09-02-10

The last post

Het is gedaan. Alles is gezegd. Althans door mij, hier, en op deze manier. Ik ben er trots op: vijf jaar en een sjiek. 'Sjiek gedaan!' denk ik dan bij mezelf bij gebrek aan (al was het maar virtueel) applaus. Neen, geen bitterheid na 150 pogingen om deze wereld fundamenteel te verbeteren. Misschien moet het daarom wel stoppen: omdat er geen bitterheid meer is. Of althans niet het soort bitterheid dat deze stroom met, ongeveer, tweewekelijkse regelmaat kan voeden. Onvoldoende toch om het te laten stromen; zonder dwang, zonder gevoel van verplichtheid.

Net nu ik mezelf zover gekregen had een poging te doen reklame te maken. Net nu ik het fijne wilde weten van wie dit bezocht (en of iemand dit wel bezocht). Misschien was dat wel het veeg teken :-)

Bon, ik ben er klaar mee. Ik ga het niet missen. Graag zal ik nog eens terugkomen om, wie weet, ooit leesbaar te maken wat nu slechts breindiarree is. Of om me weer eens te vergewissen van het feit dat hier iets staat wat nergens anders staat of toch niet bij mijn weten: een manier om de dingen te zien. Een manier die zich niet leent tot schreeuwen noch, zo blijkt, tot blijvende ongemakkelijkheid.

Ik haat de meeste mensen nog altijd maar heb me verzoend met de mensheid. En, dat is goed, want waar je de meeste mensen uit de weg kan gaan of toch zeker kan negeren, wordt je bijna onvermijdelijk gekonfronteerd met de mensheid - al was het maar via jezelf.

Het zusje van kortere stof overleeft deze hara-kiri misschien wel. De vijftien minuten per dag versie geven we zeker een kans. De Engelstalige saaie oude zeurpiet zal bij mijn leven niet meer verdwijnen; ten hoogste van plaats veranderen; misschien ooit minder een voortdurende marteling van de Engelse taal worden ;-)

Het ga je wel, gedachten.

Het ga je wel. Geboren in bloed, verstrengeld in woorden. Het ga je wel.

Gedachten die zichzelf wisten te reinigen, met de eigen woorden in het reine konden komen. Mijn gedachten.

Het ga je wel. Ga en vermenigvuldig: was wat rest van je ontstaan van je af. & Werpt wat 'mij' is van je af. Gedachten slechts.

Muterend. Evoluerend. Het ga je wel in je drang niet jezelf te blijven, maar te worden en te verworden tot andervrouws gedachten.

Tot, ooit, het enige dat die gedachten verbindt met mijn gedachte, de gedachte zelf is. De gedachte aan; "Het ga je wel, gedachten."

Het einde is altijd beter dan het begin.

Good-bye; elke poging tot afscheidskus wordt in dank aanvaard.

 

 

22-01-10

Blijf vooral binnen je comfortzone!

'STRETCH!' Dat was de leuze op het einde van de XXste eeuw. 'Challenges' waren er nodig. 'Gaps' moesten gevuld worden. En ja: 'the sky was the limit'. Het begon in de jaren '70. Zoveel was er bereikt in zo weinige decennia. De wereld was, plots, wereld geworden. Wat in 1958 nog exotisch was was niet zo heel veel later voor iedereen al eroties en in de jaren '70 al aanleiding tot iets beginnends xenofobisch.

De wereld een dorp. Troosteloos, zoals elk dorp. Bekrompen ook - iedereen kijkend naar de eigen verworvenheden en iedereen vastgeroest in het eigen gelijk. En maar trachten te bewijzen dat de eigen tuin de grootste vruchten voort kon brengen. Zo is de periode van het meten begonnen. Meten van kompetitiviteit. Meten van output & performance & nog zovele andere zaken die zich slechts in de wereldtaal uitdrukken laten. Meten is weten en iedereen moest uit zijn kot komen. Uit de komfortzone. En allemaal bewijzen dat hun gehucht het beste boeren kon.

De Angelsaksische suprematie van lage belastingen, grote inkomensverschillen - en de rusteloosheid van de Droom die nimmer vervuld worden kan omdat het altijd, en overal, altijd groter en beter kan. Weg van zichzelf - een leven van dwangmatigheid en stress. Immer ontevreden met de eigen talenten. Immer vorwarts. Wie tevreden is met zichzelf zou het nooit 'maken'. Want alles moest gemaakt, eerst en vooral je eigen zelf.

En in die rusteloosheid het zoeken naar ankers, naar rustpunten en zekerheden: de revival van Burke en het konservatisme. In de eigen menselijkheid geen rust, & dus maar rust in de eigen andersheid van het eigen gehucht. Wereldprestaties, met een dorpsmentaliteit. Kultuur, cultuur en bloed en bodem en nationaliteiten en volkeren; verenigd in een geglobalizeerde draaikolk die spiraal-gewijs iedereen gelijktrekt in 't konstant over de schouder kijken. Cocoon'ing, ja, maar enkel in het Engels.

Iedereen gelijk: niemand in zijn of haar komfortzone.

De XIste eeuw nu. Zelfs de vakbonden hebben over de grenzen leren kijken. Nu pas zien we hoe we allemaal in dezelfde boot zitten. De wereld wordt langzaam een stad met wijken voor elk wat wils; waar elke avond een andere avond is. Waar je anderen gerust kan laten, en zij jou. Dorpelingen voelen zich er onveilig omdat hun mijnheer pastoor die zijn handen niet kan thuishouden hen indoktrineerde met een gedachte dat er in de steden alleen maar mensen wonen die hun handen niet thuis houden & langzaam zien ze dat de enige die met zijn handen in zakken zit de pastoor is - en de  grootgrondbezitter die ze langzaam zien als de uitzuiger die hij werkelijk is.

Blijf binnen je komfortzone. Ga uit van eigen talenten. Laat je niet martelen door je uit te rekken in richtingen waar anderen altijd groter in zullen blijven.

Misschien klinkt het al wel niet meer zo belachelijk. Misschien gaan we genieten van hoe anders de anderen zijn. Hoe anders wij zijn. Stoppen met meten wie de langste heeft, of de goedkoopste is, of de produktiefste.

Genietend. De handen onder het hoofd. De enkels over mekaar. Licht wiegend in de hangmat. Kijkend naar een stralende zon die inspireert te doen wat je wil doen & die je doet schaterlachen dat er ooit mensen waren die zichzelf opofferden om zo te zijn als niemand ooit zijn kan. Niemand buiten the American Dream dan toch.

14-01-10

Winners pick winners

Dat is het, grotendeels, een frustratie over onze selektiemechanismen die jou maar niet wil selekteren. En anderen wel. Om redenen die, op zijn minst, niet 'volledig' de toets der objektiviteit kunnen doorstaan. Ook mijn frustratie. Ja, ook de mijne. Zien wat alleen blinden niet kunnen zien: sukses is in belangrijkere mate afhankelijk van hoeveel sukses de mensen die je kent hebben dan van waar het eigenlijk over gaat - a bummer.

Daarom het vluchten in de historie naar zij wiens sukses pas tot volle bloei kwam na hun meestal anonieme dood. Niet zozeer de hoop dat jij bent zoals zij - in elk geval dat jij in anonimoteit kan sterven & tóch nog iets betekend hebben. Niet zozeer dat, maar uiteraard ook dat. Maar eerder het ontwijken van de frustratie over die kansen op sukses die jou ontzegd waren omdat je de juiste mensen niet kent of, erger nog, omdat je niet de sociale kwaliteiten hebt om ze te leren kennen of - misschien ergst van al - omdat je te trots bent om door hun slijk te gaan; te trots om je sukses vuil te maken aan de slijmerijen die onontkoombaar zijn als je deel wil uitmaken van de kring van mensen waarvan sommigen sukses hebben.

Daarom de hang naar dode denkers, dode kunstenaars en dode schrijvers.

Zo kunnen wij ook zijn. En vooral: de tijd erodeert alle toevalligheden - en wist zelfs de ergste slijmerijen uit onder de mantel van een tijdloosheid die majestueus boven de toevalligheden van het leven vallen.

Maar hoeveel gaat er verloren?

Hoeveel is Kafka zonder Brod? Hoeveel is Gogol met meer manuskript in het vuur?

&, to the point nu: hoeveel is geschreven ergens op het internet en vergeten in een schouw, aan de binnenkant, en nooit gevonden en vergeten zelfs door degenen die het geschreven of gemaakt heeft? Hoeveel ligt slapend op servers, & doorsnurkend, door de back-up van ene inerte schijf naar een andere? Klaar om zelfs door makers dattes verwenst te worden bij herontdekken. Verwenst voor de naïviteit ooit gedacht te hebben dat er iets waardevols in zat.

De vraag is echter: hoe anders dan?

Miljoenen kreaturen die kreëren en slechts 1000 keer meer die die kreaties kunnen verslinden. Mathematically intractable. Zelfs als je een maatstaf zou hebben, dan is het nóg onmogelijk om alles te meten &, eens gemeten, te sorteren & - gesorteerd en wel - aan te bieden voor konsumptie. Alleen de tijd kan dat werk doen. En de tijd kan slechts werken op wat zich kandidaat stelde voor tijdloosheid. & Die kandidatuur kan pas gesteld worden als iemand het oppikt en iemand pikt het slechts op als de winnaars het uitpikken. Want uiteindelijk zijn het alleen zo'n winnaars die het proces op gan brengen kunnen.

Het is nu eenmaal zo. Niet anders. Zoals alleen die dieren kunnen verder evolueren die tijdens de zondvloed hoog genoeg in de bergen leefden. Zelfs als de laaglander meer gesofistikeerd is. Toeval. Onrechtvaardigheid. Onrechtvaardigheid en toeval in een dans die gedanst moet worden om te filteren tot onpersoonlijke rechtvaardiging en de tijdlozen (die slechts even tijdloos zijn - slechts tot de volgende golf die beter moet zijn als ze de vorige golf in minstens Darwiniaanse herinnering heeft haar over spoelt zoals het nu eenmaal ook niet anders kan).

Wat rest is: een beetje persoonlijke hoop, een niet onaanzienlijke dosis optimisme en een rationeel verklaarbare rationele allergie voor de onbescheidenheid van haar die geen eer betoont aan de onbekende kunstenaars.

Dat is niet-valse bescheidenheid: ergens heeft iemand het beter gedaan, anoniem, en onvergeten zelfs al is de naam vergeten.

Toch nog een romantikus: ik :-)

 

 

30-12-09

Níet de mens. De mensheid leert.

Er is een einde aan elke individualiteit. Dat einde ligt begraven onder die humorloze lagen op lagen van feitelijkheden zonder relativeren; onder zelfverheerlijking dus. & het is het begin van de vrees te sterven en de illusie iets te moeten doen met en in het leven. De dwangmatigheid ook dat we allemaal vanalles moeten leren. & Dus de illusie dat we moeten eindigen als wijze geleerden die hun plaats in de geschiedenis hebben moeten.

Als een biljartbal van keiharde persoonlijkheid die aangeschoten beweegt, maar dan op haar beurt anderen aanschiet en in een bepaalde richting beweegt, elke afwijking waarvan op zijn minst in gedachten meetbaar en beloonbaar (of bestrafbaar: karma is niet voor niets een konsept dat goed aansluit met het Westen). Een leven gelukt, of mislukt, afhankelijk van de beweging getraceerd te hebben die voorbestemd was. De plicht die vervuld wordt. De schuld die afgelost moest worden.

Dit is voor diegenen die beseffen dat de kans dat ze totaal vergeten worden (en het verdienen van totaal vergeten te worden) verpletterend groot is. Dat die kans zelfs - op termijn - één van onze weinige wereldse dingen is die uiteindelijk naar zekerheid neigt; iedereen wordt vergeten - meestal omdat iemand die hen kende iets geleerd heeft (mede dankzij hen) dat hen overbodig maakt (of, nóg laagbijdegrondser: dat aanspraak maakt op de beperkte kapasiteit der herinnering van wat het heden is).

De mensheid leert. En leren is vergeten. Vergeten van alles wat fout was. Zeker ook alles vergeten wat sommigen je manu militari wilden laten onthouden. De lessen die gespeld werden als was je brein een soort prikbord van de boodschappen van wat er vroeger zoal was. Leren is mensen vergeten. De lering van de mensheid ligt waar de individuele mensen verstaan dat hun individualiteit zacht is, en onvoorspelbaar - en onkontroleerbaar, en onmeetbaar - en het enige relevante dat ze te beiden hebben zelfs al vervliegt het terwijl ze nog leven.

De stroom van bewustzijn is verwarrend want hij vloeit nergens naartoe.

Is dit troost voor ons - die er maar niet meer in slagen ons die illusie aan te praten dat we iets meer zijn dan een welbepaald individu? In elk geval dan niet een troost van het wollige 'help je naaste'; overblijfsel van het semi-heroïsche missionariaat in de traditie van Drammeriaan. Het is de troost dat we dankzij onze voorouders meer zijn dan niemand; meer zijn dan het onbeschreven blad dat diende om anderen het schrijven te vergemakkelijken. Maar niet de troost dat we kunnen sterven zoals hen die ten tijde van onze voorouders machtig waren; sterven in het besef van de eigen grootsheid, als keizers niet beseffend hoe lachwekkend we zijn in onze illusie kleren te dragen die niet gezien kunnen worden door het gewone volk.

Peace!

 

16-12-09

Contraminderen

Terwijl een nieuwe preutsheid zich als een deken over het Westen uitspreidt - speelt men almaar fanatieker met het woord 'consumeren'. Dat begint met de afschuw van vlees eten, dat eindigt met afschuw voor het vlees. Een zoektocht van Westerlingen, de handen braaf in de lucht wachtend tot het deken ligt, zodat ze hun handen zedig bovenop het deken kunnen neervleien. En elk moment nu kan men terug beginnen over 'spiritualiteit'. Iets om voor te leven. Iets om voor te sterven dus ook. Eerst zal er bezorgdheid zijn, bijvoorbeeld over luide muziek. Dan verontwaardiging, neem nu over de impakt op onschuldige bijstanders. Uiteindelijk, moet het maar eens uit zijn met al die pokkeherrie!

