09-02-10

The last post

Het is gedaan. Alles is gezegd. Althans door mij, hier, en op deze manier. Ik ben er trots op: vijf jaar en een sjiek. 'Sjiek gedaan!' denk ik dan bij mezelf bij gebrek aan (al was het maar virtueel) applaus. Neen, geen bitterheid na 150 pogingen om deze wereld fundamenteel te verbeteren. Misschien moet het daarom wel stoppen: omdat er geen bitterheid meer is. Of althans niet het soort bitterheid dat deze stroom met, ongeveer, tweewekelijkse regelmaat kan voeden. Onvoldoende toch om het te laten stromen; zonder dwang, zonder gevoel van verplichtheid.

Net nu ik mezelf zover gekregen had een poging te doen reklame te maken. Net nu ik het fijne wilde weten van wie dit bezocht (en of iemand dit wel bezocht). Misschien was dat wel het veeg teken :-)

Bon, ik ben er klaar mee. Ik ga het niet missen. Graag zal ik nog eens terugkomen om, wie weet, ooit leesbaar te maken wat nu slechts breindiarree is. Of om me weer eens te vergewissen van het feit dat hier iets staat wat nergens anders staat of toch niet bij mijn weten: een manier om de dingen te zien. Een manier die zich niet leent tot schreeuwen noch, zo blijkt, tot blijvende ongemakkelijkheid.

Ik haat de meeste mensen nog altijd maar heb me verzoend met de mensheid. En, dat is goed, want waar je de meeste mensen uit de weg kan gaan of toch zeker kan negeren, wordt je bijna onvermijdelijk gekonfronteerd met de mensheid - al was het maar via jezelf.

Het zusje van kortere stof overleeft deze hara-kiri misschien wel. De vijftien minuten per dag versie geven we zeker een kans. De Engelstalige saaie oude zeurpiet zal bij mijn leven niet meer verdwijnen; ten hoogste van plaats veranderen; misschien ooit minder een voortdurende marteling van de Engelse taal worden ;-)

Het ga je wel, gedachten.

Het ga je wel. Geboren in bloed, verstrengeld in woorden. Het ga je wel.

Gedachten die zichzelf wisten te reinigen, met de eigen woorden in het reine konden komen. Mijn gedachten.

Het ga je wel. Ga en vermenigvuldig: was wat rest van je ontstaan van je af. & Werpt wat 'mij' is van je af. Gedachten slechts.

Muterend. Evoluerend. Het ga je wel in je drang niet jezelf te blijven, maar te worden en te verworden tot andervrouws gedachten.

Tot, ooit, het enige dat die gedachten verbindt met mijn gedachte, de gedachte zelf is. De gedachte aan; "Het ga je wel, gedachten."

Het einde is altijd beter dan het begin.

Good-bye; elke poging tot afscheidskus wordt in dank aanvaard.

 

 

22-01-10

Blijf vooral binnen je comfortzone!

'STRETCH!' Dat was de leuze op het einde van de XXste eeuw. 'Challenges' waren er nodig. 'Gaps' moesten gevuld worden. En ja: 'the sky was the limit'. Het begon in de jaren '70. Zoveel was er bereikt in zo weinige decennia. De wereld was, plots, wereld geworden. Wat in 1958 nog exotisch was was niet zo heel veel later voor iedereen al eroties en in de jaren '70 al aanleiding tot iets beginnends xenofobisch.

De wereld een dorp. Troosteloos, zoals elk dorp. Bekrompen ook - iedereen kijkend naar de eigen verworvenheden en iedereen vastgeroest in het eigen gelijk. En maar trachten te bewijzen dat de eigen tuin de grootste vruchten voort kon brengen. Zo is de periode van het meten begonnen. Meten van kompetitiviteit. Meten van output & performance & nog zovele andere zaken die zich slechts in de wereldtaal uitdrukken laten. Meten is weten en iedereen moest uit zijn kot komen. Uit de komfortzone. En allemaal bewijzen dat hun gehucht het beste boeren kon.

De Angelsaksische suprematie van lage belastingen, grote inkomensverschillen - en de rusteloosheid van de Droom die nimmer vervuld worden kan omdat het altijd, en overal, altijd groter en beter kan. Weg van zichzelf - een leven van dwangmatigheid en stress. Immer ontevreden met de eigen talenten. Immer vorwarts. Wie tevreden is met zichzelf zou het nooit 'maken'. Want alles moest gemaakt, eerst en vooral je eigen zelf.

En in die rusteloosheid het zoeken naar ankers, naar rustpunten en zekerheden: de revival van Burke en het konservatisme. In de eigen menselijkheid geen rust, & dus maar rust in de eigen andersheid van het eigen gehucht. Wereldprestaties, met een dorpsmentaliteit. Kultuur, cultuur en bloed en bodem en nationaliteiten en volkeren; verenigd in een geglobalizeerde draaikolk die spiraal-gewijs iedereen gelijktrekt in 't konstant over de schouder kijken. Cocoon'ing, ja, maar enkel in het Engels.

Iedereen gelijk: niemand in zijn of haar komfortzone.

De XIste eeuw nu. Zelfs de vakbonden hebben over de grenzen leren kijken. Nu pas zien we hoe we allemaal in dezelfde boot zitten. De wereld wordt langzaam een stad met wijken voor elk wat wils; waar elke avond een andere avond is. Waar je anderen gerust kan laten, en zij jou. Dorpelingen voelen zich er onveilig omdat hun mijnheer pastoor die zijn handen niet kan thuishouden hen indoktrineerde met een gedachte dat er in de steden alleen maar mensen wonen die hun handen niet thuis houden & langzaam zien ze dat de enige die met zijn handen in zakken zit de pastoor is - en de  grootgrondbezitter die ze langzaam zien als de uitzuiger die hij werkelijk is.

Blijf binnen je komfortzone. Ga uit van eigen talenten. Laat je niet martelen door je uit te rekken in richtingen waar anderen altijd groter in zullen blijven.

Misschien klinkt het al wel niet meer zo belachelijk. Misschien gaan we genieten van hoe anders de anderen zijn. Hoe anders wij zijn. Stoppen met meten wie de langste heeft, of de goedkoopste is, of de produktiefste.

Genietend. De handen onder het hoofd. De enkels over mekaar. Licht wiegend in de hangmat. Kijkend naar een stralende zon die inspireert te doen wat je wil doen & die je doet schaterlachen dat er ooit mensen waren die zichzelf opofferden om zo te zijn als niemand ooit zijn kan. Niemand buiten the American Dream dan toch.

14-01-10

Winners pick winners

Dat is het, grotendeels, een frustratie over onze selektiemechanismen die jou maar niet wil selekteren. En anderen wel. Om redenen die, op zijn minst, niet 'volledig' de toets der objektiviteit kunnen doorstaan. Ook mijn frustratie. Ja, ook de mijne. Zien wat alleen blinden niet kunnen zien: sukses is in belangrijkere mate afhankelijk van hoeveel sukses de mensen die je kent hebben dan van waar het eigenlijk over gaat - a bummer.

Daarom het vluchten in de historie naar zij wiens sukses pas tot volle bloei kwam na hun meestal anonieme dood. Niet zozeer de hoop dat jij bent zoals zij - in elk geval dat jij in anonimoteit kan sterven & tóch nog iets betekend hebben. Niet zozeer dat, maar uiteraard ook dat. Maar eerder het ontwijken van de frustratie over die kansen op sukses die jou ontzegd waren omdat je de juiste mensen niet kent of, erger nog, omdat je niet de sociale kwaliteiten hebt om ze te leren kennen of - misschien ergst van al - omdat je te trots bent om door hun slijk te gaan; te trots om je sukses vuil te maken aan de slijmerijen die onontkoombaar zijn als je deel wil uitmaken van de kring van mensen waarvan sommigen sukses hebben.

Daarom de hang naar dode denkers, dode kunstenaars en dode schrijvers.

Zo kunnen wij ook zijn. En vooral: de tijd erodeert alle toevalligheden - en wist zelfs de ergste slijmerijen uit onder de mantel van een tijdloosheid die majestueus boven de toevalligheden van het leven vallen.

Maar hoeveel gaat er verloren?

Hoeveel is Kafka zonder Brod? Hoeveel is Gogol met meer manuskript in het vuur?

&, to the point nu: hoeveel is geschreven ergens op het internet en vergeten in een schouw, aan de binnenkant, en nooit gevonden en vergeten zelfs door degenen die het geschreven of gemaakt heeft? Hoeveel ligt slapend op servers, & doorsnurkend, door de back-up van ene inerte schijf naar een andere? Klaar om zelfs door makers dattes verwenst te worden bij herontdekken. Verwenst voor de naïviteit ooit gedacht te hebben dat er iets waardevols in zat.

De vraag is echter: hoe anders dan?

Miljoenen kreaturen die kreëren en slechts 1000 keer meer die die kreaties kunnen verslinden. Mathematically intractable. Zelfs als je een maatstaf zou hebben, dan is het nóg onmogelijk om alles te meten &, eens gemeten, te sorteren & - gesorteerd en wel - aan te bieden voor konsumptie. Alleen de tijd kan dat werk doen. En de tijd kan slechts werken op wat zich kandidaat stelde voor tijdloosheid. & Die kandidatuur kan pas gesteld worden als iemand het oppikt en iemand pikt het slechts op als de winnaars het uitpikken. Want uiteindelijk zijn het alleen zo'n winnaars die het proces op gan brengen kunnen.

