weten.

"Dekadentie is het. Foei! Onverantwoord. Reeks. Substantieven. Als kogels. Eén na de ander. De bom! Kapitaal. Vernietigend. Verdoemenis. Alles gaat eraan. Kapot.": de zwartkakkers draaien op volle toeren met retorische trucs gestolen van de grote rode schrijver van vroeger. De boodschap, duidelijk: subversiviteit - maar met mate want mijn literaire stoutheid moet blijvend afgekocht worden door onze braafheid, & ons gebrek aan subversiviteit.

Pijnlijk maken de profeten van het liberalisme duidelijk dat er geen alternatief is, & ze bedoelen dat wij vooral geen alternatief moeten kiezen want het resultaat is dan pijnlijk voor hen. Voor degenen die gepriviligieerd profiteren van kapitaalkreatie, en proportioneel veel verliezen bij kapitaalvernietiging om in absolute termen toch nog meer afstand te nemen tot het gemiddelde waar wij loonslaven vertoeven. Reculer - pour mieux sauter, dat is wat ze willen.

Maar ons gaan ze niet meer vangen. Wij zijn ontspannen nu - de rokers onder ons hebben ondertussen een sigaretje opgestoken, anderen zeggen luidop 'Pfoewie!' & de druk is weg. Ons hebben ze niet meer liggen. Easy does it. De onheilsprofeten - de zwartkakkers - de moralizerende politici - de angstaanjagers - zij die bijna alles kunnen verliezen en nog altijd teveel overhouden om ooit op te doen - allemaal in een klapje met ons toverstokje zijn ze nu niet alleen meer doof voor wat wij zeggen maar ook stom want we horen niet meer wat ze bazelen en ratelen.

Weg is het pijnlijk gebrek aan subversiviteit dat ze ons aanpraatten - liever lui dan moe. In de postkapitalistische maatschappij die eraan komt zullen we konsumeren als nooit tevoren en neuken als onvruchtbare konijnen. Wat goed was aan het oude kapitalisme zullen we behouden, en het werken in funktie van kapitaal kieperen wij onmeedogenloos op de beurs alwaar de notering ervan met de anderen de dieperik in zal gaan. En wij feesten, genietend van de gekostumeerde stijverds die roepen - "Onverantwoord! Onverantwoord!"

Heh-heh, dat lucht op.