'Consumeren', het ís geen mooi woord. Daarom is het een goed woord: onhipokriet. Uiteindelijk gaat het om het verbranden van iets ter meerdere eer en glorie van: wij die het verbranden. &, Meer en meer konsumeren we dingen die niet-essentieel zijn voor ons overleven (toch niet voor ons fisiek overleven). Voor de nieuwe preutsheid, zoals voor de oude, is dat zonde. Nog niet letterlijk zonde maar toch al bijna. Dat is niet zo, uiteraard (nog onafgezien van de idiotie van het konsept zonde) - de beste (helaas nog te ontdekken) maatstaf voor menselijk beschavingsnivo is de proportie van konsumptie van non-essentials. Voor hardhorenden, wiens verstaan belemmerd is door het geschreeuw over allerhande essentiële normen en waarden: "Hoe groter, hoe beschaafder."

(en, terloops gezegd hier voor uitwerking op simpele aanvraag, vanaf een bepaalde konsumptie is de relatie tussen eksta konsumptie & beslag op fisieke middelen van een uitgesproken omgekeerde evenredigheid; hoe sneller de konsumptie stijgt hoe vlugger uit de miserie - een beetje zoals seks en misbruik van vrouwen)

Wat me brengt tot een fundamentele misvatting in onze Westerse maatschappij, de misvatting dat kompetitie goed is omdat 'de konsument' het beste er dan uitpikt op prijs, kwaliteit of verhoudingen van de twee. Het probleem hiermee is allerminst dat, kompetitie niet goed is. Kompetitie ís namelijk goed. Het probleem is de misvatting over 'de konsument'. De konsument wil niet kiezen. De konsument is helemaal niet goed in het beste eruit te pikken (behalve dan op de eigen, en hoogstperoonlijkste, emotionele gronden). De konsument konsumeert. En ja: het is uiteraard zo dat wát ze konsumeert interessant om maken is. Maar wat absoluut niet volgt (noch logisch, noch empirisch) is dat het dáárom nodig is om het in verschillende soorten & maten te maken.

Allesbehalve, wij haten keuze. Als we internet willen willen we internet. & Als internet duur is willen we zoveel internet als we kunnen betalen met wat we kunnen betalen. De enige keuze die we willen is de keuze waarin we onszelf kunnen uitdrukken, waar we ons kunnen laten verleiden en zelf een beetje flirten met de nieuwigheid, & onze originaliteit. Want konsumeren is in essentie niets anders dan kreëren. Kreëren van wie we zijn. Konsumeren is de meest demokratische vorm van zelfekspressie en dus van kunst. We willen slechts kiezen op basis van wat nog niet essentieel is.

Slechts in die, bijzonder gereduceerde, interpretatie is produktkompetitie goed. Niet omdat het kompetitie is tussen produkten maar omdat het de zoektocht is naar wat de mensen het meest bevalt, het meest inzicht geeft. Alleen dus in die interpretatie van kompetitie die - indien dat betekenisvol kan gezegd worden - dat er kompetitie is .... in de kunsten.

Dat betekent ook dat de goedheid van kompetitie eigenlijk gebaseerd moet worden op iets anders dan de konsument. Het alternatief ligt voor de hand - baseer het nut op de producent. & inderdaad: zonder aansporing van kompetitie mist de producent elke aansporing om de fabrikage te optimalizeren. Neem energie: het is fout om de drive naar alternatieven te leggen bij de konsument. De essentie is om producenten te zeggen: "Of je haalt X tegen kost Y, of je verliest." Perfekt programmeerbaar, en voor de fans van maakbaarheid: perfekt maakbaar - maar blijf met je fikken af van de persoonlijke voorkeuren van wat mensen wal dan niet moeten doen (ten hoogste hou je je bezig met een enkel iets dat ze spijtig genoeg moeten laten).

Dat - mijne heren en dames - is de resterende denkfout in het liberaal kapitalisme! Kompetitie is een spel dat moet opgezet worden om de beste wijze te vinden om W te maken (& X wordt best gestandaardizeerd). Konsumenten moeten zich uitsluitend en alleen bezighouden met welke 'X'-en ze willen en belangrijke zaken zoals hoe ze er moeten uitzien ;-)

 

06-12-09

de kleine droom & De Groote Droom (3)

Een stukje proza. Zo vroeg ze het niet. Ze was niet mooi - niet het soort lerares dat voorwerp zou uitmaken van masturbasie-fantasieën van haar puberende leerlingen. Als ze zich bewust was geweest van de mogelijkheid zulk een voorwerp uit te maken had ze dat goed gevonden. Althans, ze had niet erkend dat ze zich erdoor gekrenkt voelde. Ook niet tegenover zichzelf. En trouwens: het waren andere tijden, tijden die onbekommerd toelieten om tegen zichzelf te fluisteren: "Goed dat ik geen voorwerp ben; zelfs niet in de dromen van hen die wanhopig op zoek zijn naar onderwerpen." Tijden zelfs die toelieten om alleen wat voor de punt komma staat tegen zichzelf te zeggen (zonder nood aan fluisteren zelfs) & wat na de punt komma staat ongezegd te laten. Tijden waar eerlijkheid alleen jegens God nodig was.

Neen, ze vroeg: "Een stukje toneel." En ze gebruikte ook het woord "origineel" maar niet rijmend want rijmen was uit de mode nu het postmodernisme ook de provinsies bereikt had. Lelijk was ze ook niet; &, lelijk gevonden worden zou haar wél geschokt hebben. Ze keek naar de pokdalige - Raf, denk ik - die ze later ook zou voorstellen als kandidaat voor een TV-programma, in tijden waar TV-programma's onbereikbaar waren (en ook kultureel onverdacht, zoals nu maar anders: alleen voor pubers, & nu alleen voor niet-pubers, misschien). Het zou gaan tussen hem en Bart (die later iets permanents zou doen voor TV, uiteindelijk achter de schermen; hij was, & wellicht is, de slechtste nog niet die Bart). Waarom toneel? Omdat we naar de Blauwe Maandag Compagnie gingen, in Antwerpen; een stuk van een oud-student van haar (de oud-student was lelijk, zoals zij, en dus de regisseur en, wie weet, ook de schrijver). & Zij zag er uit als een oud wijf dat meer wilde dan slechts in zijn dromen zijn die dag, de dag van de uitstap. Maar ik sla best geen stappen over; of althans daarvoor werd ik door haar veelvuldig op gewezen (zoals op het gebruik van 'En', in het begin van de zin; daar trok ze zelfs punten voor af zodat ik die gewoonte niet meer afleren kan).

Toneel dus. En ik dacht onmiddellijk aan cowboys en indianen - die beseften dat ze indianen en cowboys waren - maar die ook beseften dat ze nu eenmaal zo waren, & niet anders want ontsproten aan mijn brein; als cowboys en indianen. En mijn groep was onmiddellijk akkoord. Het skript was er vlug en al gauw bleek dat onze grootste uitdaging de slappe lach zou zijn. Wat op zich niet erg was want - zeg nu zelf: als jij een cowboy (of indiaan) moest spelen die besefte dat ondanks het beseffen er niet anders aan te doen was dan cowboy (respektievelijk indiaan) te zijn? OK, allicht niet al te overtuigend dus beeld je bovendien in dat je puber bent en dat je weet dat dat kreng van een lerares Nederlands ab-so-luut niet kan lachen met absurditeiten - als dat nog niet volstaat dan ben je waarschijnlijk Raf (of de lerares Nederlands) in welk geval ik "Sorry!" zeg, uit de grond van mijn hart (want het is niet rechtvaardig om zo een voorbeeld uit te vergroten en de illusie te wekken dat de uitvergroting nog altijd een deel is van dezelfde werkelijkheid waaruit ze uitvergroot wordt). "Sorry!" dus, en nu moet ik voort want sommige mensen, ook ik bijna, verkwanselen een heel leven met sorry te zeggen (of te denken dat uit-de-kast-komen zal kwetsen en dan maar in de kast blijven tot geluk van velen die hen niet kennen & tot ongeluk van hen die hen wel kennen - of beter meenden te kennen als iemand die niet uit de kast hoeft wegens voldoende geliefd door hen om gewoon te zijn zoals ze waren).

Ook Raf en Bart hadden een stukje. Ze zaten zelfs in de zelfde groep. & Hun stukje was niet op rijm & hun stukje borduurde ook niet voort op vorige 'kreatief schrijven'-opdrachten zoals daar zijn origineel gebruik van gezegdes en spreekwoorden en, tja wat? Ik meen me te herinneren dat ze iets magies-realisties deden - of iets tussen, alfa en omega - of iets met liefde in de trant van de man van Kristien Hemmerechts die nog niet dood was toen ("Hhhherman." zei de lerares als ze aankondigde dat we iets moesten lezen van dat onverstaanbaar gewauwel - & blies de 'H' aan op zo een manier dat het dadelijk duidelijk was dat ze hem, op simpele aanvraag, pijpen zou; althans dat dachten ik & nog wat anderen, maar zelfs die gedachten volstonden niet om haar te integreren in ons afgetrek).

U weet het al: de groep van Raf en Bart won. Groep is trouwens veel gezegd want er was sprak van een regisseursstuk van de hand van Raf. Er was ook sprake van, wat ik naar anderen vertaalde als, het konsept van speler-trainer. "En hun trainer speelt ook midvoor." hoorde ik iemand naar wie ik dat vertaalde reageren. Ik lachte (en ik maakte hem dus niet attent op het oneigenlijk gebruik van 'En' in wat hij zei - ik zei dus niet wat zij zei: "Dat 'en' een woord was dat nooit een hoofdletter krijgen kon) & dat speet me vlug. De toorn des juffrouws kwam op me neer (Nope - zelfs dat niet); dat ik niets serieus kon nemen; dat ik geen respekt had voor andermans werk - en, die zat; dat, enzovoort. Raf keek gekwetst. Bart keek alsof hij lucht wilde zijn. En ik, ik? Ik vond het onrechtvaardig. Ik vond het in zijn geheel onrechtvaardig maar ook, in het bijzonder, vond ik het onrechtvaardig dat zij mijn stuk in de grond boorde, en passant mijn kameraden een buis toebedelend.

Bij mij was het altijd: teveel X als de mode weinig X was, en te weinig X als de mode veel X was (dat is een chiasme op komparatieven en een variabele die je hier gratis krijgt als beloning van je doorzttingsvermogen in het lezen). Rijm, lange zinnen, en de neiging om op een barokke manier minimalisties te zijn; in één woord door haar niet uitgesproken maar oorverdovend gedacht - samen met Raf die een krak was in het oorverdovend denken (de Rammstein van de veroordelend blik als het ware): ik kon het niet en moest het voor de anderen niet verknoeien. The story of my life. En daarna gingen we naar Antwerpen; en we zagen hoeren in een uitstalraam & zonder twijfel was dat ook levensveranderend; en we keken naar het BMC-stuk en beseften niet dat het geschiedenis zou geworden zijn tegen de tijd dat ik dit schrijf. Raf & Bart mochten de regisseur die niet meespeelde interviewen. Het was niet slecht - aan de absurde kant maar niet slecht - maar ik vond het slecht en zei dat ook. Zestien jaar in de jaren '80; je kon het ook zonder kulturele ambisies stellen, & je hoefde niet te willen skiën naar de andere kant van China. The story of my life.

Daarna werd alle denken dichotoom: de kleine droom óf De Groote Droom - want ik las Boon en ik las Elsschot in originele uitgaven en dus spelling. Of nog - ambitie of Ambisie. Daar heb ik twintig jaar over moeten nadenken: "a false dichotomy" kan ik nu zeggen. Het was hun schuld niet; maar laat het ook onze schuld niet worden. En: vijfentwintig jaar om nog eens naar het toneel te durven zonder de gedachte dat 'Ik het beter zou gedaan hebben'. Zonder die gedachte omdat ik het nu ook doe.

They can keep their ambition and chew on it too ;-)

 

25-11-09

Wij zijn een tweeverdiener

05. Is dit de ochtend om uit te slapen? Geeuwen dan - & draaien. Of? Keren, & dan denken.
05. & Denken dan, denken. In mijn dromen weer. Bediend op mijn wenken. "Schat?" 'Schat'?
06. Als hij ook in 't echt maar niet begint te aaien. Schat! Ben ik dan zo makkelijk te paaien?
06. Strekken maar & gapen. Wakker. Onuitgeslapen. Korte lont: niets op tijd, alles op stond.
07. Ruw ontwaken. Elkaar radbraken. Alles tweemaal om dan in vieren te delen; drie en één?
07. Uitgerekend, míjn ochtend om uit te slapen. Uitgeteld. Voor wie valt er nog wat te rapen?
08. Tellen, op de jouwe passen: een moment dat nooit went, waarin men de ander niet kent.
08. Of op haar best: Dit dat rest. Wat rust. Een moment waarin men kust. En een weinig lust.

Z. Er zijn geen schaalvoordelen,
Z. aan 't werk verdelen.
M. Met 2, keer alleen!

09. Haasten. Opgestaan. "Plaats vergaan!" de jongste, luid; 'Ikke op Uw bakkes slaan?' denkt
09. de oudste. Is denken doen? STIL! Dát was schril. Waar is hij? Sorry! Sorry! Nog 'ns sorry.
10. Schorremorrie! Bende flemers - míjn bende. Even rust. Zwembril vergeten. Altijd iets kwijt.
10. Zwembril of zin in zwemmen. Zin - ook weer die strijd gestreden. "Zoek je dít?" Dáár is hij!
11. Dit keer zonder al 't opgevrij. Maar ik ben niet gezwicht: beiden onbevredigd. Ontevreden.
11. Wegen die scheiden in vijf. Drie die leren - en twee die werken, ook om het uit te werken.
12. "Hen kan 't niet deren. Voor kinderen alle rijkdom natuurlijk. En avontuur slechts stijlfiguur.
12. Hun ontspanning onze spanning." Vier zinnen lang gelogen: ónze spanning - en ons pogen.
13. Niet de kinderen die ons hinderen. Wij - met onze kuren, zijn 't die hún hersenen verzuren.
13. En laat ons niet ook 'de derden' worden die hen "de weg versperden".