Het is nu eenmaal zo. Niet anders. Zoals alleen die dieren kunnen verder evolueren die tijdens de zondvloed hoog genoeg in de bergen leefden. Zelfs als de laaglander meer gesofistikeerd is. Toeval. Onrechtvaardigheid. Onrechtvaardigheid en toeval in een dans die gedanst moet worden om te filteren tot onpersoonlijke rechtvaardiging en de tijdlozen (die slechts even tijdloos zijn - slechts tot de volgende golf die beter moet zijn als ze de vorige golf in minstens Darwiniaanse herinnering heeft haar over spoelt zoals het nu eenmaal ook niet anders kan).

Wat rest is: een beetje persoonlijke hoop, een niet onaanzienlijke dosis optimisme en een rationeel verklaarbare rationele allergie voor de onbescheidenheid van haar die geen eer betoont aan de onbekende kunstenaars.

Dat is niet-valse bescheidenheid: ergens heeft iemand het beter gedaan, anoniem, en onvergeten zelfs al is de naam vergeten.

Toch nog een romantikus: ik :-)

 

 

30-12-09

Níet de mens. De mensheid leert.

Er is een einde aan elke individualiteit. Dat einde ligt begraven onder die humorloze lagen op lagen van feitelijkheden zonder relativeren; onder zelfverheerlijking dus. & het is het begin van de vrees te sterven en de illusie iets te moeten doen met en in het leven. De dwangmatigheid ook dat we allemaal vanalles moeten leren. & Dus de illusie dat we moeten eindigen als wijze geleerden die hun plaats in de geschiedenis hebben moeten.

Als een biljartbal van keiharde persoonlijkheid die aangeschoten beweegt, maar dan op haar beurt anderen aanschiet en in een bepaalde richting beweegt, elke afwijking waarvan op zijn minst in gedachten meetbaar en beloonbaar (of bestrafbaar: karma is niet voor niets een konsept dat goed aansluit met het Westen). Een leven gelukt, of mislukt, afhankelijk van de beweging getraceerd te hebben die voorbestemd was. De plicht die vervuld wordt. De schuld die afgelost moest worden.

Dit is voor diegenen die beseffen dat de kans dat ze totaal vergeten worden (en het verdienen van totaal vergeten te worden) verpletterend groot is. Dat die kans zelfs - op termijn - één van onze weinige wereldse dingen is die uiteindelijk naar zekerheid neigt; iedereen wordt vergeten - meestal omdat iemand die hen kende iets geleerd heeft (mede dankzij hen) dat hen overbodig maakt (of, nóg laagbijdegrondser: dat aanspraak maakt op de beperkte kapasiteit der herinnering van wat het heden is).

De mensheid leert. En leren is vergeten. Vergeten van alles wat fout was. Zeker ook alles vergeten wat sommigen je manu militari wilden laten onthouden. De lessen die gespeld werden als was je brein een soort prikbord van de boodschappen van wat er vroeger zoal was. Leren is mensen vergeten. De lering van de mensheid ligt waar de individuele mensen verstaan dat hun individualiteit zacht is, en onvoorspelbaar - en onkontroleerbaar, en onmeetbaar - en het enige relevante dat ze te beiden hebben zelfs al vervliegt het terwijl ze nog leven.

De stroom van bewustzijn is verwarrend want hij vloeit nergens naartoe.

Is dit troost voor ons - die er maar niet meer in slagen ons die illusie aan te praten dat we iets meer zijn dan een welbepaald individu? In elk geval dan niet een troost van het wollige 'help je naaste'; overblijfsel van het semi-heroïsche missionariaat in de traditie van Drammeriaan. Het is de troost dat we dankzij onze voorouders meer zijn dan niemand; meer zijn dan het onbeschreven blad dat diende om anderen het schrijven te vergemakkelijken. Maar niet de troost dat we kunnen sterven zoals hen die ten tijde van onze voorouders machtig waren; sterven in het besef van de eigen grootsheid, als keizers niet beseffend hoe lachwekkend we zijn in onze illusie kleren te dragen die niet gezien kunnen worden door het gewone volk.

Peace!

 

16-12-09

Contraminderen

Terwijl een nieuwe preutsheid zich als een deken over het Westen uitspreidt - speelt men almaar fanatieker met het woord 'consumeren'. Dat begint met de afschuw van vlees eten, dat eindigt met afschuw voor het vlees. Een zoektocht van Westerlingen, de handen braaf in de lucht wachtend tot het deken ligt, zodat ze hun handen zedig bovenop het deken kunnen neervleien. En elk moment nu kan men terug beginnen over 'spiritualiteit'. Iets om voor te leven. Iets om voor te sterven dus ook. Eerst zal er bezorgdheid zijn, bijvoorbeeld over luide muziek. Dan verontwaardiging, neem nu over de impakt op onschuldige bijstanders. Uiteindelijk, moet het maar eens uit zijn met al die pokkeherrie!

'Consumeren', het ís geen mooi woord. Daarom is het een goed woord: onhipokriet. Uiteindelijk gaat het om het verbranden van iets ter meerdere eer en glorie van: wij die het verbranden. &, Meer en meer konsumeren we dingen die niet-essentieel zijn voor ons overleven (toch niet voor ons fisiek overleven). Voor de nieuwe preutsheid, zoals voor de oude, is dat zonde. Nog niet letterlijk zonde maar toch al bijna. Dat is niet zo, uiteraard (nog onafgezien van de idiotie van het konsept zonde) - de beste (helaas nog te ontdekken) maatstaf voor menselijk beschavingsnivo is de proportie van konsumptie van non-essentials. Voor hardhorenden, wiens verstaan belemmerd is door het geschreeuw over allerhande essentiële normen en waarden: "Hoe groter, hoe beschaafder."

(en, terloops gezegd hier voor uitwerking op simpele aanvraag, vanaf een bepaalde konsumptie is de relatie tussen eksta konsumptie & beslag op fisieke middelen van een uitgesproken omgekeerde evenredigheid; hoe sneller de konsumptie stijgt hoe vlugger uit de miserie - een beetje zoals seks en misbruik van vrouwen)

Wat me brengt tot een fundamentele misvatting in onze Westerse maatschappij, de misvatting dat kompetitie goed is omdat 'de konsument' het beste er dan uitpikt op prijs, kwaliteit of verhoudingen van de twee. Het probleem hiermee is allerminst dat, kompetitie niet goed is. Kompetitie ís namelijk goed. Het probleem is de misvatting over 'de konsument'. De konsument wil niet kiezen. De konsument is helemaal niet goed in het beste eruit te pikken (behalve dan op de eigen, en hoogstperoonlijkste, emotionele gronden). De konsument konsumeert. En ja: het is uiteraard zo dat wát ze konsumeert interessant om maken is. Maar wat absoluut niet volgt (noch logisch, noch empirisch) is dat het dáárom nodig is om het in verschillende soorten & maten te maken.

Allesbehalve, wij haten keuze. Als we internet willen willen we internet. & Als internet duur is willen we zoveel internet als we kunnen betalen met wat we kunnen betalen. De enige keuze die we willen is de keuze waarin we onszelf kunnen uitdrukken, waar we ons kunnen laten verleiden en zelf een beetje flirten met de nieuwigheid, & onze originaliteit. Want konsumeren is in essentie niets anders dan kreëren. Kreëren van wie we zijn. Konsumeren is de meest demokratische vorm van zelfekspressie en dus van kunst. We willen slechts kiezen op basis van wat nog niet essentieel is.

Slechts in die, bijzonder gereduceerde, interpretatie is produktkompetitie goed. Niet omdat het kompetitie is tussen produkten maar omdat het de zoektocht is naar wat de mensen het meest bevalt, het meest inzicht geeft. Alleen dus in die interpretatie van kompetitie die - indien dat betekenisvol kan gezegd worden - dat er kompetitie is .... in de kunsten.

Dat betekent ook dat de goedheid van kompetitie eigenlijk gebaseerd moet worden op iets anders dan de konsument. Het alternatief ligt voor de hand - baseer het nut op de producent. & inderdaad: zonder aansporing van kompetitie mist de producent elke aansporing om de fabrikage te optimalizeren. Neem energie: het is fout om de drive naar alternatieven te leggen bij de konsument. De essentie is om producenten te zeggen: "Of je haalt X tegen kost Y, of je verliest." Perfekt programmeerbaar, en voor de fans van maakbaarheid: perfekt maakbaar - maar blijf met je fikken af van de persoonlijke voorkeuren van wat mensen wal dan niet moeten doen (ten hoogste hou je je bezig met een enkel iets dat ze spijtig genoeg moeten laten).

Dat - mijne heren en dames - is de resterende denkfout in het liberaal kapitalisme! Kompetitie is een spel dat moet opgezet worden om de beste wijze te vinden om W te maken (& X wordt best gestandaardizeerd). Konsumenten moeten zich uitsluitend en alleen bezighouden met welke 'X'-en ze willen en belangrijke zaken zoals hoe ze er moeten uitzien ;-)

 

25-11-09

Wij zijn een tweeverdiener

05. Is dit de ochtend om uit te slapen? Geeuwen dan - & draaien. Of? Keren, & dan denken.
05. & Denken dan, denken. In mijn dromen weer. Bediend op mijn wenken. "Schat?" 'Schat'?
06. Als hij ook in 't echt maar niet begint te aaien. Schat! Ben ik dan zo makkelijk te paaien?
06. Strekken maar & gapen. Wakker. Onuitgeslapen. Korte lont: niets op tijd, alles op stond.
07. Ruw ontwaken. Elkaar radbraken. Alles tweemaal om dan in vieren te delen; drie en één?
07. Uitgerekend, míjn ochtend om uit te slapen. Uitgeteld. Voor wie valt er nog wat te rapen?
08. Tellen, op de jouwe passen: een moment dat nooit went, waarin men de ander niet kent.
08. Of op haar best: Dit dat rest. Wat rust. Een moment waarin men kust. En een weinig lust.