M. Zijn wij slechts met twee
D. om uit te kienen,
D. hoe best met twee te dienen?

14. Terug samen. Talent of geen talent: borsten aan de vent en 't wijf, met haren op haar lijf.
14. Elkaar belichamend. Verantwoordelijkheden: iedereen te eten, & ook 'n beetje wereldvrede.
15. Afzetten. Hiperaktiviteit. Dan ben je ze eindelijk even kwijt. Voortschrijdende vermoeidheid.
15. Vergeten op te halen? Onopspoorbaar & alles afwegend: ziek van paniek. Je wil ze, kwaad,
16. wég van elk gevaar. Oh - wat is dit balen. En de deurbel gaat. Hijgend - "Geen belkrediet."
16. Wederzijds wegebbende kritiek. Huiselijke vrede. Verhalen over werelden & nog 's werelden
17. zonder al te al die grootse idealen. "Piej-r heef 't aanchefraag; & Ana heef 't doorchestuur;
17. & iedereen fin me koewl." Planning, agenda's: wat moet dat moet & meer; wij zo altijd in de
18. weer. Óns leven en het hunne. Moet dit? Al dat vitten en al dat katten? Ook wij een leven.
18. En ook dit: wat gezegd en dat gezegd - vrucht van afhaken van heel deze klucht.

W. Met twee verdienen,
W. om níet te volgen alle
D. vaste stramienen.

19. De avond valt. Het doek gaat op. Een omhelzing, ogen die knipperen; en spontane plannen.
19. Tijd voor. M'n oogleden vallen. Haar moeten gaat alles vergallen. Vermoeienis: ons moment,
20. weer gewoon een moment. En meestal wel iemand malkontent. Stuk van kapot te zitten. &
20. Net dat maar niet: alle last op lusteloze schouders, gescheiden in verdienen - de ander het
21. gelach betalend: in tweevoudige afhankelijkheid van een-mans ambitie: dat doembeeld van
21. mérite. Ideaalbeeld dan maar - het beste aan tweeverdieners is die tijd van niet-verdienen;
22. ambitie, maar in andermans positie; lust in lasten - ruim genoeg dagen om óver te klagen -;
22. lastige lusten - het ene moment het andere niet, en uitstel ook afstel niet -; zonder dwang
23. om niet te falen - verdelen van ongelijk veroordeelt niet tot gelijke delen. Verzekerd tegen
23. eenzaamheid. Altijd met publiek. Wanneer nodig met applaus (& zelfs als iets flauws).

D. En van tweeën één:
V. Misschien wel scheiden,
V. maar ook dát met ons beiden.

24. Des nachts. Een deur die kraakt. Onverwachts. Wakkere woorden voor, vier, slapende oren.
24. 'Slokende vwore kwarden doorden'? Slekende? Toorden? Doorden! Schrikken. Wakker, weer!
01. Het stemmetje: 'Tienke napesla.'? Ah! "Kan niet slapen." Wel dus, het - ik niet meer, en dus
01. weer onuitgeslapen werken, de slaap onuitgewerkt. Om beurten. Wikken, wegen. Zonder wil.
02. Weer zo'n ochtend in 't verschiet; nog eens een dag door het vergiet? Ditr keer: lekker niet!
02. Loslaten: haar sterkte, niet de mijne. Vasthouden: mijn sterkte, niet de zijne. Los noch vast
03. (laten gebeuren zonder mijn zeuren of haar (af)keuren). De ochtend komt, & na de ochtend,
03. ook het werken. Dan het regelen in de avond en, uiteindelijk, het moment voor ons moment;
04. Vasthouden de boodschap; loslaten de moraal. Ironizerend & misschien 'n ietsje te belerend,
04. So thanks! Ook voor des scheten stanks: straks heeft elke schat zijn eigen hangmat.

Z. Ik ben twee.
Z. Wat valt er meer te verdienen?

(Et voilà: als jullie een definitieve tekst willen, uitgebalanseerd per regel en met een bladspiegel die ook visueel de inhoud vorm geeft dan zullen jullie moeten bijdragen door, bijvoorbeeld, een maecenas aan te geven - & meer bepaald eentje die niet de behoefte voelt om zich te moeien - of, indeed, nog maar een gesprek te eisen ;-)

12-11-09

Onrechtvaardigheidsgevoel (2)

Ik was niet klaar (zie hieronder).

Want wat is dat: een rechtvaardigheidsgevoel? Dat dit moet? Of dat? Dat moet toch een positie van dermate grote positiviteit (groot gelijk?) zijn dat bijna alles negatief moet bekeken worden. De werkelijkheid is dusdanig dat er op zijn minst honderden, duizenden, miljoenen alternatieven zijn, en nuances van alternatieven, die men kan willen. Hoezeer men (ex post ofte achteraf bekeken) dat ook kan wieden tot enkele goede alternatieven (die elk nog 100den, 1000den, you got the point: nuances, om van de schakeringen van de nuances nog te zwijgen, toelaten); hoezeer ook daarna (ex post'er, bij wijze van spreke) er redenen kunnen gevonden worden waarom deze of gene op dat, of 'zulk een', moment precies dat alternatief met die nuance - maar nog altijd niet waarom precies die schakering van die nuance - koos; hoezeer dat zo ook allemaal zorgvuldig kan bekeken worden, no way in hell dat we op gevoel en op het moment zelve de rechtvaardige oplossing kunnen kiezen.

{Sorry, geen grapjes, dit is voor mij; om niet te vergeten}

Dus als er al een gevoel is, kan dat alleen maar een onrechtvaardigheidsgevoel zijn (ON-rechtvaardigheidsgevoel?, neen, ONrechtvaardigheids-gevoel).

Precies dit: van alle mogelijke alternatieven en nuances van opties en schakeringen van uitvoeringswijzen van specifiek genuanceerde alternatieven, wordt er eentje, van die overweldigend velen, gekozen die onrechtvaardig is. Denk er eens over na - hoe vunzig krimineel moet je wel niet zijn om uit al die mogelijkheden er precies deze te kiezen die anderen hindert. Dat kan toeval zijn: één keer, misschien twee, zelfs drie (of meer bij gebrek aan bepaalde informatie, bij veranderingen die zich nog niet tot in de opvoeding of zelfs maar in de taal hebben kunnen wurmen); maar meer niet - echt waar, meer niet ('Third strike is out.', is niet toevallig iets waar we grote moeite mee hebben om NIET natuurlijk te vinden; waar meer randinformatie nodig is om te kunnen zeggen: "Ah, maar dát is onrechtvaardig want als je in die situatie zit dan is het nogal wiedes dat je een (te) grote kans hebt om dergelijke (futiele) dingen aan te gaan).

Onduidelijk misschien: het voorbeeld van hieronder. De "Zó wil ik nooit zijn."-refleks op zij die naar de mond praten en in de smaak vallen omdat ze alles aanpakken in de overtuiging dat ze zo in de smaak zullen vallen en dus de beloning krijgen. "Net dan maar niet." of "Zo niet." zijn de gedachten die bij zo een gevoelsmatige refleks horen. En het gevoel is precies dat van onrechtvaardigheid, en gekwadrateerd zelfs: het is niet alleen heel moeilijk om in het gevlei te komen (& zoveel makkelijker om niet in het gevlei te komen van wie macht heeft en onbewust die macht altijd ietsje uitbouwen wil) maar het is dan bovendien ook nog eens heel moeilijk om dat gevlei niet te zien als gevlei (en niet te beseffen dat het voordeel van gevlei altijd maar je eigen persoonlijke voordeel is en ten koste gaat van wie waar goed in is, & inklusief de vleier zelf die denkt dat hij goed is in wat de gevleide beoordelen 'kan' maar die eigenlijk slechts goed is in gevlei en ooit - altijd te laat - gaat inzien dat waar hij nu uiteindelijk mee bezig is niet voor hem is en slechts datgene was dat sociaal gezien op het moment van zijn jeugd, zijn carrière voor het hoogst aanzien werd).

Ja, dát is het. De va et vient van modes en trends die gespot dienen te worden, om de machtigen in kontakt te brengen met de beste vleiers (& ervoor te zorgen dat er tussen de machtigen altijd de korporatistische refleks is van vleiers onder mekaar); die va et vient die niet onder wetmatigheden gevangen worden kan.

Het onrechtvaardigheidsgevoel precies gevoeligst waar er nog geen wet is of waar er al lang geen wet meer nodig is. Het selektoraat, het moralizeren, de liefdaderigheid enzovoort, enzovoort.

{puf, puf, puf, ... sorry voor deze brief aan mezelf}

 

06-11-09

De druk van non-aktivisme

Ik heb altijd een gloedhekel gehad aan mensen die luidkeels, in een veilige schoot van gelijkgestemdheid, hun gelijk uitriepen. Aktivisten, die meestal niet nalaten om ons te verwijten van de boel de boel te laten. Liefdadigers die aan kruispunten alles ophouden om maksimaal gebruik te maken van de sociale druk, en onze ingeboren goedheid (die ze - meewarig hun hoofd schuddend - ontkennen, eens ze op zichzelf zijn & beseffen dat ze 1. met zielig weinig zijn & 2. oerend saai zijn - uitzonderingen daargelaten die die bastions van goedgelovigheid infiltreren, om aan wat eenvoudig kut te raken (of wat dies meer zij) en uiteindelijk bijna zonder uitzondering de boel, de echte boel, gaan leiden als de Bhagwan van dienst die al dat goed volk eens zal laten worshippen als nooit tevoren). Zelden of nooit zijn het mooie mensen en altijd vinden ze niet-gelijkgestemde mensen 'op één of andere manier' lelijk; huichelaars die hun zin voor kritiek op simpele aanvraag op nul kunnen draaien & voeder zullen zijn voor gelijk welk groot gelijk (alleen in vredestijd soms een beetje gelijk).

En U heeft dat ook. Zelfs als U geëngageerd bent in iets waarin U sterk gelooft, dan nog heeft U dat weeë gevoel in de buik wanneer iemand applaus krijgt van zij die er - zonder enige duidelijke reden, zonder procedure, zonder mogelijkheid tot beroep - toe geroepen zijn om de goeden van de slechten te scheiden. Knagend onbehagen, over alle zwaarwichtigheid die te berde gebracht wordt om te onderstrepen wat goed is, & in de hoek te zetten wat slecht is. Zonder ook maar het subatomairste deeltje zin voor revolutie in je lichaam (en schaam je niet: verandering is nodig - maar ook bestendiging is nodig) voel je de zin in je opkomen om in de beslotenheid van jouw eigen geest hen de zwaarste folteringen te doen ondergaan die op hun handgeklap onthaald worden, handgeklap van the 'powers that be', van 'ons kent ons'. Van hen die (of heb ik dat al gezegd) met een - in hun ogen - goddelijke voorzienigheid tot makers of brekers van talent en meningen zijn uitgegroeid (in elk geval buiten ons om, buiten onze macht en ons medeweten - en die van voorgangers zoals wij).

In één woord: onrechtvaardigheidsgevoel.

Neem die onverbeterlijke sloef die in de lessen zedenleer (en waarom zijn er lessen zedenleer? omdat de aktivisten beslist hebben dat "zeden" iets zijn dat aangeleerd moet worden! à leur façon, uiteraard); die onverbeterlijke sloef die, bescheiden, een gevestigde mening herkauwt; applaus krijgt .. terwijl jij, of zij, die eens een kritische mening formuleert ongenadig gematrakkeerd wordt met woorden gesproken uit een gezag ontleend aan het grote niets; tot lach- of pispaal wordt gedegradeerd .. & dus er verder maar het zwijgen toe doet. Het kan ook de les godsdienst geweest zijn, of de voetbaltraining, of een wijnavond, of een diskussie over kunstenaars. Het maakt niet uit: waar er aktivisme is worden de goeden van de slechten gescheiden en er is maar één zekerheid: diegenen die het scheiden doen zijn de enige echte slechten & zij die als 'de goeden' bestempeld worden slechts de braven: de konformisten of de non-konformisten als non-konformisme de regel is waaronder de groep gevormd is.

Laat je dus niet opjagen door hen met een overontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel; alleen het onrechtvaardigheidsgevoel brengt uitsluitsel. Als je de vacuümpomp voelt op je maag omdat er iemand zich - of anderen - laat voorstaan op zijn - of op haar - buikgevoel over goed en slecht: weet dat je misselijkheid een sienjaal is dat je nu best serieus neemt. Wanneer de voorstaanders of de voorgestanenen - en zeker in geval beiden samen - oproepen om aktief te worden (en dus van de boel, een boel te maken): haal je schouders op en loop door alsof ze lucht zijn (wat ze ook zijn, in se, als ze zich reduceren tot hun toevallige meningen).

Alleen door de druk van non-aktivisme zo kunnen we de vicieuze cirkel doorbreken; komaf maken met dat knagend onrechtvaardigheidsgevoel van zij die zich het recht toeëigenen in ons aller naam te spreken, alsof de waarheid uiteindelijk niet krachtig genoeg zal zijn om uit zichzelf onze waarheid te worden - alsof we nog altijd leven in hun tijden, tijden waar enkelingen zich het geweten voelde van iedereen (& iedereen wel geweten heeft wat daar het resultaat van was). Alsof we niet voor onszelf kritisch denken kunnen. Alsof het rechtvaardig is om ons "rechtvaardigheidsgevoel" te laten spreken, wetende dat het slechts een gevoel van angst is voor wat anderen ons aan kunnen doen.

Alsof ons onrechtvaardigheidsgevoel slechts jaloezie is en frustratie & niet - zoals we voelen (voor de ene keer dat 'voelen' de enige redelijke reaktie is) - de duidelijkste aanwijzing is dat er iets loos is; dat er kwakzalvers op pad zijn die voor de waarheid, slechts 'hun' waarheid verkopen willen en dit tot elke prijs. 

Ik zou zeggen: als je me niet gelooft, doe het dan voor je kinderen, doe het voor je kleinkinderen, zodat zij niet in de les Nederlands gekonfronteerd worden met slecht, en naäperig dichtwerk, dat lof oogst om zelf neergesabeld te worden omdat zij iets - van zichzelf - maken wilden. Zodat zij niet ontmoedigd worden, door de recensenten van het verleden omdat zij iets doen dat slechts een plaats heeft in de toekomst.

En als je me niet geloven wil - groot gelijk! Maar bedenk dat al dat ondernemen dat van ons gevraagd wordt, en waar we all stressed out van zijn, slechts ondernemen is ter meerdere eer en glorie van hen die nu on top zijn - het gewenste ondernemen is slechts het risikoloze kopiëren van hun ondernemen.

(Dat lucht op.)

 

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

06-10-09

De Universele Stiptheidsaktie e.d.

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

 

03-09-09

Ik ben een kultuur-optimist

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)

 

 

 

18-08-09

De mens als darmbakterie

Zal ik eens iets vertellen? Ik hou van mensen. En - I kid you not! - mensen houden ook wel van mij. Weet ik veel waarom - het eerste nog verbazingwekkender dan het laatste. Gemiddeld genomen zijn mensen namelijk van een stuitende rechtsigheid & alles wat daar, gemiddeld genomen, van afwijkt van een stuiterende & stompzinnige omfloerstheid. Behalve ik dan; wat het houden van mij grotendeels verklaart. & toch zit ook ik in dat gemiddelde, te spartelen om af en toe eens los te komen van volk, en vaderland (of wat ook de moderne variant van die groepsidentiteit moge zijn). Ik ben dan ook steeds verrast dat, na overwinnen van het kokhalzen over weer eens 'n lading afwijkende meningen die precies binnen de geijkte sjablonen afwijken, er niet veel afgrijzen overblijft bij nadere inspektie en konversatie.

Natuurlijk is het bij de meesten onder jullie wat moeilijker om voorbij die volkse laag van zurigheid & betweterij te raken dan bij mij (in tegenstelling tot jullie vooroordeel kom ik zelden of nooit veroordelend over in 't echt). Hoe volgzamer en/of rebelser - en zeker voor diegenen die rechts voor de raap zijn en dus zonder uitzondering een bende gedomesticeerde rebellen die aan een gebrek aan seks lijden - hoe zwaarder de opdracht om tot het besef te komen dat er iets waardevols in zit. Gevaarlijkst, en niet alleen in deze zin, zijn diegenen die al te jong over hun paard getild zijn (en zo zijn er veel, niet ik - ik heb ten hoogste mezelf over mijn paard getild); zij beseffen het laatst dat het een harde natuurwet is dat minstens 99% van wat ze denken al in minstens een miljoen gevallen gedaan en gezegd is (wist U trouwens dat ik na ruim twintig jaar als rokende astmaticus gestopt ben? & dat ik dat op een onmythische, & volstrekt doordeweekse manier heb gedaan (behalve dan dat het een zondag was - wat, indien iemand het wil onderzoeken, ongetwijfeld dé topdag is om het roken op te geven)).

Dit alles als inleiding om de weinig sympatieke teorie die ik ontwikkelde in de zware momenten van insomnia: de mens is een darmbakterie! Een goedaardige & nuttige (zelfs broodnodige) darmbakterie maar toch een darmbakterie.

Dat zit zo: de mensheid creëert een enorme hoeveelheid voedsel voor gedachten, & die hele zwik (inklusief het merendeel aan bagger) moet verteerd worden. Alleen wij mensen kunnen met al die gedachten iets aan &, zoals onze darmbakterieën, eten wij dat allemaal op. Scheiden de rommel van dat 'waar wel iets in zou kunnen zitten' en gaan met dat laatste voort. De spijtige bijwerkingen zijn dat we bibliotheken - en videotheken - en internetheken - achterlaten vol met de meest waanzinnige kak en soms ook wel weerzinwekkende kots; en dat we in het verwerkingsproces de neiging vertonen om, als een kultuur van microskopische organismen, de meest afstotelijke patronen van volksheid te vertonen die bijna elk van ons als individu afschrikt want we weten goed genoeg dat wij de volgende kunnen zijn die door "de rest" afgezeikt gaat worden zoals wij nu iemand anders afzeiken. Ik zeg 'bijna' elk van ons want er zijn zwakzinnigen die effektief elk individueel perspektief opofferen aan de hysterie van de massa's (en er zijn ook psychopaten en zo, voor zover dat iets anders is).

Maar buiten de uitwerpselen en de nevenverschijnselen filteren we overigens feilloos het beste eruit. Dat beste is de grondstof voor enkelen onder ons (noch gelukkigen, noch ongelukkigen, slechts de Usain Bolt's van de betere gedachte en kreativiteit) - de grondstof voor nieuwe gedachten die even genadeloos gefilterd worden door een nieuwe generatie van menselijke darmbakterieën. Enzovoort. Enzoverder.

Ondertussen, terwijl we allemaal samen als groep het beste uit het beste distilleren, profiteert elk van ons van de onvermijdelijke vooruitgang tot dan toe. En, zoals hier boven gezegd: met wat geduld, slagen we er allemaal in om aantrekkelijk te zijn (& ja, 'bijna' allemaal maar laat ons de lullen en de rozewaters even links liggen). En 't is mooi zo; daarom hou ik van mensen - en daarom houden mensen van mij want - heel af & toe verzin ik iets dat zo totaal uit de haak is dat het de wereld verruimt en nooit slaag ik erin om langer dan een paar minuten te doen alsof ik het zelf geloof.

Hup! Genoeg gelezen. Met z'n allen de TV opzetten. Iets vermakelijks voor mensen die vermaakt willen worden. Iets kultureels voor mensen die zich beter willen voelen als de ander. En voetbal voor de rest.

 

04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.

 

24-06-09

Bah!: Ban akelige hoofddoeken

(Ach, de titel zal wel te sterk zijn voor gevoelige oren. Toch wordt 'hoofddoeken' erin voorafgegaan door 'akelig'. Het gebruik van een adjektief dient om een deel van de hoofdverzameling aan te duiden.)

Het vreemde aan hoofddoeken is dat degenen die tegen elk verbod erop zijn veelal leuke mensen zijn. Doorgaans veel leuker dan zij die voor "selektief" verbieden van de hoofddoek zijn. Altijd oneindig veel leuker dan die verzameling minkukels die de unie is van zij die voor een absoluut verbod op hoofddoeken zijn, en zij die voor het absoluut gebod op het dragen van hoofddoeken zijn. Het doet me werkelijk pijn aan het hart (eerlijk waar!) om die vele leuke mensen tegen de borst te stoten. Alsof de verzamelde krachten van extreem-rechts en betweterig links nog niet voldoende zijn als levende nachtmerrie; als bewijs dat dit een intriest wereld is vol hypokrieten.

Dat gezegd zijnde: "I hate a man in uniform.", dus ook: "I hate women in uniform". Of beter: ik haat niet de mannen en de vrouwen die in dat uniform zitten maar wat dat uniform met ze doet. Het woord 'uniform' is opvallend akkuraat; het wil uniform maken; het zet de kracht van een door een groep individuën gedeeld simbool voor op de kracht van die individüën. Dit dient 2 doelen: de groep onsplitsbaar maken & de mensen buiten die groep beïndrukken. Niet altijd slechts: groene kleding in Iran, zakdoeken die achteloos uit de achterzak bengelen van mannen in stadsparken ..., maar dat zijn de uitzonderingen. De regel is die van insluiting en uitsluiting: eens in de groep voor altijd in de groep - niet in de groep dan buiten de groep.

Dit is mijn stelling: de hoofddoek is een uniform. Een uniform dat door enkelen die het dragen gezien wordt als het groene Iraans lint van verzet tegen bruinhemden & andere verregaand ontspoorde liberalen. Maar toch vooral een uniform om 'n groep te sluiten, een verbond te smeden. Een slecht uniform. Een akelig uniform. Eén van de akeligste uniformen mogelijk: tegelijkertijd religieus, en diskriminerend op basis van geslacht. Hoe nobel en terecht ook de wil tot verzet tegen de provokateurs - als je op school gepest wordt door de geüniformeerde fashion police is vooruitgang iets anders dan het opzetten van de geüniformeerd pestende nerd police (en dit is een, bewust, veels te milde vergelijking).

Moet je het alleen daarom ergens verbieden? Uiteraard niet.

Moet je het daarom altijd en overal toelaten? Uiteraard niet.

Daar gaat het mis. Daar begint het bitsige binair bikkelen - het absolute standpunt, en de trage moord op elke nuance. Want uiteraard zal dit Middeleeuws gebruik ooit uitsterven (of, beter, uitdoven tot een modeverschijnsel, want het kan best wel sexy zijnl) en uiteraard zal, op het moment dat er geen sprake meer is van gebod, nooit nog de nood gevoeld worden tot een verbod. Maar dat is later. En dit is nu.  Dit "nu" is onmiskenbaar een nu waar vrouwelijke moslims, die niet zo welbespraakt zijn als de voorvechters voor het absolute recht op een bepaalde uniforme klederdracht, de minst benijdenswaardige bevolkingsgroep zijn op deze aarde.

In die kontekst zegt een schooldirectrice dat zij aanwijzingen heeft dat er bij haar in de school meisjes zijn die door sociale druk de hoofddoek aantrekken. & dan vraag ik je: 'wie heeft op school nooit sociale druk gevoeld om puntschoenen te dragen?', en 'welke bewijzen kon je geven voor die sociale druk?' Als je deze vragen weglacht, lach dan ook de klachten weg van anorekse meisjes, terloops gezegd. Wie zijn wij - wie ben jij eventueel - om die directrice niet serieus te nemen, om algemeenheden te debiteren - en principes en andere heiligheid - die naast de kwestie zijn van een directrice en haar leerlingen die, konkreet, hun principieel recht opeisen om niet op te vallen, om niet een overduidelijke keuze te maken geen hoofddoek te dragen.

Sorry, maar dat is niet leuk. Niemand die ooit eens een buitenbeentje geweest is op school kan hier ongevoelig aan zijn - niemand mag zo ongevoelig zijn om namen te vragen, en bewijzen. Dit is echt niet leuk: directrice zijn (of burgemeester) & moeten horen dat je argumenten zwak zijn, en dan in absolute termen veroordeeld worden - terwijl niemand op je argumenten ingaat.

Zijn kinderen op de middelbare school niet vatbaar voor specifieke regels die hen in staat moeten stellen om eerst, ongedwongen, een mening te vormen vooraleer zo'n keuzes gemaakt moeten worden?

Hebben mensen die de openbare dienst benaderen geen recht hun vraag te stellen zonder herinnerd te worden aan de opvattingen van deze of gene godsdienst?

Zelfs als het antwoord op de twee vragen "ja" is dan betekent dit niet dat er verbod moet komen. Het betekent enkel dat er ruimte is voor genuanceerde afweging. Het soort afweging dat gemeenteraden en schooldirekties kunnen geacht worden in alle ernstigheid te nemen zonder dat er over hen moord en brand geschreeuwd wordt. & dus hoofddoeken te bannen wanneer ze akelig worden (en, open de ogen op straat - hoofddoeken worden akeliger; de erotiek van 2008 is harde porno aan 't worden).

Want één ding is zeker: er is geen absoluut recht op deze of gene simbolen - zoals er geen absoluut recht is op al die vuilspuiterij van 'nieuw-rechts'.

Niets is absoluut in een rechtsstaat, behalve de rechtsstaat .... en dat is een perfekt linkse visie.

(En neen; die meisjes riskeren de hel niet. Het enige risiko is dat ze niet meer naar school mogen gaan; en dat is een deel van de afweging. Maar dat argument is ver, heel ver verwijderd van de kernbommen die vóór die hoofddoek in stelling gebracht worden.)

Update: Blijkbaar is er toch kwestie van dwang. Dwang van ouders en ook dwang van macho-jongens (niet van meisjes uiteraard want die dwingen nooit natuurlijk - zij zijn ten hoogste héél erg overtuigd van hun volstrekt onschuldige religie). Maar, zo luidt het verdikt, dat moeten we aan de bron oplossen en niet door de vrijheid van de erg religieus overtuigden te schenden. Sorry, even scherp nu: de vrijheid van sommigen is blijkbaar toch vrijer dan die van anderen, voornamelijk wanneer het gaat om - als kind - wat vrijheid af te staan aan de godsdienst.

En wat is er nu lovenswaardig aan om een sterke overtuiging te hebben dat je moet doen wat anderen voorschrijven?

14-06-09

Omdat het móet: Catch 55

Iets volstrekt onsamenhangends. Bij gebrek aan irritatie en eigenlijk bij gebrek aan gelijk welke excitatie, dan ook. Los opgebouwd uit eenzaamheid. Niet eenzaamheid van lijf en leden, noch eenzaamheid in emotioneel alleen-zijn. Maar uit afgesneden, volstrekt gekokonneerd, denken. U ook misschien! Gelukkig, best OK en soms zelfs een streep geweldigheid. Allemaal fijn. Tot het denken want ... 'wie denkt mee?', en zelfs luisteren teveel gevraagd (zelfs als nooit gevraagd - spreken is al ruimschoots voldoende voor verontwaardiging - want wie luisterde naar degene die luisteren zou: inderdaad, niemand). Een oefening in Catch 22; want ook ik luister niet. Nooit bijna, waarom zou ik? Wie heeft iets te zeggen? Hier en daar iemand, ongetwijfeld - maar hoe haal je ze eruit? Hoe vermijd je de papegaaien en de luistervinken? Niet. Tijd is beperkt, het uitbraken van herkauwde ideeën vooralsnog oneindig.

Ongemakkelijk? (En niet alleen bij gebrek aan hoofdwerkwoorden?) Voor mij wel, ja, ten zeerste ongemakkelijk. Zij die gehoord worden hebben doorgaans niets, of toch niet veel, te zeggen. Alleen nietszeggenden hebben de tijd om zich te verzekeren - ik weet het, te kategorisch, passons, we zijn geen academici hier -, hebben dus tijd om zich te verzekeren van horenden. Horenden die aanhorigen worden want ook zij niets te zeggen. Alleen grommen, kwa instemming. En tateren bij bier of wijn, nooit in bed: "Goed gezegd! Dat heeft hij goed gezegd." En soms: "Dat heeft zij weer 'ns goed gezegd." (maar met nadruk op de 'zij' dan; qua 'goed zeggen' is 't vrouwelijk voornaamwoord nog van bijzondere nieuwswaarde, maar ik glijd weer af). Catch 33: het merendeel van wat gehoord wordt is nietszeggend & zij die het horen hebben er niet de minste mening over behalve dat diegene die het zegt het goed kan zeggen (en dus, tant pis voor de opiniemakers: de opinies die ze zelf niet maakten maken ook geen opinies bij anderen).