Z. Er zijn geen schaalvoordelen,
Z. aan 't werk verdelen.
M. Met 2, keer alleen!

09. Haasten. Opgestaan. "Plaats vergaan!" de jongste, luid; 'Ikke op Uw bakkes slaan?' denkt
09. de oudste. Is denken doen? STIL! Dát was schril. Waar is hij? Sorry! Sorry! Nog 'ns sorry.
10. Schorremorrie! Bende flemers - míjn bende. Even rust. Zwembril vergeten. Altijd iets kwijt.
10. Zwembril of zin in zwemmen. Zin - ook weer die strijd gestreden. "Zoek je dít?" Dáár is hij!
11. Dit keer zonder al 't opgevrij. Maar ik ben niet gezwicht: beiden onbevredigd. Ontevreden.
11. Wegen die scheiden in vijf. Drie die leren - en twee die werken, ook om het uit te werken.
12. "Hen kan 't niet deren. Voor kinderen alle rijkdom natuurlijk. En avontuur slechts stijlfiguur.
12. Hun ontspanning onze spanning." Vier zinnen lang gelogen: ónze spanning - en ons pogen.
13. Niet de kinderen die ons hinderen. Wij - met onze kuren, zijn 't die hún hersenen verzuren.
13. En laat ons niet ook 'de derden' worden die hen "de weg versperden".

M. Zijn wij slechts met twee
D. om uit te kienen,
D. hoe best met twee te dienen?

14. Terug samen. Talent of geen talent: borsten aan de vent en 't wijf, met haren op haar lijf.
14. Elkaar belichamend. Verantwoordelijkheden: iedereen te eten, & ook 'n beetje wereldvrede.
15. Afzetten. Hiperaktiviteit. Dan ben je ze eindelijk even kwijt. Voortschrijdende vermoeidheid.
15. Vergeten op te halen? Onopspoorbaar & alles afwegend: ziek van paniek. Je wil ze, kwaad,
16. wég van elk gevaar. Oh - wat is dit balen. En de deurbel gaat. Hijgend - "Geen belkrediet."
16. Wederzijds wegebbende kritiek. Huiselijke vrede. Verhalen over werelden & nog 's werelden
17. zonder al te al die grootse idealen. "Piej-r heef 't aanchefraag; & Ana heef 't doorchestuur;
17. & iedereen fin me koewl." Planning, agenda's: wat moet dat moet & meer; wij zo altijd in de
18. weer. Óns leven en het hunne. Moet dit? Al dat vitten en al dat katten? Ook wij een leven.
18. En ook dit: wat gezegd en dat gezegd - vrucht van afhaken van heel deze klucht.

W. Met twee verdienen,
W. om níet te volgen alle
D. vaste stramienen.

19. De avond valt. Het doek gaat op. Een omhelzing, ogen die knipperen; en spontane plannen.
19. Tijd voor. M'n oogleden vallen. Haar moeten gaat alles vergallen. Vermoeienis: ons moment,
20. weer gewoon een moment. En meestal wel iemand malkontent. Stuk van kapot te zitten. &
20. Net dat maar niet: alle last op lusteloze schouders, gescheiden in verdienen - de ander het
21. gelach betalend: in tweevoudige afhankelijkheid van een-mans ambitie: dat doembeeld van
21. mérite. Ideaalbeeld dan maar - het beste aan tweeverdieners is die tijd van niet-verdienen;
22. ambitie, maar in andermans positie; lust in lasten - ruim genoeg dagen om óver te klagen -;
22. lastige lusten - het ene moment het andere niet, en uitstel ook afstel niet -; zonder dwang
23. om niet te falen - verdelen van ongelijk veroordeelt niet tot gelijke delen. Verzekerd tegen
23. eenzaamheid. Altijd met publiek. Wanneer nodig met applaus (& zelfs als iets flauws).

D. En van tweeën één:
V. Misschien wel scheiden,
V. maar ook dát met ons beiden.

24. Des nachts. Een deur die kraakt. Onverwachts. Wakkere woorden voor, vier, slapende oren.
24. 'Slokende vwore kwarden doorden'? Slekende? Toorden? Doorden! Schrikken. Wakker, weer!
01. Het stemmetje: 'Tienke napesla.'? Ah! "Kan niet slapen." Wel dus, het - ik niet meer, en dus
01. weer onuitgeslapen werken, de slaap onuitgewerkt. Om beurten. Wikken, wegen. Zonder wil.
02. Weer zo'n ochtend in 't verschiet; nog eens een dag door het vergiet? Ditr keer: lekker niet!
02. Loslaten: haar sterkte, niet de mijne. Vasthouden: mijn sterkte, niet de zijne. Los noch vast
03. (laten gebeuren zonder mijn zeuren of haar (af)keuren). De ochtend komt, & na de ochtend,
03. ook het werken. Dan het regelen in de avond en, uiteindelijk, het moment voor ons moment;
04. Vasthouden de boodschap; loslaten de moraal. Ironizerend & misschien 'n ietsje te belerend,
04. So thanks! Ook voor des scheten stanks: straks heeft elke schat zijn eigen hangmat.

Z. Ik ben twee.
Z. Wat valt er meer te verdienen?

(Et voilà: als jullie een definitieve tekst willen, uitgebalanseerd per regel en met een bladspiegel die ook visueel de inhoud vorm geeft dan zullen jullie moeten bijdragen door, bijvoorbeeld, een maecenas aan te geven - & meer bepaald eentje die niet de behoefte voelt om zich te moeien - of, indeed, nog maar een gesprek te eisen ;-)

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

06-10-09

De Universele Stiptheidsaktie e.d.

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

 

19-09-09

Het generatieconflict-konflikt

Voor zover ik opmaken kan is het generatiekonflikt een vrij recent fenomeen; & wat ontstaan is, kan ook vergaan. De bevrijdende gedachte van oude wijzen en andere, jongere, konformistische types dat ze gelijk hebben en dat anderen dat 'in the end' ook wel zullen inzien is dus misschien wel effektief de gevangenis die jongeren - en andere, oudere, non-konformistische types - erin zien (als je de voorgaande zin wel een beetje lang vond om goed te zijn dan is het allicht nodig om in je gedachten na te kijken of er geen tralies voorstaan; voor die gedachten, bedoel ik).

Genoeg hermetische hemeneutiek. Over naar de meedogenloze analyse: 't konflikt tussen generaties eindelijk aan de dialyse. Want eens het vuil eruit gespoeld, komt er misschien een einde aan de noodzaak van het forceren van de liefde. Beginnend bij het begin:

"Eigen gelijk eerst!"

Iedereen wil zijn akties verrechtvaardigen. En al was het maar door beroep te doen op de eigen, menselijke, zwakheid; dat lukt altijd. Rechtvaardigingen te over, zelfs gewetenloosheid gerechtvaardigd door de okkasionele afwezigheid van geweten. Er is geen aktie waar geen verhaal bijhoort en geen verhaal waarin het eigen gelijk de eerste plaats niet weet te veroveren.

Erg is dat niet, tenminste niet als relativeren begint bij het eigen gelijk in plaats van bij het gelijk van de ander. Niet dat andermans gelijk niet gerelativeerd mag, moet, worden; de oneindigheid van alle soorten gelijkhebberij zijn een garantie op relatief gezien alle gelijkhebberij. Maar beginnen bij andermans gelijk is verstarren in eigen gelijk. Sorry hoor, als dit even niet wereldschokkend nieuw is kwa inzicht. Had er dan zelf maar voor gezorgd dat jij & je omgeving niet aldoor vielen voor alweer diezelfde kromspraak - dan had ik deze tijd aan iets anders kunnen besteden (aan het niets, bijvoorbeeld).

Gelijk hebben, hoe onvermijdelijk ook, valt uit mekaar in twee klassen. Die van alle dagen, en van alleman, in allerlei kleuren en vormen die passen bij het moment en de mode van dag en plaats. En de klandestiene rechtvaardiging; die van de omertá en die je eruit moet trekken (of kloppen, of wringen) en die zich beroept op traditie, en op hogere machten (zonder uitzondering verbonden met hogere krachten) en op een soort onveranderlijkheid die zich telkens weer weet aan te passen om de claims van superioriteit op de rechtvaardiging van alle dagen (die je al niet meer wíl horen, want je hebt ze zelf al zo dikwijls gebruikt dat ze wel "ordinair" moeten zijn) te laten overleven.

Het is de 'wild card' van het grote gelijk. De joker die ingezet kan worden telkens er een aanval komt op het eigen gelijk. De buitengewone hoogleraar die geheimzinnig van binnen zijn loge - van binnen het gepriviligieerde netwerk - neerkijkt op gewone professoren die, slechts, de ambitie hebben ekspert te zijn op eigen domein.

En zo terug naar het generatieconflict. Niet het konflikt van alle dagen tussen luide, en nieuwe, muziek en het verlangen naar rust en kalmte, eigen aan mensen die al te vlug onrust in hoofdpijn en slapeloosheid omzetten. Neen, het conflict van zij die verslaafd zijn aan hun eigen grote gelijk en zich vastklampen aan plichtsbewustzijn, de drug die hen in kleine dosissen toegediend werden door de Don Corleone's, van de klandestiene, mysterieuze verrechtvaardiging in naam van Hogere Machten. Het conflict met prille twintigers die tot verbazing alom 'het' doen met wulpse blondines als ze daartoe de gelegenheid zien en, de belediging toevoegend aan de geslagen wonde, weigeren de hand te reiken aan de meerdere (volgens de rangorde van het grote gelijk, volgens de rangorde van slaafse volgzaamheid aan hogere machten - volgens de rangorde van een serviliteit die hoort bij de uitgestelde bevrediging waar slechts de meest perversen op wachten kunnen). Dit terwijl - terloops gezegd - deze twintigers noch wonde, noch belediging wensten te veroorzaken en slechts vermijden wilden dat hun hand - pas teruggetrokken uit een wulpse kut - deze gedistingeerde heren in hun eeuwigdurend sérieux zou raken.