Onverstaanbaar? Ik vermoed van wel. Weten zal ik het niet bij gebrek aan nalezen van eigen werk. Arrogant ook, onbescheiden - lui wellicht. Te lui om te overtuigen & ik ook te lui om te zoeken naar zij die overtuigd willen worden. En dan maar klagen over de zeikerds die niet helpen willen, niet luisteren willen, die zelf willen willen om iemand anders' wil te willen. Iemand anders en niet ik. Toch: voort! Voort! Omdat 't moet. Geen melancholie, geen spleen (neen, dát rijmt niet). Het is zoals ik boet en dat is alles: mijn uitzweten van nog-niet-weten. Het moet eruit. Niet noodzakelijk er ergens n. Tuurlijk wil ik gehoord worden. Mijn Catch 44: vanitas, vanitatum, .. willen & niet kunnen want (en nu afgeleid: Ska-Jazz - wikkedup, wikkedup, wikkedup): bij kunnen houdt mijn willen op. Echt. Dat kan. Alleen geven, niets is het nemen waard en zeker niets dat nog leeft en strijdt voor aandacht. Wel - dat strijdt voor aandacht & tegelijkertijd (wikkedam, wikkedam, wikkedam; all been done before) originaliteit beaanspraakt (claimt dus, maar lelijker). Niets mis met aandachtszoeken. Niets, en nog vele andere dimensies waar niets mis mee is.

Beter nu. Zou ik publiceren? De weinigen afschrikken. Een risiko nemen: te velen te verleiden. Catch 55: damned if you do, damned if you don't & far less than either if neither way you're damned. Slechts zelfsuggestie. Eenzaamheid in denken blaast je eigen denken op buiten proportie tot emotie. Suicidal Tendencies, maar dan slechts in het gehoor. How will I laugh tomorrow if I can't even smile today. Grappig. Trip of the brain (dakkedakkedakke-doemdoemdoem nu). Met de voeten op de grond, en nog geen moderne oplossing om niet-rijkgeborenen de rijkdom van tijd te geven in dewelke rijkgeborenen van langvergeten eeuwen de wereld veranderden, ten goede uiteraard, want alleen veranderingen ten goede zijn een lang leven beschoren. Dat, daar, een goed idee. Neem het mee.

Voor de volhouders, slechts Catch 22 blijft over in hedendaagse kommunikatie. 

Zeg: 'Alles gaat goed!', want anders gaat het almaar slechter. Zeg: 'Vijf voor twaalf!' want anders zal 't rap gedaan zijn. Met die 2 gezegdes regeert het patronaat al een tijdje onze staat. En U een personage van Heller, nog niet eens een K., sympathiek misschien maar onnozel; als U zich laat bevoogden als lammetjes die zogen.

Maar daarover later meer. Misschien. Als jullie braaf zijn. En ik stout kan blijven.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)

25-04-09

De 'stoer'-vloer

Vrouwen, mannen; ze zijn verschillend. Dat is iets waar ik nooit te moe voor ben om het proefondervinderlijk na te gaan. Toch zijn de verschillen verwarrend - in geklede dagdagelijkse omgang is het doorgaans minder makkelijk om er die vingers op - of in, of rond, ... - te leggen.

Vrouwen zouden zachter zijn. Maar voor elke vrouwelijke bitch een mannelijke softie. Mannen zouden analytischer zijn. Maar tegen elke mannelijke holist een vrouwelijke holbewoonster. De enen zouden direkt zijn en de anderen indirekt maar de mentale konstipatie van de welopgevoeden is puur en alleen gevolg van opvoeding. Neen, je kan nog 100-den testen doen op niet-voortplantings-gerelateerde karakteristieken; altijd zal je in je studie 'man' voor 'vrouw' kunnen verwisselen, en vice versa, & alles blijft aannemelijk. En ijdelheid, tja: omnia vanitas est.

We zijn al te makkelijk misleid door onze taal. Er zijn twee woorden (man en vrouw), en dus moeten er twee volledig gescheiden betekenissen zijn. Niets is verder van de waarheid - alsof iemand bij zijn/haar zinnen nog de euvele moed zou hebben om te beweren dat er niet-lichamelijke verschillen zouden zijn tussen blanken & zwarten. & toch is dat nog gemeengoed als de 'blanken' mannen zijn & de 'zwarten' vrouwen; 't is hier dat seksisme begint en al de rest is slechts simptoom, niet ziekte. Het is een ziekte die vergeet dat het woord pas ontstond lang nadat het vlees ontstond, en die van woord vlees wil maken. Eens het aankomt op woorden zijn we allemaal gelijk - & dat geldt zelfs voor diegenen die niet zo goed uit hun woorden komen.

Maar om seksisme is het me hier niet te doen. Het is me te doen om wat NIET door seksisme verklaard kan worden. Het is me te doen om 'het glazen plafond'. Als ik - en daar twijfel ik niet aan - gelijk heb dan kan seksisme niet de reden zijn voor het glazen plafond. Er zijn immers geen sistematische verschillen tussen man en vrouw, & gelukkig voor ons, geen eksplisiete mogelijkheid tot diskriminatie op afwezigheid van penis (de afwezigheid van ballen was nooit een probleem, zie verder). En toch - toch is het een feit dat vrouwen gemiddeld minder te zeggen hebben ... hoekanda?

De enige verklaring is dat de diskrimatie niet gericht is tegen vrouwen alsdusdanig - en dat zou ook verklaren waarom sommigen dus wél doorstromen - maar tegen een nóg grotere groep. Indien zo dan is een tijdelijke oververtegenwoordiging van vrouw (en homo, en zwarte) in de groep der gediskrimeerden makkelijk verklaarbaar door allerlei overgangsfenomenen die hun oorsprong hebben in echt seksisme en in echt racisme, en in echte homofobie - & in de inertie die gepaard gaat met ons-kent-ons zo typische voor strukturen die macht aan machthebbers koppelen.

Lang heb ik getwijfeld, en ik twijfel nog (mijn twijfelen is niet toevallig gekombineerd met mijn afwezigheid op kieslijsten en direktievergaderingen); het is niet simpel om er de vinger op te leggen, zonder te vervallen in de kromspraak in het begin van dit stuk. De verleiding is groot om te spreken over 'Het Testosteron-plafon(d)' (zo ging dan ook de eerste titel van dit stuk) want dat is een lichamelijk verschil tussen man en vrouw dat ook een verschil is tussen mannen en tussen vrouwen - en dus toelaat een grens te trekken tussen 2 groepen (de diskriminerende & de gediskrimineerde) die allebei (mits negeren van transitie en inertie) gemengd zijn (maar waar de kans om tot de diskriminerende te behoren groter is als je man bent).

Maar (sorry voor diegenen die een simpele, korte en badinerende, genadeslag aan het verwachten waren) ... dat kan niet kloppen! Want zij die toetreden tot de macht zijn meestal volledig ontdaan van welke ballen dan ook - eunuchen kwispelend met de staart die men in hun reet stopt tot nut van de toevallige klasse (partij of groep, of overtuiging) waartoe ze behoren. Elk individualisme is hen vreemd - behalve dan het egoïsme om bij de uitverkorenen te behoren, liefst ten koste van anderen. & zo vinden we de echte testosteronbommen bij de gediskrimineerden - terug naar af.

Dus rest ons niets anders dan het aanvaarden van de 'Patrick Janssens-hypothese', maar dan aangepast om niet in de man/vrouw-val te trappen. Dus zoiets misschien - "iedereen zonder het dwangidee om haar/zijn hele leven op te offeren aan dingen als 'networking' (i.e. zuipen en vergaderen en achterklap) wordt voor eeuwig & altijd uitgesloten van welke vorm van macht dan ook". Bij gebrek aan een beter woord, is dit misschien nog best benoemd als 'De Stoervloer'; iedereen die niet de moeite wil nemen om stoer te doen ten voordele van het groepsgevoel blijft onder de vloer, in de kelder.

Dat kan kloppen! Het onderscheid tussen diskrimineren & gediskrimineerd worden is niet meer gebaseerd op een lichamelijk kenmerk. Het is enkel gebaseerd op woord, en hoe je met woorden omgaat - je persoonlijkheid dus. En, eigenlijk, als je 't leest, en zoveel was duidelijk toen ik het eens in gesprek onder woorden wilde brengen, is het bijna een vanzelfsprekendheid van onze kultuur: zonder zelfopoffering is er niet de minste kans om iets te bereiken. Luiheid, vrijheid, onafhankelijkheid leiden - als van nature - tot voorafgaandelijke diskwalifikatie. Wie kan de nieuwe konsensus die gevormd wordt door de hedendaagse woordkultuur weerstaan: wie er voor gaat, 'zich smijt', 'zich volledig geeft' komt in aanmerking & de rest: moet niet klagen. De hele vloot wordt noodzakelijkerwijze geleid door het 'ego-trip'-schip.

(Vrouwen en mannen) gediskrimineerd door (mannen en vrouwen): het is niet sexy, het is niet simpel, nauwelijks om te vormen in een one-liner voor de toespraak voor de gelijkgestemden. Uiteindelijk blijven we zitten met het écht glazen plafond; niets zichtbaars om zich op te oriënteren maar toch ondoordringbaar voor diegenen die er noch moed noch goesting voor hebben zich te konformeren aan 'n woordkultuur van stoerdoenerij. Het merendeel van mannen en het merendeel van vrouwen (wie weet bijna alle homo's) gevangen in een wereld waar een mentaliteit regeert die niet hun mentaliteit is; & waar het vanzelfsprekend lijkt dat die mentaliteit wel moet regeren.

Zo zullen vrouwen en zwarten zich ooit overal gevoeld hebben (en zich nog dikwijls & op vele plaatsen voelen) maar dan op basis van toevallige lichamelijke verschillen - en ja, die diskriminatie op basis van penisbezit, is nóg erger - nog véél erger. Maar, dat maakt mijn niet-lichamelijk glazen plafond allerminst triviaal. Want talent en de goede oplossingen zijn niet lineair met de tijd die mensen bereid zijn erin te steken en dus lopen we de betere oplossingen mis (we vertragen op z'n minst evolutie naar de betere oplossingen): voor iedereen!

Ik heb geen oplossing - misschien moeten we ceremoniële macht kreëren? Zodat er plaats is voor de behaagzieke ego-trippers die in de belangstelling willen staan door dag & nacht bezig te zijn met allesbehalve iets met hun macht te doen. Zodat wij en op ons gemak, rustig op de achtergrond kunnen doen wat gedaan dient te worden & te laten wat gelaten dient te worden.

Geen slechte oplossing ... niets sluit uit dat een ceremoniële machthebber ook echt, wanneer hij niet met populariteit bezig is, iets nuttigs kan doen ;-)

 

08-04-09

De echte volksmens haat veel volk

Zet veel volk bij mekaar en er komt altijd stompzinnigheid van en dikwijls narigheid erbovenop. Het verschil tussen stompzinnig, wat al wel eens leuk kan zijn, en eng - het verschil tussen een feestje & een lynchpartij - is klein: één enkele volksmenner volstaat. Dat gaat zo:

- de volksmenner doet zich voor als archetypische 'volksmens'
- na wat jovialiteit debiteert hij 'de mening van het volk'
- elk verzet wordt gesmoord onder het mom van samenhorigheid
- elk goedkeuren wordt onthaald op een tournée générale
- na een minuut of 5 zijn de kritische geesten geïntimideerd
- na een minuut of 10 zijn zij die niet afdropen het ook roerend eens

Uiteindelijk, na zowat een kwartiertje of zo, zijn die honderd of duizend mensen hun individualiteit kwijt aan een nieuwe honderd- of duizendkoppige draak: de groep. En de groep heeft maar één stem en die stem spreekt maar één mening en alles gaat voor die mening moeten wijken; indien nodig offert de draak wel een kop of tien op want eens de groepsfusie kompleet telt alleen nog de groep.

Dat is de wetmatigheid van veel volk. De taal - die ons normaal helpt om mekaar te verstaan - wordt onder druk van de groepsfusie tot ultiem wapen, dat 't groepsbeton wapent en de volksmenner toelaat het vuurspuwen van de draak te richten op wat er nog niet in de groep zit. Als de mensheid zal uitsterven zal dat niet zijn door militair gebruik van kernfusie maar door propagandistisch gebruik van groepsfusie.

Er is genoeg capaciteit van groepsfusie om deze wereld duizenden keren opnieuw, & telkens wreder, uit te roeien ;-(

Dat vereist geen hoge technologie, noch superintelligente volksmenners; alleen wat misbruik van het woord en veel onoplettendheid van de 'onschuldige' meelopers. En het mag dus verbazen dat er überhaupt nog plaatsen zijn waar het er af en toe, een tijdje toch, redelijk goed gaat. De reden daarvoor is ook simpel: de volksmens haat veel volk. Met rust gelaten wil hij worden. Ver wil zij blijven van dat gebral & geroep. Een beetje prullen in onzen hof, achter onze computer, met ons lief is wat we willen.

Gelukkig maar! Want als we met weinig zijn en toch niet helemaal alleen, dan is die taal gewoon geweldig. We kunnen ermee spelen. Mekaar begrijpen. Dingen zien die we zelf nog niet gezien hadden omdat we niet beseften dat er een woord voor was - en vooral: grapjes maken, lachen dat we het in onze broek doen en al dat gedoe & dus dingen van een andere kant bekijken. Zolang we dingen van andere kanten (en er zijn oneindig veel kanten aan dingen, dus zo kunnen we wel even verder) zien, is er iets dat we leren. Zolang we leren verminderen we de kans om geannihileerd - of is het geassimileerd - te worden in één of andere idiote groepsfusie; vermeerderen we onze immuniteit tegen volksmenners en andere 'volksmensen'.

Ik eis bij deze het woord volksmens terug op van de 'volksmensen'. De tuiniers, de schrijvelaars, de TV-kijkers, de knutselaars, de kluizenaars & de verzamelaars - dát  zijn volksmensen! Maar ze laten ons niet gerust. We zijn te individualistisch & het is burgerplicht om mekaars buren lastig te vallen & deel uit te maken van weefsels en zo die alles verstikken waar we ons echt in kunnen uitleven - zodat er één grijze brij overblijft en we ons in een groep bevinden en er iemand joviaal komt doen en we al lang blij zijn dat er nog 'volksmensen' zijn die ons uit de lethargie bevrijden en ...

BOEM! en KERE WEEROM!

Laat ons verdomme gerust. Wij zijn het volk en we willen rust. Steek je engagement waar het zonlicht niet schijnt en laat ons de fok alleen!

Gelukkig zitten U en ik achter onze computer ;-) Onderdruk vooral de drang om een groep te vormen en op straat te komen voor de rechten van ons, volksmensen. Doe me een plezier en wees het vooral oneens met mij. Blijf in je kot - buiten krioelt het immers van de 'volksmensen' met hun stinkend adem en perverse neiging om vast te pakken wie ze niet kennen.

Nope, het waren niet mijn beste dagen deze week.

 

15-02-09

2. Waarom?: Het patronaat regeert de staat

Ja, het is hun sisteem dat in mekaar stort & toch zijn wij de pineut. Hoekanda? Wel, het patronaat regeert de staat. Dat is hun fout niet maar de onze want wij stemmen op zogenaamde anti-establishment-partijen die, ongegeneerd, opkomen voor meer rechten & minder plichten voor het establishment. Wij organizeren het bankroet van onze eigen demokratie door te stemmen op het anti-establishment-establishment; op het selektoraat van de neuzen gebruind door aarslikkerij van diegenen met geld of bekendheid (en dus geld).

Zo gaat dat gaan: kapitaal wordt vernietigd, diegenen waarvan het kapitaal afhing - de enkelen - beveiligen wat er van rest en de beveiliging bestaat erin om diegenen die van het kapitaal afhangen - de velen dus - te bestraffen. Hoe kan het anders? Allemaal hebben we ons laten oplsuiten in de konsensus van het kapitaal als doel, en de arbeid als geheiligd middel. Herverdeling, milieudoelstellingen: allemaal zijn het afgeleiden van het kapitaal, allemaal hebben ze tot doel om het kapitaal snel, & nu ook stabiel en zeker te laten groeien.

Binnen dit sisteem is elke krisis niets anders dan een versterking van de greep van het patronaat op de staat. Dat is hun schuld niet maar gewoon het gevolg van onze konsensus; kapitaalsval kan tot niets anders leiden als welzijnsval voor de velen en bij latere groei tot een sterkere verankering, een sterkere begeerlijkheid, van het in eigendom hebben van zoveel mogelijk eigen kapitaal.

Het patronaat regeert de staat omdat niemand anders het doet (& dankbaarheid is op haar plaats voor de bewezen diensten ondanks alle kritiek). Dit kan niet anders dan eindigen in een kontrareformatie: je kan van hen moeilijk spontane zelfmoord verwachten (tenzij je gelovig bent & dan heb je de meest essentiële verwezenlijking van het kapitalisme gemist, en hoe zielig zou dàt nu niet zijn!). Hier en nu kunnen we dit al zien: het fatum morganum van 'iedereen zijn mileuvriendelijke 4x4' wordt in een handomdraai gewisseld voor de zwartkakerij van 'binnenkort is ook Uw job & Uw pensioen in gevaar'.

In dat laatste ligt de essentie van het waarom. De konsensus is kompleet en zelfs de grootste kritikasters geraken er niet los van. Het verlaten van de konsensus zal als het verlaten van het nauwe pad van de christelijke heiligheid zijn: voor we zelfs nog maar een voetje riskeren is het alsof we alles riskeren & eens alles geriskeerd zal de vraag zijn 'hoe hebben onze ouders zich zo lang in kunnen laten opsluiten?'

Nieuwe ideeën hebben we nodig, nieuwe sistemen. Geen anti-sistemen, zeker geen anti-kapitalistische sistemen. De anonimiteit van kapitaal als bemiddelaar (middel, niet doel) in keuzes van personen is verworvenheid; het maakt het ons mogelijk te praten in de universele taal van het konsumentisme. Elke nieuwe voogdij over hoe, tussen wat, mensen moeten en mogen kiezen is een stap achteruit (zoals eigenlijk ook de reformatie een stap achteruit was). Neen: nieuwe ideeën en niet gewoon de negatie van bestaande ideeën - zie je ze?

Ik helaas nog niet genoeg.

 

31-01-09

1. Wat?: De kontrareformatie

In augustus 2009 branden de steden in Europa zoals de steden in Griekenland al in '08 brandden. In voorbereiding op die volkswoede - roepend om hervormingen waar het smeken van nu zal gebleken hebben niet te helpen - wordt de weerstand, tegen die weerstand, al voorbereid; in Davos en ver daarbuiten. 'Stabiliteit', 'veiligheid', en 'het sukses' van een recent verleden waarin het streven naar persoonlijk sukses, als per natuurkracht, leidde tot kollektieve vooruitgang worden de marswoorden van die nieuwe kontrareformatie.

Lippendienst zal zoals in elke kontrareformatie bewezen worden aan de vraag om - eindelijk nog eens - iets fundamenteels te veranderen. Ongetwijfeld komen enkele gepreselekteerden van het huidige (para-)politieke veld naar voor, met begrip voor de beweegredenen van de revolte, maar afkeer van de gewelddadige & respektloze metodes die erin gebruikt worden. Al dan niet rechtstreeks gestuurd door diegenen die zoveel mogelijk badwater voor zichzelf wilden reserveren zal de boodschap zijn: 'het kind niet met het badwater weggooien.' Begrip zal er zijn voor degenen die het zonder badwater moeten doen: 'zolang ze maar vertrouwen houden in de selekties die de politieke partijen hen voorschotelen.'

Het laatste wat ik wil is profetisch klinken. En ik wil zeker niet pessimistische profeet zijn. Maar ongeveer zo zal het gaan wanneer blijkt dat wat werkte in de tweede helft van de 20ste eeuw niet noodzakelijk nog alsdusdanig werkt in de 21ste eeuw. Nu is het tijd om na te denken over iets anders in plaats van irrationeel te hopen dat het zal volstaan om hetzelfde gewoon anders te doen. Anders zullen onze toekomstige alternatieven niet meer zijn dan gerecycleerde recepten van het verleden, het soort recepten dat zelfs in het verleden al faalde. Des te makkelijker zal het zijn voor de kontrareformatie ('Pas op! Kommunisme.' 'Pas Op! Anarchisme.' en 'Pas Op! Weer diktatuur!') om het nieuwe te verketteren en het behoudende te konserveren - met wat pech riskeren we zelfs wat verbeterd is door onze neus geboord te zien. Het zal zeker zo zijn dat in Davos het individualisme als destabilizerend gezien wordt, & de vrije keuze van de knsument als te onvoorspelbaar in kapitalistische beslissingen - wie weet wordt 'de verbindende kracht' van de religie wel herontdekt, en worden wij weer beneveld door de no-party-drug van de religie om, vers gekneveld, wakker te worden in de het wereldlijk en vaststaand establishment van de happy few.

Neen, ik ben niet pessimistisch. Ik ben het niet omdat ook deze kontrareformatie, weliswaar, de beeldenstorm zal overleven, maar uiteindelijk in haar eigen stijfheid tenonder zal gaan - afgeworpen zoals de levende slang van de wijsheid haar oude en opgebruikte huid steeds weer afwerpt. Ik vraag slechts de moed om dit keer er minder eeuwen over te laten gaan. Niet de moed om te vechten, niet de moed om de reformatie in te zetten naar nog oudere wijsheden. Neen, moed om met nieuwe ideeën op de proppen te komen. Geen verlichting die al het licht in oude wijsheden ontkent maar een renaissance die wat goed is voor de mens redt van vergetelheid en het overige grondig onder de zoden stopt ter meerdere eer & glorie van wat nu nieuw is.

Individuele kreativiteit, talent, moet kunnen woekeren, ongeremd. Iedereen moet kunnen participeren aan de keuzes, enig en onverenigd. Onbeschaamd dekadent, overtuigd dat optimisme gewoon de waarheid is want vooruitgang gewaarborgd als de kultuur het zichtbare resultaat is van iedereen die, als 'ik', beïnvloed wordt door iedereen handelend als 'ik'.

De tijden van bescheidenheid zijn voorbij. Laat de mens mens zijn & de problemen zullen altijd weer tot het verleden behoren. Het probleem ongebreidelde ambitie is het probleem van nu en de revolte kan pas gestopt worden als menselijke ambitie weer ambitie wordt om menselijke dingen te verwezenlijken. Tot dan zijn we ezels, ezels lopend als kippen zonder kop van de wortel 'beter zijn dan de meesten' & de zweep 'wie uit de pas loopt kan alles verliezen'.

 

27-12-08

En nu: iets immaterieels!

"De grote gedachte ontspringt bij een eenvoudige vraag." Ik weet niet wie het zo zei & zelfs niet of iemand het al ooit zo zei. Maar, als U nood heeft aan wat gravitas om onderstaande serieus te nemen, denk dan gerust aan Thales van Milete, of één van de andere pre-socratici (gelieve geen Aziaat te nemen, daar komt slechts verkeerde wollige spiritualiteit van).

Ik bevond me in Parijs, aan de ontbijttafel, in afwachting van een aktiviteit die geen enkele indruk zal achterlaten op mens noch maatschappij (dit laatste is slechts een stijlfiguur want er is natuurlijk geen verschil tussen mens en maatschappij; daarover een andere keer, en elders, meer). Mijn kollega, enigszins onder de indruk van wat de mens heden ten dage aanvangt met het milieu, vroeg zich luidop af - "Er is toch een grens aan 's mens materiële rijkdom." - of toch iets dergelijks (ik vermoed dat weinigen onder ons zich nog aan een genitief wagen). Het was in elk geval bedoeld als een retorische vraag en dus voldoende om de retorische stier in mij te wekken.

Ik dacht aan Malthus en hoe iets begrensd kon zijn zonder dat er iemand ooit een vaste grens zou kunnen berekenen. Dat maakte mijn kollega ietwat nerveus (er is iets hoogst onbevredigends voor de mens aan onverzadigbare onbekenden, zeker nu de goede gewoonte groeit om in zulke gevallen niet steeds naar God of 'iets' in die trant te verwijzen). Dus, ik was mild gestemd die ochtend, deed ik in mijn hoofd wat U nu gaat doen via volgende link:

http://www.mijnwoordenboek.nl/synoniemen/materieel

En dat was het! Wat Thales van Milete, of zo, ook mogen gezegd hebben: de grote gedachten ontspringen niet aan eenvoud maar aan de ontdekking van onzin, onzin die ons dagelijks taalgebruik is binnengeslopen en zo - van binnenuit - ons 'gezond verstand' verziekt (waarover op hetzelfde elders & nog een andere keer ongetwijfeld ook veel meer). Uiteraard is de materie hier in het ondermaanse begrensd maar de materiële grens ervan doet niet ter zake! "Ha!" dacht ik & mijn kollega was eventjes zelfs geïnteresseerd.

Ha!, want inderdaad - als de ekonomie groeit betekent dit niet dat het verbruik van materie evenredig groeit. Er is namelijk zoiets als het "Britney Spears-effekt" - haar gekweel zit in de ekonomische groei maar legt minder beslag op materie dan, bijv., een super-ekologisch-verantwoorde 4*4 van BMW. Mijn kollega fronste: deze keuze tussen Britney Spears en BMW's was allerminst simpel voor hem. Gelukkig was er op dat moment voor mij geen gesprekspartner meer nodig. De stier was los & de vraag mocht vluchten zoveel zij wou: de strijd was nu onvermijdelijk en ik zou winnen.

Uiteraard is de ekonomische groei vanaf een zeker welvaartspeil voornamelijk zaak van stijgende konsumptie van immateriële goederen. Dat verklaart ook die recente schaarstes op de markt van primaire goederen; de wereldgroei zit gelukkig genoeg geconcentreerd in gebieden die dat welvaartspeil nog niet bereikt hebben. De onzin bestaat dus uit de taalstandaard die 'materieel' als epitheton ornans van rijkdom is gaan beschouwen (neen, geen concessies hier - ga maar naar www.wikipedia.org als je er nood aan hebt, dat doe ik ook). Die standaard wordt gebruikt aan beide zijden van het debat als common ground. Voor de enen is alles wat materieel is heilig - en voor de anderen is rijkdom onrein (ja, zeg maar rustig: "Dekadent!" - zoals in "Het dekadente Westen.").

Maar daar deed ik het zoëven zelf en dus moet ik met enige vertraging weer even iets doen in mijn hoofd. Volgt U gerust mee op:

http://www.mijnwoordenboek.nl/synoniemen/immaterieel

Zoals Bergson het al zei: het is niet omdat 'iets' niet bestaat dat 'niets' wel bestaat. Ofte, het alternatief voor materieel hoeft niet immaterieel te zijn (met dit alles viel ik mijn kollega niet lastig, voornamelijk omdat ik het toen niet op tijd bedacht). De valkuil hier is de valkuil van diegenen die rijkdom onrein vinden - & reken er maar op dat als je samen met zulke in een kuil zit dat het er stinkt. Er is niets wolligs, of spiritueels, aan wat ik wilde zeggen. Het is slechts kwestie van materiaalverbruik en de vaststelling dat er (vanaf een bepaald punt) geen evenredigheid is tussen onze rijkdom en ons materiaalverbruik. Dat punt bereiken er meer en meer & opvoeding laat ons toe dat punt laag te houden; we zijn rationele optimisten hier.

Eerder is er een omgekeerde evenredigheid - hier pikken we terug in bij m'n kollega die van fronsen tot schouderophalen evolueerde. Al wandelend naar het werk was er grote ontgoocheling bij hem dat het intermezzo van hotelkamer-betalen er niet toe in staat bleek mijn stier terug te laten inslapen. Omgekeerde evenredigheid - want de mens is de voornaamste materiaalomzetter - hoe meer materiaal er voor onze rijkdom dient omgezet, hoe meer de mens moet werken.

Vermits er dus tijd nodig is om zelfs maar Britney Spears te konsumeren is verbruik van materialen een materiële beperking op ekonomische groei. Er is dus niet alleen een grens aan het materiaal dat we kunnen verbruiken; als we echt almaar rijker en rijker willen worden (en als we rationeel zijn is het dat wat we willen) dan gaan we die grens nooit zelfs maar benaderen. Lang voor we met die grens te maken hebben, is de nieuwe evolutie naar alsmaar minder materiaalomzettend werk in volle zwang en evolueren we naar "mekaar bezig houden' (een beetje zoals ik jullie nu bezighoud).