Want daar is het! De geüniformeerdheid van het strakke kostuum, waaraan "eigen gelijk eerst'" te herkennen valt, versus de openheid van het alledaagse toeval, dat zonder obsessie in de uniforme modieusheid 'cool' blijft. En wel zeggen wil: waarom het tot fornikeren kwam maar wie wil dat horen?, de blondines waren wulps - wilden het - en wij ook - en 'what of it?' ...

Het eerste niet beter dan het tweede en slechts anders in het zich beter wanen. Tot en met het zich het beste wanen; dwangideeën tot dwang van andermans ideeën & tot uitsterven gedoemd. Samen met het grote gelijk opgesloten in plaatsen die het zonlicht niet kunnen verdragen; aangepast aan een overgangsperiode van kulturen die nog vechten moesten tegen kultuurloosheid; denkend dat zonder hun specieke kultuur zijn een sinoniem is van kultuurloosheid.

Het laatste konflikt tussen generaties is het generatieconflict-konflikt - conflict voor slechts de oudere generatie en konflikt voor de eerste generatie zonder conflict. De ouderen die vechten op leven en dood; die vechten tegen de dood die al lang dood had moeten zijn in hun wereldbeeld, & op z'n minst van hun wereldbeeld. Jongeren, enkel en alleen aan de 'andere' kant omdat de anderen dwangmatig dezelfde kant uitkiezen, die alleen maar het ongemak ervaren van zij die in conflict gaan willen & uiteindelijk slechts een vorm van jeuk voelen waar de anderen een gapende wonde vermoeden (omdat zij ook hebben moeten bloeden, en minder bloeden is onrecht). Openheid onomkeerbaar. Tot spijt van wie hen benijdt. De nieuwe concensus is ook de laatste konsensus.

Begrijpe wie begrijpe kan. Een beetje een einde; emoties. Wie oud wordt sterft - en sterven is niets anders dan doodgaan.

 

03-09-09

Ik ben een kultuur-optimist

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)

 

 

 

18-08-09

De mens als darmbakterie

Zal ik eens iets vertellen? Ik hou van mensen. En - I kid you not! - mensen houden ook wel van mij. Weet ik veel waarom - het eerste nog verbazingwekkender dan het laatste. Gemiddeld genomen zijn mensen namelijk van een stuitende rechtsigheid & alles wat daar, gemiddeld genomen, van afwijkt van een stuiterende & stompzinnige omfloerstheid. Behalve ik dan; wat het houden van mij grotendeels verklaart. & toch zit ook ik in dat gemiddelde, te spartelen om af en toe eens los te komen van volk, en vaderland (of wat ook de moderne variant van die groepsidentiteit moge zijn). Ik ben dan ook steeds verrast dat, na overwinnen van het kokhalzen over weer eens 'n lading afwijkende meningen die precies binnen de geijkte sjablonen afwijken, er niet veel afgrijzen overblijft bij nadere inspektie en konversatie.

Natuurlijk is het bij de meesten onder jullie wat moeilijker om voorbij die volkse laag van zurigheid & betweterij te raken dan bij mij (in tegenstelling tot jullie vooroordeel kom ik zelden of nooit veroordelend over in 't echt). Hoe volgzamer en/of rebelser - en zeker voor diegenen die rechts voor de raap zijn en dus zonder uitzondering een bende gedomesticeerde rebellen die aan een gebrek aan seks lijden - hoe zwaarder de opdracht om tot het besef te komen dat er iets waardevols in zit. Gevaarlijkst, en niet alleen in deze zin, zijn diegenen die al te jong over hun paard getild zijn (en zo zijn er veel, niet ik - ik heb ten hoogste mezelf over mijn paard getild); zij beseffen het laatst dat het een harde natuurwet is dat minstens 99% van wat ze denken al in minstens een miljoen gevallen gedaan en gezegd is (wist U trouwens dat ik na ruim twintig jaar als rokende astmaticus gestopt ben? & dat ik dat op een onmythische, & volstrekt doordeweekse manier heb gedaan (behalve dan dat het een zondag was - wat, indien iemand het wil onderzoeken, ongetwijfeld dé topdag is om het roken op te geven)).

Dit alles als inleiding om de weinig sympatieke teorie die ik ontwikkelde in de zware momenten van insomnia: de mens is een darmbakterie! Een goedaardige & nuttige (zelfs broodnodige) darmbakterie maar toch een darmbakterie.

Dat zit zo: de mensheid creëert een enorme hoeveelheid voedsel voor gedachten, & die hele zwik (inklusief het merendeel aan bagger) moet verteerd worden. Alleen wij mensen kunnen met al die gedachten iets aan &, zoals onze darmbakterieën, eten wij dat allemaal op. Scheiden de rommel van dat 'waar wel iets in zou kunnen zitten' en gaan met dat laatste voort. De spijtige bijwerkingen zijn dat we bibliotheken - en videotheken - en internetheken - achterlaten vol met de meest waanzinnige kak en soms ook wel weerzinwekkende kots; en dat we in het verwerkingsproces de neiging vertonen om, als een kultuur van microskopische organismen, de meest afstotelijke patronen van volksheid te vertonen die bijna elk van ons als individu afschrikt want we weten goed genoeg dat wij de volgende kunnen zijn die door "de rest" afgezeikt gaat worden zoals wij nu iemand anders afzeiken. Ik zeg 'bijna' elk van ons want er zijn zwakzinnigen die effektief elk individueel perspektief opofferen aan de hysterie van de massa's (en er zijn ook psychopaten en zo, voor zover dat iets anders is).

Maar buiten de uitwerpselen en de nevenverschijnselen filteren we overigens feilloos het beste eruit. Dat beste is de grondstof voor enkelen onder ons (noch gelukkigen, noch ongelukkigen, slechts de Usain Bolt's van de betere gedachte en kreativiteit) - de grondstof voor nieuwe gedachten die even genadeloos gefilterd worden door een nieuwe generatie van menselijke darmbakterieën. Enzovoort. Enzoverder.

Ondertussen, terwijl we allemaal samen als groep het beste uit het beste distilleren, profiteert elk van ons van de onvermijdelijke vooruitgang tot dan toe. En, zoals hier boven gezegd: met wat geduld, slagen we er allemaal in om aantrekkelijk te zijn (& ja, 'bijna' allemaal maar laat ons de lullen en de rozewaters even links liggen). En 't is mooi zo; daarom hou ik van mensen - en daarom houden mensen van mij want - heel af & toe verzin ik iets dat zo totaal uit de haak is dat het de wereld verruimt en nooit slaag ik erin om langer dan een paar minuten te doen alsof ik het zelf geloof.

Hup! Genoeg gelezen. Met z'n allen de TV opzetten. Iets vermakelijks voor mensen die vermaakt willen worden. Iets kultureels voor mensen die zich beter willen voelen als de ander. En voetbal voor de rest.

 

04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.

 

13-05-09

Deeltjespsychologika

Nog eentje in het negatieve. Dan terug optimistischer. Voor ik begin te klinken zoals dat addergebroed dat niets beters te doen heeft dan af te geven op alles & nog wat (u kan ze zien samentroepen op hln.be als je zelf eens wil zien wat de politiek "aan de toog" zegt te horen). Maar maak U geen zorgen: ik ben nog lang niet lid van de Sint-Egidius-gemeenschap. Ik hoop de zwakzinnigheid nog even uit te stellen.

De titel had ook kunnen zijn: "We rijden allemaal in een Suzuki Swift." Ik betwijfel 't echter of velen ten lande de schande van de Suzuki Swift, in de mislukte aanslag op koningin Beatrix, (nog) kennen. Een andere mogelijkheid was: "Mijn kind is perfekt, alleen spijtig dat ze uitgesloten wordt." Of nog: "Wetenschappelijke doorbraak: ook sporthelden zijn menselijk!" Want er wordt nogal wat drukte gemaakt, & het schema van al die drukdoenerij is tijdloos: wat slecht is wordt afgesplitst & uitgejouwd, het is des duivels (of erger nog: des 'andere' mensen).

Het probleem is filosofisch (ja-ha, filosofisch!). Er is sprake van overshoot in richting van de deeltjesfysika. Alles is netjes wetenschappelijk opgedeeld in het positieve en het negatieve. Het negatieve wordt afgezworen. & Als het resultaat niet puur genoeg is dan splitsen we het positieve wat verder - zo kunnen we het zuiveren van neutrale en inerte delen die ons beletten het ideale tot onze werkelijkheid te maken. En hup, daar staan we dan in onze pure al die smeerlapperij te bekijken. We herkennen het niet meer in onze zuiverheid. Kunnen het dus des te beter veroordelen als vreemd - het vreemde veroordelen is essentieel voor het pure (het meest zure komt van hen die zich het meest puur vinden - zoek hen bijvoorbeeld 'in de natuur').