"Oef," dacht mijn kollega, "eindelijk gedaan." & tot zijn kosternatie vond ik toch nog een klein mankement aan mijn redenering. Mensen zijn dermate geïndoktrineerd in hun hang naar het materêle dat niet alleen hun leven maar alle leven heilig is - dat is een showstopper (ik begon al te denken in de taal die ik voor het werk gebruikte, we waren bijna ter bestemming). Welvaart - meer bepaald de opvoeding waarzonder er geen sprake van welvaart kan zijn - beperkt geboortes; dat is toch wel afdoende bewezen. Maar ze heeft vooralsnog het perverse effekt ook sterftes af te remmen - en zonder sterftes blijft er het probleem van groeiend materiaalbeslag.

Dus is de vraag in hoeverre sterven een probleem is voor onze rijkdom. Vroegtijdig sterven is dat zeker maar laattijdig sterven is dat gelukkig ook - en ik heb het hier niet over dementie of andere, uit te stellen, aftakelingsverschijnselen. Eens genoeg tijd gehad is elke extra tijd niets anders dan achteruitgang. Een veralgemeend recht op sterven met voldoende procedurale omkadering zal er ongetwijfeld voor zorgen - op korte tijd, zoals dat ging met kontraceptie - dat de gemiddelde leeftijd eindelijk terug zal lopen in het Noorden. De redenering is voor een andere keer, vermits we inmiddels ter bestemming waren ('Rare jongen, die spreker." dacht mijn kollega); maar, in dit geval zoals in het geval van de geboortebeperking, is het nodig dat we voldoende loskomen van pausen en andere predikers zodat we de mens via akties kunnen laten spreken.

Lang genoeg? Of gaan jullie klagen over 'te lange zinnen'? Fuck off als je jezelf zo vlug verveeld!

 

30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

13-11-08

"Protecting your human capital"

De stompzinnigheid ten top. Niet zomaar in de marge van een bijeenkomst van wat nostalgische oud-neo-liberalen maar een echte aktuele reklameboodschap - gericht op luisteraars van een serieuze zender in prime-time. Mainstream is het woord - en niemand stoort zich publiekelijk aan deze verkrachting van de menselijkheid.

Alsof we nu ook zelfs terloops gezegd gereduceerd zijn tot een hoopje koebeesten, die veilig in de stal dienen gedreven worden want 'anders brengen ze niet meer op, meneer'. Ik weet het niet hoor. Zeg jij het maar. Misschien is de tijd rijp om de vrije wil en al die eigenzinnigheid eens en voor altijd met het oud papier mee te geven - het brengt niet op als wij, het kapitaal, er nog eigen meningen op gaan nahouden. Onze eigenaars hebben immers het beste met ons voor. Ze zullen ons beschermen (tegen een kompetitieve prijs); ze hebben geen keuze want ze investeren in ons - weet je wel. Ze wedden op onze innovativiteit, zolang we binnen de lijntjes kleuren. Wie is er nu iets met horden koebeesten die een stampede van ongebreidelde en ongeleide originaliteit tentoon spreiden?

Zucht.

Ik heb heimwee naar de tijd die nog komen moet. Een tijd waarin wij, mensen, niet meer zoals centjes bijeengedreven worden in alsmaar grotere kuddes om 'kapitaal' te zijn. Wanneer men openlijk zegt dat 'menselijk' niet bijvoeglijk naamwoord kan zijn bij 'kapitaal'. Inderdaad, ooit zal kapitaal terug een verschijnsel zijn dat dienst doet voor mensen en zullen mensen geen verschijnsel meer zijn op de onzin die nu algemeen aanvaard wordt onder de noemer 'arbeidsmarkt'. Alsof mensen zich, zelfs voor beperkte tijd, kunnen verkopen aan de meestbiedende (om vervolgens als de perfekte overbetaalde loonslaaf het systeem van loonslavernij te bestendigen).

Extreem? Dromen mag! Het is een bezigheid die nooit een meerwaarde zal leveren voor het bestaande kapitaal, en daarom het beste verzet tegen de groeiende idiote consensus die de instrumenten van de vrije markt verwisselt voor het doel van onze menselijke verbeelding.

Mensura, zo heet het bedrijf in kwestie. Ik hoop vurig dat het een voorteken is van de menstruatie die een onvruchtbare cyclus van bijna een eeuw denkwerk beëindigt zodat we daarna met vruchtbare verbeelding mekaars geest kunnen neuken. Dit ter meerdere eer en glorie van wat wij leuk vinden: produktief of niet. Gedaan met die ridikule inspanningsverbintenis en eindelijk onze rijkdom gebruiken ter bevordering van de ontspanningsgeilheid.

 

27-10-08

Bitsig binair bikkelen

De landelijke politiek heeft iets weg van een Suske & Wiske strip: een goed stafrijm of zo en je kan er weer een paar jaartjes tegenaan. Lambik rules! Knipogen

Elk 'goed' standpunt beperkt zich tot het tegendeel van een 'slechte' keuze. Hitler & Stalin zijn nooit ver weg als hulplijnen voor elektoraal gewin. Verder dan het verre en stripmatig duidelijke verleden komt men niet. De 'toekomst'? - why bother als je je er gemakshalve uit kan lullen met wat platitudes over de fouten van een ander, die bovendien veiligheidshalve morsdood is. Nu politici samen met bevriende managers joggen & fietsen tot ze erbij neervallen is intellektuele inspanning uit den boze.

Binnenkort, hout vasthouden, hebben we een Amerikaanse president die beduidend linkser is dan de Vlaamse socialisten (jaja, weer daarover, sorry, de laatste keer - ik beloof). We mogen het hout zelfs loslaten want de Franse president van erg rechtse komaf is al beduidend sociialistischer dan onze Vlaamse socialisten; hij stelt zowaar internationale monetaire en fiskale oplossingen voor! Te lande, in provincies, dorp & stad blijven we verdedigen wat we anderen overduidelijk niet gunnen. Schietoefening dan maar: een morsdode Reagan en een breindode Thatcher worden bitsig in binair reliëf gebracht om het bikkelen in de achterhoede te bestendigen - de liberalen zijn immers de nieuwe vijand - konijnen hebben nu eenmaal schrik van alles.

'Maakbaarheid' schijnt het enige te zijn dat hedendaagse socialisten nog ideologisch verbindt met die goede oude 19de eeuw. Meer dan eens heb ik gehoord hoe wij erin moeten blijven 'geloven', horresco referens. Dat de maatschappij maakbaar zou zijn is het meest laakbaar aan de originele filosofie van Karl Marx, dat we gehouden zijn om alles behalve te geloven is de grootste blijver van die filosofie - het hedendaags Vlaams socialisme kombineert dus het slechtste van Marx met het gemis aan wat er het best aan is. Het hedendaags Vlaams socialisme is dan ook Vlaams, & alleen om die reden al geen socialisme meer; de socialistische internationale is internationaal, want zolang staten met mekaar konkurreren is de massa de pineut en het kapitaal de winnaar.

Oeps, Marx, Karl Marx; hem vernoemen staat gelijk met de excommunikatie uit die Vlaams-socialistische geloofsgemeenschap. De binaire tegenstanders moeten maar van Karl naar Stalin of Mao en daar sta je dan met Reagan en Thatcher. Zwijgen, zo luidt de boodschap als het Marx betreft. Ssst, laat ons het rap over anderen hebben - neo-liberalen of zo - bah, bah, dát is dus niet wat wij willen. Wij willen betuttelen, & wij vrezen voor de kreativiteit van het individu, wij geloven dat de staat het geweten van de burger moet zijn, in die ene goede maatschappij waarin alles gemaakt is tot goedheid en iedereen het risikoloos gezellig heeft. Ontvoogding, hmm ja, dat willen we ook wel tot op een zeker punt: het punt waarop iedereen beseft dat het goed en knus is om bevoogd te zijn. Initiatief, bwoa, misschien, als het de randvoorwaarden niet teveel verandert want dan zijn die lieve burgers allegauw de kluts kwijt.

Het is idioot om een binaire tegenstelling te zoeken tussen socialisme & liberalisme - het zijn twee takken van dezelfde boom. Een boom die, zoals Marx als een van de wortels ervan, pleit voor een globale kontekst waarin universeel gelijke kansen zijn - en ook wel een boom die, ook zoals Marx, vreest voor de grootheidswaanzin van de kapitaalkrachtigen - en, ja, ook de boom die, contra Marx, tot het inzicht gekomen is dat de mensen vrij moeten zijn om hun toekomst te kreëren zonder door de elite geboetseerd te worden tot een (arm) evenbeeld van het (rijke) establishment, vrije markt quoi.

Noch 't één, noch 't ander - kansloos dus in de vaderlandse verkiezingen. Het risiko op groot verlies is namelijk erger dan de zekerheid van afbrokkeling.

 

28-09-08

Oplossing grootheidswaanzin: schaalvergroting

Marx had dikwijls ongelijk maar alleen dogmatische liberalen - en zijn er nog andere dan neo-liberalen? - gaan ervan uit dat hij alleen maar ongelijk kon hebben. Geld is een stofzuiger voor meer geld. Kapitaal zuigt kapitaal - en wel tot de kapitaalmassa dermate gekonsentreerd is dat ze tot een zwart gat implodeert. 

Tot aan de implosie is er geen probleem. Welintegendeel, in die 1ste fase is er een kapitaalsupernova die alles vermag op te trekken; ook de welvaart van gemiddelde jan-met-pet en lulu-met-staart. De kapitaalsverschillen worden groter maar welvaart wordt homogener: er is namelijk geen lineair verband tussen geld en welvaart. Deze die in de 1ste fase problemen maakt is effektief jaloers, of dom, of meestal beide.

Maar eens de implosie voorbij wordt iedereen meegetrokken. Niet alleen de virtuele rijken maar ook de reële middenklassers en de nog reëler arme toekers en eens in het zwart gat is er wél verschil. De virtueel superrijken blijven gewoon rijk, en de rest riskeert plbeïsche onderlaag te worden. Het resultaat is voorspelbaar (en Marx heeft ook dit voorspeld) - die bovenlaag verdedigt zich door meer repressie te verwachten van de staat tegen de onderlaag. De demokratie is niet uitgerust voor anomalieën - zoals zwarte gaten - en de onderlaag zal de bovenlaag hierin steunen, uit afkeer en bewondering (niet zelden verdoofd door religie, nationalisme of andere opiaten van wolligheid).

De staat wordt zo versterkt ter bescherming van de liberalen en later de libertijnen, de laatsten hebben de kiem in zich van de volgende Nietzscheaanse siklus. Zij, en wat uitgehongerd kanonnenvlees kunnen de revolutie beginnen prediken. Niets zal veranderen in de volgende sirkel: van prediken over prediken belandt men immers weer bij ... prediken.

Tot hier wat waar zou kunnen zijn maar volgens mij niet waar zal zijn omdat we niet schepselen zijn die zomaar geworpen zijn in iets dat ons overstijgt. We zijn mensen en we kunnen leren. Zeker kunnen we leren van onze fouten. Zo zal het dus dagen - want het gaat nog altijd verbazend goed achteruit - dat we op die manier niet aan eenieder een hangmat kunnen bieden. Dus zullen we beseffen dat grootschaligheid beperkt moet blijven tot ideeën en de ruimte waarin zij, en hun voortbrengers - wij dus! -, kunnen bewegen. We zullen dan inzien - als de neoliberalen verstomd zijn & we terug serieus kunnen spreken tussen niet-dogmatische liberalen en socialisten - dat we universele wetten nodig hebben om kapitaal en macht (en wat is kapitaal nu anders dan de meetmetode van macht?) vrij te laten maar hun konsentratie eens & voor altijd te beperken.

Globale beperkingen om globale vrijheid mogelijk te maken. Logisch toch?

Als je dus met stijgende verbazing kijkt naar de oplossingen van regeringen voor de laatste financiële krisis is dit het moment om de demokratie te gebruiken en zo die fatale anomalie te vermijden. Banken moeten niet samengevoegd worden, maar ze moeten opgesplitst worden. Om ze op te splitsen moet je ze eerst nationalizeren, & niet om ze uit te baten of winst te maken maar om ze op te splitsen & de dogmatici van de neo-liberale kerk op de keien te smijten.

Aktie! Laat je niet drijven door dromen van de rijkdom van anderen noch uit jaloezie noch uit bewondering. Morgen wordt beter maar niet op die illusionele manier.

29-06-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (1)

Ik was onvoorbereid, en moe. Alex droeg een te kort T-shirt over een te dikke buik. Dat was geen persiflage op de hedendaagse meidenmode. Ik was moe, en onvoorbereid. Ik vroeg: "Hoe was het met jouw dochter?", doelend op het afgelopen schooljaar. Hij wreef in een onverzorgde baard en stak een sigaret op (even voordien had hij het punt gemaakt dat ze zelfgemaakt waren - toch beschikten ze over een filter). Hij maakte geluid: "Ho, ho, hum, dat was geen probleem, helemaal geen probleem." U mag er de intonatie zelf bijdenken, ik verzeker U dat het geproduceerde geluid niet zijn dochter tot onderwerp had maar onze kinderen, en dus onze problemen. Wellicht ook zijn leedvermaak.

Stilte. Er zijn momenten waar beleefdheid ongepast is. Hij droeg een short - onder een te dikke buik. Ik vermoed dat het schaamhaar zich, uit schaamte, had teruggetrokken in die short; even lovenswaardig als moeilijk. Hij brak de stilte voor ze pijnlijk werd en maakte een pijnlijk geluid sprekend in het soort geaffekteerd Nederlands dat wellicht Algemeen is maar allerminst beschaafd. "Jouw zoon deed het goed maar bij anderen waren er toch problemen?" Een overbodig vraagteken, grammatikaal onterecht, maar zijn gelaatsuitdrukking paste alleen bij het vraagteken en maakte de rest van de zin overbodig. Alex dronk, een beetje want hij was op een missie. Informatie had hij nodig, liefst beschadigende informatie om de schade te repareren die hij zijn kind alreeds had aangedaan. Voornamelijk de schade aan zijn imago. Ondermeer schade door het dragen van een te kort T-shirt onder een onverzorgde baard. Laat ons hopen dat het bij die schade blijft.