Het sukses van de wetenschap heeft ons verslaafd aan de dunne witte lijnen die het goede scheiden van het onaanvaardbare. Liefst onversneden snuiven we aan wat er zou moeten gebeuren. We kunnen niet weerstaan aan de klare taal die onze lijntjes legt. Indien we het ongeluk hebben zo een lijntje door onze omgeving te zien lopen dan: geen nood! Niets waar een pil - of wat ekstra kordaatheid bij het uitsluiten van de slechte invloed - niet tegen kan helpen (men spoede zich naar ww. hln.be om de zwartste kakjes kwijt te kunnen).

Wij verslaafd? Neen, nooit! De anderen hebben gewoon ons rechte pad weer 'ns niet gevonden. Zíj zijn het die verslaafd zijn aan het politiek-korrekte mistspuien dat elk huisje zijn kruisje heeft - alleen óns huisje heeft namelijk een kruisje ;-(

Dát is de essentie van het konservatisme: de schuld afsplitsen, buiten je leggen, en dan genadeloos afslachten. Het wordt alsmaar moeilijker om konservatief te zijn, en ook in de filosofie wint het holisme het terug van het atomisme van de erfzonde. En dus schreeuwen we even wat harder. Het is de gil voor de verlossing. Niet lang meer, niet lang tot we bevallen van de mooie gedachte dat alles wat slecht is ook in ons is en altijd in ons zal zijn; niet omdat we allemaal slechts zijn maar omdat iedereen er beter op kan blijven worden door voortdurende hervormingen. Zonder alfa, & zonder omega. Zonder drukdoenerij en met de nodige vuilspuiterij. Met de wil te verbeteren en zonder de stress van het beste te moeten zijn.

Komaan, hup, begin ermee! Geen splinters, geen balken, geen stenen, niet werpen, niet verbeteren maar beter worden. Op 't gemak, er zijn nog duizenden generaties - nog miljarden nakomers die het beter zullen hebben dan wij. Niet jaloers worden; er waren duizenden generaties en miljarden voorvaderen die het veel slechter hadden. Stel U voor: het overgrote deel ervan geloofden in de fabeltjes van God, en stierven in vrees voor de wraak van wat niet bestaat.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)

08-04-09

De echte volksmens haat veel volk

Zet veel volk bij mekaar en er komt altijd stompzinnigheid van en dikwijls narigheid erbovenop. Het verschil tussen stompzinnig, wat al wel eens leuk kan zijn, en eng - het verschil tussen een feestje & een lynchpartij - is klein: één enkele volksmenner volstaat. Dat gaat zo:

- de volksmenner doet zich voor als archetypische 'volksmens'
- na wat jovialiteit debiteert hij 'de mening van het volk'
- elk verzet wordt gesmoord onder het mom van samenhorigheid
- elk goedkeuren wordt onthaald op een tournée générale
- na een minuut of 5 zijn de kritische geesten geïntimideerd
- na een minuut of 10 zijn zij die niet afdropen het ook roerend eens

Uiteindelijk, na zowat een kwartiertje of zo, zijn die honderd of duizend mensen hun individualiteit kwijt aan een nieuwe honderd- of duizendkoppige draak: de groep. En de groep heeft maar één stem en die stem spreekt maar één mening en alles gaat voor die mening moeten wijken; indien nodig offert de draak wel een kop of tien op want eens de groepsfusie kompleet telt alleen nog de groep.

Dat is de wetmatigheid van veel volk. De taal - die ons normaal helpt om mekaar te verstaan - wordt onder druk van de groepsfusie tot ultiem wapen, dat 't groepsbeton wapent en de volksmenner toelaat het vuurspuwen van de draak te richten op wat er nog niet in de groep zit. Als de mensheid zal uitsterven zal dat niet zijn door militair gebruik van kernfusie maar door propagandistisch gebruik van groepsfusie.

Er is genoeg capaciteit van groepsfusie om deze wereld duizenden keren opnieuw, & telkens wreder, uit te roeien ;-(

Dat vereist geen hoge technologie, noch superintelligente volksmenners; alleen wat misbruik van het woord en veel onoplettendheid van de 'onschuldige' meelopers. En het mag dus verbazen dat er überhaupt nog plaatsen zijn waar het er af en toe, een tijdje toch, redelijk goed gaat. De reden daarvoor is ook simpel: de volksmens haat veel volk. Met rust gelaten wil hij worden. Ver wil zij blijven van dat gebral & geroep. Een beetje prullen in onzen hof, achter onze computer, met ons lief is wat we willen.

Gelukkig maar! Want als we met weinig zijn en toch niet helemaal alleen, dan is die taal gewoon geweldig. We kunnen ermee spelen. Mekaar begrijpen. Dingen zien die we zelf nog niet gezien hadden omdat we niet beseften dat er een woord voor was - en vooral: grapjes maken, lachen dat we het in onze broek doen en al dat gedoe & dus dingen van een andere kant bekijken. Zolang we dingen van andere kanten (en er zijn oneindig veel kanten aan dingen, dus zo kunnen we wel even verder) zien, is er iets dat we leren. Zolang we leren verminderen we de kans om geannihileerd - of is het geassimileerd - te worden in één of andere idiote groepsfusie; vermeerderen we onze immuniteit tegen volksmenners en andere 'volksmensen'.

Ik eis bij deze het woord volksmens terug op van de 'volksmensen'. De tuiniers, de schrijvelaars, de TV-kijkers, de knutselaars, de kluizenaars & de verzamelaars - dát  zijn volksmensen! Maar ze laten ons niet gerust. We zijn te individualistisch & het is burgerplicht om mekaars buren lastig te vallen & deel uit te maken van weefsels en zo die alles verstikken waar we ons echt in kunnen uitleven - zodat er één grijze brij overblijft en we ons in een groep bevinden en er iemand joviaal komt doen en we al lang blij zijn dat er nog 'volksmensen' zijn die ons uit de lethargie bevrijden en ...

BOEM! en KERE WEEROM!

Laat ons verdomme gerust. Wij zijn het volk en we willen rust. Steek je engagement waar het zonlicht niet schijnt en laat ons de fok alleen!

Gelukkig zitten U en ik achter onze computer ;-) Onderdruk vooral de drang om een groep te vormen en op straat te komen voor de rechten van ons, volksmensen. Doe me een plezier en wees het vooral oneens met mij. Blijf in je kot - buiten krioelt het immers van de 'volksmensen' met hun stinkend adem en perverse neiging om vast te pakken wie ze niet kennen.

Nope, het waren niet mijn beste dagen deze week.

 

15-02-09

2. Waarom?: Het patronaat regeert de staat

Ja, het is hun sisteem dat in mekaar stort & toch zijn wij de pineut. Hoekanda? Wel, het patronaat regeert de staat. Dat is hun fout niet maar de onze want wij stemmen op zogenaamde anti-establishment-partijen die, ongegeneerd, opkomen voor meer rechten & minder plichten voor het establishment. Wij organizeren het bankroet van onze eigen demokratie door te stemmen op het anti-establishment-establishment; op het selektoraat van de neuzen gebruind door aarslikkerij van diegenen met geld of bekendheid (en dus geld).

Zo gaat dat gaan: kapitaal wordt vernietigd, diegenen waarvan het kapitaal afhing - de enkelen - beveiligen wat er van rest en de beveiliging bestaat erin om diegenen die van het kapitaal afhangen - de velen dus - te bestraffen. Hoe kan het anders? Allemaal hebben we ons laten oplsuiten in de konsensus van het kapitaal als doel, en de arbeid als geheiligd middel. Herverdeling, milieudoelstellingen: allemaal zijn het afgeleiden van het kapitaal, allemaal hebben ze tot doel om het kapitaal snel, & nu ook stabiel en zeker te laten groeien.

Binnen dit sisteem is elke krisis niets anders dan een versterking van de greep van het patronaat op de staat. Dat is hun schuld niet maar gewoon het gevolg van onze konsensus; kapitaalsval kan tot niets anders leiden als welzijnsval voor de velen en bij latere groei tot een sterkere verankering, een sterkere begeerlijkheid, van het in eigendom hebben van zoveel mogelijk eigen kapitaal.

Het patronaat regeert de staat omdat niemand anders het doet (& dankbaarheid is op haar plaats voor de bewezen diensten ondanks alle kritiek). Dit kan niet anders dan eindigen in een kontrareformatie: je kan van hen moeilijk spontane zelfmoord verwachten (tenzij je gelovig bent & dan heb je de meest essentiële verwezenlijking van het kapitalisme gemist, en hoe zielig zou dàt nu niet zijn!). Hier en nu kunnen we dit al zien: het fatum morganum van 'iedereen zijn mileuvriendelijke 4x4' wordt in een handomdraai gewisseld voor de zwartkakerij van 'binnenkort is ook Uw job & Uw pensioen in gevaar'.

In dat laatste ligt de essentie van het waarom. De konsensus is kompleet en zelfs de grootste kritikasters geraken er niet los van. Het verlaten van de konsensus zal als het verlaten van het nauwe pad van de christelijke heiligheid zijn: voor we zelfs nog maar een voetje riskeren is het alsof we alles riskeren & eens alles geriskeerd zal de vraag zijn 'hoe hebben onze ouders zich zo lang in kunnen laten opsluiten?'

Nieuwe ideeën hebben we nodig, nieuwe sistemen. Geen anti-sistemen, zeker geen anti-kapitalistische sistemen. De anonimiteit van kapitaal als bemiddelaar (middel, niet doel) in keuzes van personen is verworvenheid; het maakt het ons mogelijk te praten in de universele taal van het konsumentisme. Elke nieuwe voogdij over hoe, tussen wat, mensen moeten en mogen kiezen is een stap achteruit (zoals eigenlijk ook de reformatie een stap achteruit was). Neen: nieuwe ideeën en niet gewoon de negatie van bestaande ideeën - zie je ze?

Ik helaas nog niet genoeg.

 

31-01-09

1. Wat?: De kontrareformatie

In augustus 2009 branden de steden in Europa zoals de steden in Griekenland al in '08 brandden. In voorbereiding op die volkswoede - roepend om hervormingen waar het smeken van nu zal gebleken hebben niet te helpen - wordt de weerstand, tegen die weerstand, al voorbereid; in Davos en ver daarbuiten. 'Stabiliteit', 'veiligheid', en 'het sukses' van een recent verleden waarin het streven naar persoonlijk sukses, als per natuurkracht, leidde tot kollektieve vooruitgang worden de marswoorden van die nieuwe kontrareformatie.

Lippendienst zal zoals in elke kontrareformatie bewezen worden aan de vraag om - eindelijk nog eens - iets fundamenteels te veranderen. Ongetwijfeld komen enkele gepreselekteerden van het huidige (para-)politieke veld naar voor, met begrip voor de beweegredenen van de revolte, maar afkeer van de gewelddadige & respektloze metodes die erin gebruikt worden. Al dan niet rechtstreeks gestuurd door diegenen die zoveel mogelijk badwater voor zichzelf wilden reserveren zal de boodschap zijn: 'het kind niet met het badwater weggooien.' Begrip zal er zijn voor degenen die het zonder badwater moeten doen: 'zolang ze maar vertrouwen houden in de selekties die de politieke partijen hen voorschotelen.'

Het laatste wat ik wil is profetisch klinken. En ik wil zeker niet pessimistische profeet zijn. Maar ongeveer zo zal het gaan wanneer blijkt dat wat werkte in de tweede helft van de 20ste eeuw niet noodzakelijk nog alsdusdanig werkt in de 21ste eeuw. Nu is het tijd om na te denken over iets anders in plaats van irrationeel te hopen dat het zal volstaan om hetzelfde gewoon anders te doen. Anders zullen onze toekomstige alternatieven niet meer zijn dan gerecycleerde recepten van het verleden, het soort recepten dat zelfs in het verleden al faalde. Des te makkelijker zal het zijn voor de kontrareformatie ('Pas op! Kommunisme.' 'Pas Op! Anarchisme.' en 'Pas Op! Weer diktatuur!') om het nieuwe te verketteren en het behoudende te konserveren - met wat pech riskeren we zelfs wat verbeterd is door onze neus geboord te zien. Het zal zeker zo zijn dat in Davos het individualisme als destabilizerend gezien wordt, & de vrije keuze van de knsument als te onvoorspelbaar in kapitalistische beslissingen - wie weet wordt 'de verbindende kracht' van de religie wel herontdekt, en worden wij weer beneveld door de no-party-drug van de religie om, vers gekneveld, wakker te worden in de het wereldlijk en vaststaand establishment van de happy few.

Neen, ik ben niet pessimistisch. Ik ben het niet omdat ook deze kontrareformatie, weliswaar, de beeldenstorm zal overleven, maar uiteindelijk in haar eigen stijfheid tenonder zal gaan - afgeworpen zoals de levende slang van de wijsheid haar oude en opgebruikte huid steeds weer afwerpt. Ik vraag slechts de moed om dit keer er minder eeuwen over te laten gaan. Niet de moed om te vechten, niet de moed om de reformatie in te zetten naar nog oudere wijsheden. Neen, moed om met nieuwe ideeën op de proppen te komen. Geen verlichting die al het licht in oude wijsheden ontkent maar een renaissance die wat goed is voor de mens redt van vergetelheid en het overige grondig onder de zoden stopt ter meerdere eer & glorie van wat nu nieuw is.

Individuele kreativiteit, talent, moet kunnen woekeren, ongeremd. Iedereen moet kunnen participeren aan de keuzes, enig en onverenigd. Onbeschaamd dekadent, overtuigd dat optimisme gewoon de waarheid is want vooruitgang gewaarborgd als de kultuur het zichtbare resultaat is van iedereen die, als 'ik', beïnvloed wordt door iedereen handelend als 'ik'.

De tijden van bescheidenheid zijn voorbij. Laat de mens mens zijn & de problemen zullen altijd weer tot het verleden behoren. Het probleem ongebreidelde ambitie is het probleem van nu en de revolte kan pas gestopt worden als menselijke ambitie weer ambitie wordt om menselijke dingen te verwezenlijken. Tot dan zijn we ezels, ezels lopend als kippen zonder kop van de wortel 'beter zijn dan de meesten' & de zweep 'wie uit de pas loopt kan alles verliezen'.

 

11-01-09

Verziende wetenschap

Blijkbaar zullen er 'volgens wetenschappers' in 2100 maar liefst 6 miljard mensen in de huidige subtropische gebieden leven, in, tegen dan, tropische omstandigheden. Op die manier, nog steeds volgens dezelfden, is het onvermijdelijk dat 40% van de wereldbevolking honger zal lijden.

Nou moe! Ik zou bijna zeggen: als mijn vrouw een man was dan was ik een homo - neen, ik heb niets tegen homo's maar ik ben er, door geen schuld van mezelf, zelf geen.

Doorgaans is het probleem met verziendheid dat je de dingen die dichtbij zijn slecht ziet. Zo is het ook met de verziende 'wetenschap' - of het nu vegrijzing, opwarming, bevolkingsexplosie of, zoals hier, alles op een hoopje is; verziendheid is, nooit ofte nimmer, wetenschap en altijd slechts reklame. Wie gaat er in 2100 tijd hebben om - tussen het vruchteloos gezoek naar voedsel in - al die miljarden mensen te tellen?

Uiteraard zullen de wetenschappers waarnaar de 'volgens wetenschappers' verwijst er wel wat meer uitgeperst hebben dan wat er in mijn eerste paragraaf staat: wellicht is er sprake van heelwat testbare hypothesen bijvoorbeeld. Waarschijnlijk zelfs met de hoogst eerbare bedoeling om een en ander te vermijden (& zo dus de eigen doem-hypothese falsifierende). Maar dat doet er niet toe. Het doet er zelfs niet toe dat ze zich verdedigen met de pipo van public relations die het zo beter vond, 'want zo was er aandacht voor de problematiek' (en meer subsidies van de regering).

Het doet er niet toe om de simpele reden dat dit soort 'wetenschap' met geen enkel middel nog wetenschap te noemen valt. Dit is volksverlakkerij, doemdenken en ons allen een rad voor de ogen draaien. Dit is 'ver zien' om ons, via onze emotionaliteit, op korte termijn als marionetten te laten huppelen: om te konsumeren & misschien te konsuminderen, om te isoleren of net op de buiten te gaan wonen. Om, om, om, ... morgen precies datgene te doen wat die beunhazen in onze plaats vinden dat we moeten doen.

Dat is erg - erger echter is het dat de onheilsprofeten inderdaad die neiging hebben om wat dichtbij is heel slecht te zien. En dus dingen te willen verplichten die net niet nodig zijn (langer werken bijvoorbeeld). Dikwijls ook dingen op te leggen waarvan ze vinden dat het onze verdomde plicht is precies omdat ze voelen dat jongeren 't schijt hebben aan die overjaarse plichten. Maar het ergste is: dat ze ons wapen tegen alle religieuze praatjesmaker, de kritische geest, misbruiken en richten op ons - om ons makkelijker hun praatjes te laten slikken. Heiligschennis is het niet, maar het is wel de oorsprong van een nieuwe generatiie heiligheid (net nu we langzaam loskwamen van de vorige) - Foei!

Het zijn de praatjes van diegenen die de maakbaarheid van de maatschappij willen. Vermits dat hen maar niet wil lukken, maken ze nu maar gewoon wat wetenschap in de hoop dat de kudde gedwee zal lopen in de richting die de nieuwe herdershonden hen uitblaffen. Laat ons ons vooral niet proberen te amuseren; zie wat het ons zoal heeft opgeleverd: alleen maar dekadentie.

Nee hoor: nadenken over wat wij nu willen is het allerlaatste dat we moeten doen. Er is slechts tijd om na te denken over wat we niet mogen doen zodat onze kinderen - dixit henzelf - duurzaam mogen opgroeien in een halfverdronken, pokkeheet & half van honger of dorst omlomende wereld waarin eenieder tot 150 jaar leeft om eksakt 125 jaar als een gek te werken, dag in, dag uit.

 

08-10-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (2)

Laat ons het even gezellig maken: pfoewie - elleboogjes op de tafel en de beentjes gestrekt. Mja-ha, leuk toch!, zo met verkleinwoordjes en al. Weg die stress, weg die woede, misschien wat denken aan sex, muziek door de luidsprekers. Hup - laat hen maar razen en tieren over de nakende ondergang van de wereld, over de noodzaak om te redden wat te redden valt. Want wat valt er te redden? Er is niets verloren, en alles valt nog te winnen.

Het gaat verbazend goed achteruit! Het kapitalisme is nu zelfs aan het vallen - veel hebben we eraan te danken; zoals die allereerste auto waarmee we met - misschien wel - ons eerste lief op vakantie trokken en die uiteindelijk teveel kosten had. Zelfs al was het emotioneel zwaar, we hebben hem moeten laten gaan; anders en beter - je kan beter het kapitalisme achterlaten dan de liefde van je leven, of niet?

Lekker ontspannen, genieten van wat muziek en TV, van kunst en kultuur dus, want de impakt van werken is zwaar overtrokken. Dat we persoonlijk niet gelukkig worden van travakken weten we allemaal. Maar, oef!, nu weten we ook dat het geluk van de maatschappij er ook niet van gediend is. Britney Spears levert meer geluk op dan al dat gehannes in de grootheidswaanzin van de burokratieën van de grote bedrijven - en hard werken, neen dat doet ze niet.