Weer stilte. Er zijn momenten dat onbeleefdheid onvermijdelijk is. Hij weer: "Het is geen school voor watjes." (of, waarschijnlijker, doetjes). Ik: "Neen." Net voor de stilte, met een inspanning alleen vergelijkbaar met die van zijn schaamhaar: "Ze laten de kinderen wat aan hun lot over." Hij was zichtbaar tevreden hiermee, de konnektie was gelegd. Hij stak een zelfgemaakte maar toch befilterde sigaret op. Ik kotste in gedachten de hele tuin vol. Alleen maar in gedachten, de mijnen waren dichtbij en verdienden geen spektakel. Was ik maar schaamhaar. Alex nam zijn digitaal foto-apparaat en nam wat kiekjes - onderwijl vertelde hij over de gebuisden, de subversieven en de nog-niet-nu-gebuisden. Het klonk als aanbod om zijn dochter uit te huwelijken - aan mijn zoon, met bovengemiddeld begaafde kleinkinderen tot gevolg. Ik bespaar U de zijdelingse te berde gebrachte opmerkingen over zuidtuinen (ook wat dat betreft was mijn zoon blijkbaar een goede partij). Hij kon niet weten dat mijn tuin in mijn gedachten volgekotst was tot aan de metershoge muren vol. Toch wilde ik dat huwelijk niet definitief uitsluiten. Aangetrouwde familie is per slot van rekening nooit familie. Zelfs familie is eenvoudig buiten te sluiten uit jouw familie.

Ja, dit is zo gebeurd (misschien heb ik de stiltes wat overdreven). Alex droeg Birkenstocks, althans iets dat door Birkenstock geinspireerd was. Maar vrees niet dat Alex zich in gebeurlijk geval zou identificeren met het bovenstaande. Er zijn nu eenmaal mensen die onbekwaam zijn om zichzelf in een spiegel te herkennen. Die valse in Sneeuwwitje en zo.  En Alex, ik weet zijn echte naam niet. De man zou smakelijk kunnen lachen, want hij kan lachen als er iemand in de zeik genomen wordt, met het bovenstaande. Terwijl hij de zelfgemaakte maar toch befilterde sigaret ter hand neemt na kiekjes genomen te hebben in een zuidtuin gekleed in een te korte T-shirt boven een te dikke buik en onder een onverzorgde baard. Alles ter glorifiering van een opvoeding die ten teken staat van het ontzeggen van alle moderne geneugtes behalve die van grote superioriteit.

Ik was moe, maar nu verzadigd van adrenaline. Onder vier ogen had ik er nu minstens twee dichtgetimmerd maar onder twintig ogen leidde ik het gesprek af, met dank aan een puber die met muziek op zijn hoofd rondliep. Bedankt!, het spijt me dat Alex je een mislukkeling vindt maar ik ben er zeker van dat je zelfbeeld hier niet door vernietigd wordt. Je hebt per slot van rekening groot geluk: je bent zijn kind niet. Ik hoop dat je enthousiasme voor de muziek niet gebroken is nu je weet dat ook muziek in de verkeerde handen voorgesteld kan worden als leerstof. Met data, en weetjes en korrekte uitspraak en niet zo fijnzinnige terechtwijzigingen met betrekking tot de korrekte taxonomie in de punk rock muziek. 't Spijt me zeer, ik was al te blij dat een veertigjare een twaalfjarige had om zijn ingebeelde suprematie op uit te leven. De tuin werd weer groen, ik zag spelende kinderen terug bezweet en niet meer bekotst.

Hij dronk witte wijn, met mate. Ik had de fles rode wijn reeds op - zodoende mijn dag erna verknallende, katers heb je altijd van slecht gezelschap. Groot was mijn genoegen dat de witte wijn even slecht smaakte als ik me gevoeld had. Haah, de gerechtigheid! Ik deed een nieuwe fles open, Alex zei dat het niet nodig was en maakte het tegelijk duidelijk dat dat het minste was wat ik verwacht was te doen. De nieuwe fles was ook slecht, ik liet het erbij. Toeval is niet altijd toevallig slecht.

Ik laat het er hier ook bij. Er is veel dat ik niet verteld heb. Over het respekt voor diversiteit waartoe Alex me, en passant, moreel verplichtte. Ik blijf erbij dat diversiteit in de stompzinnigheid geen respekt verdient. Ik zie ook niet in hoe iemand die zijn kinderen tot zijn evenbeeld kneedt in deze veel moreel te verplichten heeft. Ook over de verslechtering van de zeden die Alex als feit in het boek der wetenschap had bijgeschreven - "Het gaat alleminst de goede kant uit", zei hij, en trok een bijpassend afkeurend gezicht (een gezicht waar je dus alleminst gelovig voor moet zijn). Mijn antwoord sloot het gesprek af in zijn oren (had ik dat maar eerder geweten). "Het kan maar een kant opgaan, de goede kant", zei ik en hij keek alsof er in mij nog iets van de subversiviteit van de verloren jeugd zat.

Neen, mijn zoon zal wat hem betreft niet goedschiks de hand van zijn dochter krijgen. Good on me!

16-06-08

Optimisme is geen morele plicht

Het klinkt lekker. Meer nog als het in het Engels gedebiteerd wordt. Maar het is niet waar omdat enkele hooggeboren jonge liberale veulens het te pas en te onpas citeren. Misschien helpt het hen moreel om te gaan met een miserie die meer en meer mensen aan den lijve ondervinden en die erg rechtstreeks in verband staat met andere meningen die ze klakkeloos overnemen onder 't mom van liberalisme. Dat maakt echter onze rekening niet, en nog minder die van zij die de onderkant van de maatschappij leren ontdekken.
Optimisme is inderdaad een waardevol goed - te waardevol om eventjes met kristelijk, of neo-liberaal, jeugdbewegings-enthousiasme onder deugd, plicht, of zelfs maar moraliteit te plaatsen. Optimisme heeft zo´n kuratele helemaal niet nodig. Het is niet iets wat je moet voelen. Zelfs niet iets wat je voelt. Het is simpelweg de rationale instelling. Het gebruik van je verstand is voldoende om optimist te worden. Een depressief, maar overigens eerder verstandig(e), man (of vrouw) zal, maatschappelijk gezien, optimist zijn.
Wat nog komen moet zal immers ongetwijfeld beter zijn. Het zal beter zijn om de simpele reden dat in het konflikt ratio-buikgevoel de ratio 1000 veldslagen gewonnen heeft en slechts enkele verloren. De enkele nederlaag is altijd een kwestie van een opstoot van deugden en plichten, normen en waarden en al dat soort kristelijk jeugdbewegings-enthousiasme - elke nederlaag is slechts een tijdelijke en een lokale achteruitgang. Het verstand kan niet verliezen en dat is de reden dat de instelling van het verstand die van het optimisme is.
Stel dat het gedoe van deugden en daarmee samenhangend ongedogen tot struktureel overwicht zou komen. We zouden snel tot een brij van lokale, en ideologische, 'eigen deugd eerst´ komen. De maatschappij die met iets meer verstand deze brij aanpakt (en dus met iets minder deugd) zou zonder enige kompetitie zijn. En dus winnen. Zodat we meteen weer op het pad zitten van meer verstand. Dat is optimisme. Niet ´ik denk dat het beter zal gaan - want het omgekeerde is immoreel' maar 'het verstand wint het met forfaitcijfers in de wedstrijd met de emotie - en het verstand leidt tot vooruitgang'.
Blijft de verdomde plicht om verstandig te zijn, de enige plicht, en dus niet te hopen of te willen of overtuigd te zijn dat of het beste te wensen of ..... Hoe meer verstand hoe minder nood tot deugd, tot plicht en tot maatschappelijke emoties in de vorm van religie of haar surrogaten en derivaten. Optimisme is geen morele plicht, optimisme is de verstandige instelling. En verstand is voor eens en voor altijd de enige bron van moraliteit.

09-02-08

De belasting van lage belastingen

O, wat zijn we jaloers op de lage Amerikaanse belastingen. Hoe doen ze dat toch? Al die subsidies aan - voornamelijk militaire - bedrijven zonder: read all their lips, new taxes! Het zal zeker wel helpen grote delen van de bevolking te laten kreveren beneveld door de gedachte dat 1 op een miljoen ervan tot volstrekt onbelaste rijkdom kan komen (tenminste als je de genereuze giften aan verkiezingskampanjes niet telt als belasting).
Maar dat volstaat zeker niet, hoewel het een leuke bliksemafleider is van wat er echt aan de hand is.
I'll tell you the secret: Americans don't pay big taxes because we - all us non-Americans - pay 'em for 'em. Dat gaat zo:
De welvaart van den Amerikaan bestaat bij gratie van hun financieel sisteem, bij wijze van boetade: alle monetaire wegen leiden naar de dollar. Het deficit op de Amerikaanse begroting en het Amerikaans handelstekort zijn 2 enorme zwarte gaten die het zweet op ieders aanschijns omzetten in liquiditeiten die na verrassend weinig omzwervingen resulteren in waardevermeerderingen in het Beloofde Land van de Machtige Dollar.
De belofte van dezelfde morzel gronds of eenzelfde aandeel bedrijfs die altijd in de eeuwigheid zullen blijven verhogen in waarde vervangt de belastingen. Terzelfdertijd laat het een voortdurende big spending government toe - niet in het minst ter meerdere eer en glorie van de aantrekkingskracht naar niet-Amerikanen van het  grote thuis- en gidsland.
En wij betalen de rekening. Niet alleen dient onze produktiviteit verhoogd en verhoogd om de druk op Amerikaanse belastingen, en overheidsverkwisterij, te verlagen (ook een zwart gat kan nog crashen!), bovendien verhoogt druk op onze belastingen (want willen we niet allemaal in "no-new-taxes-America" wonen?) en de aantrekkingskracht van het thuisland (waar werkdruk relatief laag blijft en de belastingen al bijzonder laag zijn).
Drie keer gesjareld - geen voorbeeld van een bijzonder stabiel sisteem.
Het gaat hier nu toevallig wat pamfletterig over Amerika maar ... de belasting van lage belastingen is zo misschien duidelijk. Het is een keuze die niets met vrije markt, konsumeren of zelfs maar kapitalisme te maken heeft. Het is een keuze voor de vlucht vooruit? met nadruk op de vlucht en vraagteken achter vooruit. Lage belastingen koop je af met hogere werkdruk, en dus lekker niet met een kleine overheid - de grootte van de overheid is eerder onafhankelijk van het nivo van de belastingen. Onze belastingen zijn dermate hoog omdat we vooralsnog weigeren de slachtoffers van de werkdruk achter te laten als gewonde dieren die de kudde niet meer kunnen volgen.
Uiteindelijk zullen de belastingen gemiddeld verhogen (en bij ons verlagen - er is geen fundamentele ekonomische reden om signifikante verschillen in het nivo van belastingen te hebben). Het al dan niet aankunnen van werkdruk is immers voor ons als mensen gelukkig minder en minder van tel.
We mogen slechts hopen dat de onvermijdelijke vooruitgang naar een almaar minder belastende wereld gepaard gaat met vooruitziendheid. Anders zal het toeval en niet het talent beslissen wie de zoveelste financiële crash zonder al te veel kleerscheuren overleeft. Toeval is onmenselijk. Laat ons de Amerikaan daarom steunen - zijn kultuur is benijdenswaardig gebleven ondanks de fout van de lage belastingen die er ooit ingeslopen is (uit rechtmatig wantrouwen tegen teveel overheidsbemoeienis met de allerindividueelste ekspressie).

03-02-08

VN promoot etnische zuivering!

Wie staat er nog bij stil? Het probleem van het Midden-Oosten is duidelijk, en de oplossing zo mogelijk nog duidelijker. Twee staten, netjes gescheiden van tafel en bed, op de lijnen van religie, taal en - vermeende - etniciteit. De muur die hoeft niet, altans niet in beton, want wat voegt zo'n fysieke muur nog toe aan de vereeuwiging van de scheiding der geesten?
De oplossing is duidelijk. Laat ons dus vooral geen zorgen maken wanneer er niets opgelost wordt voor de mensen in kwestie. Geen nood als die oplossing alleen maar meer praktische problemen genereert aan beide zijden van deze, blijkbaar zo waardevolle, grens der geesten. Neen, het doel heiligt aan beide zijden alle ontberingen. Per slot van rekening is er slechts één antwoord met internationale goedkeuring op alle pogingen tot wederzijdse annihilatie: een wederzijds ontkennen van andermans bestaan.
Ach, het is misschien niet mooi, maar met twee staten is er toch eentje die er een schijn van sekulariteit weet op na te houden. Dat is des te makkelijker in dit geval doordat de grenzen zorgvuldig gekozen zijn om een overweldigend grote religieuze meerderheid in deze schijn-sekuliere staat te verzekeren. De rest van de minderheid mag zich als religieuze meerderheid uitleven in de hel van het fundamentalisme. Met wat geluk - zo gaat de logika van de etnische zuivering - decimeren ze zichzelf tot op het punt hun toetreding later weer 's mogelijk te maken (uiteraard als minderheid).

Hoe laag zijn we met z'n allen niet gevallen? Is het plots teveel om te vragen om er gewoon één staat van te maken. Vochten ze er vroeger zelf niet om?
Misschien is het te inderdaad te idealistisch om een staat te willen maken die in het Hebreeuws Israël en in het Arabisch Palestina noemt - staten maken is doorgaans een slecht idee. Toch is het waarschijnlijk altijd eenvoudiger om 1 staat te maken dan er 2 te maken. Bovendien, hoe kan het mogelijk erger in het leven in die 2 denkbeeldige staten dan nu?
Op z'n minst kan iemand de euvele moed hebben om het te opperen. Immers - ooit was dit dé rode oplossing - tot elkeen als niet-serieus gediskwalificeerd werd die durfde opperen dat samenleven leuker zou kunnen zijn als apart de duvel aan mekaar aandoen. 

18:26 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, serieus, red rood, selektoraat |  Facebook |