Let's face it: Britney Spears is, wat betreft gelukskreatie, oneindig veel produktiever dan elk van ons die zwoegen & labeuren ter meerdere eer & glorie van, andermans, kapitaalkreatie. Zelfs wat dat laatste betreft is Britney bij verre de beste investering, dus: iedereen een hangmat! Liedjes maken, wat bijknutselen, .. ik lach er niet mee want dat is de enige waarde die blijvend blijkt te zijn nu we ons van het kapitalisme verlost weten.

"Dekadentie is het. Foei! Onverantwoord. Reeks. Substantieven. Als kogels. Eén na de ander. De bom! Kapitaal. Vernietigend. Verdoemenis. Alles gaat eraan. Kapot.": de zwartkakkers draaien op volle toeren met retorische trucs gestolen van de grote rode schrijver van vroeger. De boodschap, duidelijk: subversiviteit - maar met mate want mijn literaire stoutheid moet blijvend afgekocht worden door onze braafheid, & ons gebrek aan subversiviteit.

Pijnlijk maken de profeten van het liberalisme duidelijk dat er geen alternatief is, & ze bedoelen dat wij vooral geen alternatief moeten kiezen want het resultaat is dan pijnlijk voor hen. Voor degenen die gepriviligieerd profiteren van kapitaalkreatie, en proportioneel veel verliezen bij kapitaalvernietiging om in absolute termen toch nog meer afstand te nemen tot het gemiddelde waar wij loonslaven vertoeven. Reculer - pour mieux sauter, dat is wat ze willen.

Maar ons gaan ze niet meer vangen. Wij zijn ontspannen nu - de rokers onder ons hebben ondertussen een sigaretje opgestoken, anderen zeggen luidop 'Pfoewie!' & de druk is weg. Ons hebben ze niet meer liggen. Easy does it. De onheilsprofeten - de zwartkakkers - de moralizerende politici - de angstaanjagers - zij die bijna alles kunnen verliezen en nog altijd teveel overhouden om ooit op te doen - allemaal in een klapje met ons toverstokje zijn ze nu niet alleen meer doof voor wat wij zeggen maar ook stom want we horen niet meer wat ze bazelen en ratelen.

Weg is het pijnlijk gebrek aan subversiviteit dat ze ons aanpraatten - liever lui dan moe. In de postkapitalistische maatschappij die eraan komt zullen we konsumeren als nooit tevoren en neuken als onvruchtbare konijnen. Wat goed was aan het oude kapitalisme zullen we behouden, en het werken in funktie van kapitaal kieperen wij onmeedogenloos op de beurs alwaar de notering ervan met de anderen de dieperik in zal gaan. En wij feesten, genietend van de gekostumeerde stijverds die roepen - "Onverantwoord! Onverantwoord!"

Heh-heh, dat lucht op.

28-09-08

Oplossing grootheidswaanzin: schaalvergroting

Marx had dikwijls ongelijk maar alleen dogmatische liberalen - en zijn er nog andere dan neo-liberalen? - gaan ervan uit dat hij alleen maar ongelijk kon hebben. Geld is een stofzuiger voor meer geld. Kapitaal zuigt kapitaal - en wel tot de kapitaalmassa dermate gekonsentreerd is dat ze tot een zwart gat implodeert. 

Tot aan de implosie is er geen probleem. Welintegendeel, in die 1ste fase is er een kapitaalsupernova die alles vermag op te trekken; ook de welvaart van gemiddelde jan-met-pet en lulu-met-staart. De kapitaalsverschillen worden groter maar welvaart wordt homogener: er is namelijk geen lineair verband tussen geld en welvaart. Deze die in de 1ste fase problemen maakt is effektief jaloers, of dom, of meestal beide.

Maar eens de implosie voorbij wordt iedereen meegetrokken. Niet alleen de virtuele rijken maar ook de reële middenklassers en de nog reëler arme toekers en eens in het zwart gat is er wél verschil. De virtueel superrijken blijven gewoon rijk, en de rest riskeert plbeïsche onderlaag te worden. Het resultaat is voorspelbaar (en Marx heeft ook dit voorspeld) - die bovenlaag verdedigt zich door meer repressie te verwachten van de staat tegen de onderlaag. De demokratie is niet uitgerust voor anomalieën - zoals zwarte gaten - en de onderlaag zal de bovenlaag hierin steunen, uit afkeer en bewondering (niet zelden verdoofd door religie, nationalisme of andere opiaten van wolligheid).

De staat wordt zo versterkt ter bescherming van de liberalen en later de libertijnen, de laatsten hebben de kiem in zich van de volgende Nietzscheaanse siklus. Zij, en wat uitgehongerd kanonnenvlees kunnen de revolutie beginnen prediken. Niets zal veranderen in de volgende sirkel: van prediken over prediken belandt men immers weer bij ... prediken.

Tot hier wat waar zou kunnen zijn maar volgens mij niet waar zal zijn omdat we niet schepselen zijn die zomaar geworpen zijn in iets dat ons overstijgt. We zijn mensen en we kunnen leren. Zeker kunnen we leren van onze fouten. Zo zal het dus dagen - want het gaat nog altijd verbazend goed achteruit - dat we op die manier niet aan eenieder een hangmat kunnen bieden. Dus zullen we beseffen dat grootschaligheid beperkt moet blijven tot ideeën en de ruimte waarin zij, en hun voortbrengers - wij dus! -, kunnen bewegen. We zullen dan inzien - als de neoliberalen verstomd zijn & we terug serieus kunnen spreken tussen niet-dogmatische liberalen en socialisten - dat we universele wetten nodig hebben om kapitaal en macht (en wat is kapitaal nu anders dan de meetmetode van macht?) vrij te laten maar hun konsentratie eens & voor altijd te beperken.

Globale beperkingen om globale vrijheid mogelijk te maken. Logisch toch?

Als je dus met stijgende verbazing kijkt naar de oplossingen van regeringen voor de laatste financiële krisis is dit het moment om de demokratie te gebruiken en zo die fatale anomalie te vermijden. Banken moeten niet samengevoegd worden, maar ze moeten opgesplitst worden. Om ze op te splitsen moet je ze eerst nationalizeren, & niet om ze uit te baten of winst te maken maar om ze op te splitsen & de dogmatici van de neo-liberale kerk op de keien te smijten.

Aktie! Laat je niet drijven door dromen van de rijkdom van anderen noch uit jaloezie noch uit bewondering. Morgen wordt beter maar niet op die illusionele manier.

21-07-08

Pamflet: Red Rood!

Socialist zijn is geen grapje. Het is een serieuze boel als je spreekt met rode smoel. Nu meer dan ooit, na meer dan 20 jaar in het defensief. Overal kalft de aanhang af en de tijdelijke, plaatselijke opstoten zijn terug te brengen op scoutsleiders die, per ongeluk of bij gebrek aan alternatief, niet in de christen-demokratie terechtkwamen (en zich vervolgens bekeerden tot Sint-Egidius of, erger nog, Benedictus). Neen - er is iets mis en een beetje modern socialist beklaagt zich over het populisme, en ook wel het toenemend individualisme. Een beetje modern socialist is dermate druk met klagen dat er geen tijd blijft voor denken. Hooguit komt zij, of hij, tot wat uitleggerig zagen.
De ironie van de leidende socialist is dat hij uitlegt en uitlegt en zo overkomt als die dwaze professor die altijd gelijk heeft over wat volstrekt naast de kwestie is. Hoe dat zo komt? Niet omwille van populisme of individualisme, maar omdat de socialist zelf niet meer nadenkt over zijn basiskeuze. De socialistische suksessen zijn gebaseerd op de na-oorlogse en voorwaardelijke kapitulatie voor het kapitalisme. Dat is tot nu een bron van schaamte. Het is die schaamte die het rode denken blokkeert tot een permanente ontkenning van de eigen zwakheden - en een voortdurende lofzang op de vele suksessen in de verdediging van kapitulatievoorwaarden - in een dominant-kapitalistische maatschappij. Als ze het voorgaande niet gelezen zouden hebben, & hun schaamtegevoel dus niet geaktiveerd zouden weten - zouden weinig socialisten problemen maken van de volgende defnitie: socialisme is afremmen van uitwassen van het kapitalisme.
Wat men ook doet vanuit rode hoek om alleen de perceptie te veranderen, het zijn slechts tijdelijke effekten. Uiteindelijk is het slechts de realiteit die de perceptie kan beïnvloeden op blijvende wijze. De realiteit is dat het modern socialisme afremmend is. Rood redden kan slechts door de rem aan anderen te laten en zelf terug naar de gas te grijpen. De rem kan slechts gelost worden als de kapitulatie erkend wordt, en dus ook de romantische zucht naar de ´korrektheid´ van de Marxistische profetieën over het kapitalisme los wordt gelaten. De socialistische keuze is niet slechts verzet tegen kapitalisme of uitwassen van dat kapitalisme. De basiskeuze is die vóór kans op zelfontplooiiing en dus, ondermeer, tégen verdovende profetieën - zeker ook de Marxistische.
Neen, socialist zijn is heden ten dage niet grappig. Er is veel moeten - en nog meer respekt - en, God Betert, sociaal engagement. Dit alles is bull shit. De 5de colonne, het paard van socialistisch Troje, bestaat uit christenmensen met zachte 'ch', die er hoogstbevoogde en hoogstbevoogdende meningen op nahouden. Allesbehalve het enige dat van belang is: durven! Durven is het hart van het socialistische militeren, Ten aanval! Niet het mekkerend kanttekeningen aanbrengen bij onrecht, maar het roepend opeisen van recht. Niet Groen? maar Rood! en laat ze beven, die tsjeven.
De socialist van morgen zal terug lachen met priesters, imams en rabbi´s of hij zal zelf tsjeef geworden zijn. De essentie van het socialisme ligt in ontvoogding en dus in ontkerkelijking en dus in rabiate anti-religiositeit. Het is een schande dat bij een virtueel ontkerkelijkte maatschappij zogenaamde socialisten pleiten voor zekerheid van het geloof. Het zijn inderdaad schijnheilige paterkes die iets dergelijks bestaan (maar socialisten doen niet aan vergeven, alleen aan vooruitgang en toekomst dus passons).
Het fundamentele vertrouwen in de kracht van de individuele mens moet blijven, en dus ook het vertrouwen dat het inidvidu niet voor egoïsme kiezen zal. Dat specifiek vertrouwen is geen kwestie van geloof maar van redelijkheid. En ja, het kapitalisme heeft de laatste veldslag gewonnen. We moeten ons niet schamen om het beste uit de situatie te halen kwa ontvoogding. De toekomst is er een van vooruitgang, & ooit vinden we wel een valabel alternatief voor het kapitalisme.

Ondertussen: Vooruit!

29-06-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (1)

Ik was onvoorbereid, en moe. Alex droeg een te kort T-shirt over een te dikke buik. Dat was geen persiflage op de hedendaagse meidenmode. Ik was moe, en onvoorbereid. Ik vroeg: "Hoe was het met jouw dochter?", doelend op het afgelopen schooljaar. Hij wreef in een onverzorgde baard en stak een sigaret op (even voordien had hij het punt gemaakt dat ze zelfgemaakt waren - toch beschikten ze over een filter). Hij maakte geluid: "Ho, ho, hum, dat was geen probleem, helemaal geen probleem." U mag er de intonatie zelf bijdenken, ik verzeker U dat het geproduceerde geluid niet zijn dochter tot onderwerp had maar onze kinderen, en dus onze problemen. Wellicht ook zijn leedvermaak.

Stilte. Er zijn momenten waar beleefdheid ongepast is. Hij droeg een short - onder een te dikke buik. Ik vermoed dat het schaamhaar zich, uit schaamte, had teruggetrokken in die short; even lovenswaardig als moeilijk. Hij brak de stilte voor ze pijnlijk werd en maakte een pijnlijk geluid sprekend in het soort geaffekteerd Nederlands dat wellicht Algemeen is maar allerminst beschaafd. "Jouw zoon deed het goed maar bij anderen waren er toch problemen?" Een overbodig vraagteken, grammatikaal onterecht, maar zijn gelaatsuitdrukking paste alleen bij het vraagteken en maakte de rest van de zin overbodig. Alex dronk, een beetje want hij was op een missie. Informatie had hij nodig, liefst beschadigende informatie om de schade te repareren die hij zijn kind alreeds had aangedaan. Voornamelijk de schade aan zijn imago. Ondermeer schade door het dragen van een te kort T-shirt onder een onverzorgde baard. Laat ons hopen dat het bij die schade blijft.

Weer stilte. Er zijn momenten dat onbeleefdheid onvermijdelijk is. Hij weer: "Het is geen school voor watjes." (of, waarschijnlijker, doetjes). Ik: "Neen." Net voor de stilte, met een inspanning alleen vergelijkbaar met die van zijn schaamhaar: "Ze laten de kinderen wat aan hun lot over." Hij was zichtbaar tevreden hiermee, de konnektie was gelegd. Hij stak een zelfgemaakte maar toch befilterde sigaret op. Ik kotste in gedachten de hele tuin vol. Alleen maar in gedachten, de mijnen waren dichtbij en verdienden geen spektakel. Was ik maar schaamhaar. Alex nam zijn digitaal foto-apparaat en nam wat kiekjes - onderwijl vertelde hij over de gebuisden, de subversieven en de nog-niet-nu-gebuisden. Het klonk als aanbod om zijn dochter uit te huwelijken - aan mijn zoon, met bovengemiddeld begaafde kleinkinderen tot gevolg. Ik bespaar U de zijdelingse te berde gebrachte opmerkingen over zuidtuinen (ook wat dat betreft was mijn zoon blijkbaar een goede partij). Hij kon niet weten dat mijn tuin in mijn gedachten volgekotst was tot aan de metershoge muren vol. Toch wilde ik dat huwelijk niet definitief uitsluiten. Aangetrouwde familie is per slot van rekening nooit familie. Zelfs familie is eenvoudig buiten te sluiten uit jouw familie.

Ja, dit is zo gebeurd (misschien heb ik de stiltes wat overdreven). Alex droeg Birkenstocks, althans iets dat door Birkenstock geinspireerd was. Maar vrees niet dat Alex zich in gebeurlijk geval zou identificeren met het bovenstaande. Er zijn nu eenmaal mensen die onbekwaam zijn om zichzelf in een spiegel te herkennen. Die valse in Sneeuwwitje en zo.  En Alex, ik weet zijn echte naam niet. De man zou smakelijk kunnen lachen, want hij kan lachen als er iemand in de zeik genomen wordt, met het bovenstaande. Terwijl hij de zelfgemaakte maar toch befilterde sigaret ter hand neemt na kiekjes genomen te hebben in een zuidtuin gekleed in een te korte T-shirt boven een te dikke buik en onder een onverzorgde baard. Alles ter glorifiering van een opvoeding die ten teken staat van het ontzeggen van alle moderne geneugtes behalve die van grote superioriteit.

Ik was moe, maar nu verzadigd van adrenaline. Onder vier ogen had ik er nu minstens twee dichtgetimmerd maar onder twintig ogen leidde ik het gesprek af, met dank aan een puber die met muziek op zijn hoofd rondliep. Bedankt!, het spijt me dat Alex je een mislukkeling vindt maar ik ben er zeker van dat je zelfbeeld hier niet door vernietigd wordt. Je hebt per slot van rekening groot geluk: je bent zijn kind niet. Ik hoop dat je enthousiasme voor de muziek niet gebroken is nu je weet dat ook muziek in de verkeerde handen voorgesteld kan worden als leerstof. Met data, en weetjes en korrekte uitspraak en niet zo fijnzinnige terechtwijzigingen met betrekking tot de korrekte taxonomie in de punk rock muziek. 't Spijt me zeer, ik was al te blij dat een veertigjare een twaalfjarige had om zijn ingebeelde suprematie op uit te leven. De tuin werd weer groen, ik zag spelende kinderen terug bezweet en niet meer bekotst.

Hij dronk witte wijn, met mate. Ik had de fles rode wijn reeds op - zodoende mijn dag erna verknallende, katers heb je altijd van slecht gezelschap. Groot was mijn genoegen dat de witte wijn even slecht smaakte als ik me gevoeld had. Haah, de gerechtigheid! Ik deed een nieuwe fles open, Alex zei dat het niet nodig was en maakte het tegelijk duidelijk dat dat het minste was wat ik verwacht was te doen. De nieuwe fles was ook slecht, ik liet het erbij. Toeval is niet altijd toevallig slecht.

Ik laat het er hier ook bij. Er is veel dat ik niet verteld heb. Over het respekt voor diversiteit waartoe Alex me, en passant, moreel verplichtte. Ik blijf erbij dat diversiteit in de stompzinnigheid geen respekt verdient. Ik zie ook niet in hoe iemand die zijn kinderen tot zijn evenbeeld kneedt in deze veel moreel te verplichten heeft. Ook over de verslechtering van de zeden die Alex als feit in het boek der wetenschap had bijgeschreven - "Het gaat alleminst de goede kant uit", zei hij, en trok een bijpassend afkeurend gezicht (een gezicht waar je dus alleminst gelovig voor moet zijn). Mijn antwoord sloot het gesprek af in zijn oren (had ik dat maar eerder geweten). "Het kan maar een kant opgaan, de goede kant", zei ik en hij keek alsof er in mij nog iets van de subversiviteit van de verloren jeugd zat.

Neen, mijn zoon zal wat hem betreft niet goedschiks de hand van zijn dochter krijgen. Good on me!

16-06-08

Optimisme is geen morele plicht

Het klinkt lekker. Meer nog als het in het Engels gedebiteerd wordt. Maar het is niet waar omdat enkele hooggeboren jonge liberale veulens het te pas en te onpas citeren. Misschien helpt het hen moreel om te gaan met een miserie die meer en meer mensen aan den lijve ondervinden en die erg rechtstreeks in verband staat met andere meningen die ze klakkeloos overnemen onder 't mom van liberalisme. Dat maakt echter onze rekening niet, en nog minder die van zij die de onderkant van de maatschappij leren ontdekken.
Optimisme is inderdaad een waardevol goed - te waardevol om eventjes met kristelijk, of neo-liberaal, jeugdbewegings-enthousiasme onder deugd, plicht, of zelfs maar moraliteit te plaatsen. Optimisme heeft zo´n kuratele helemaal niet nodig. Het is niet iets wat je moet voelen. Zelfs niet iets wat je voelt. Het is simpelweg de rationale instelling. Het gebruik van je verstand is voldoende om optimist te worden. Een depressief, maar overigens eerder verstandig(e), man (of vrouw) zal, maatschappelijk gezien, optimist zijn.
Wat nog komen moet zal immers ongetwijfeld beter zijn. Het zal beter zijn om de simpele reden dat in het konflikt ratio-buikgevoel de ratio 1000 veldslagen gewonnen heeft en slechts enkele verloren. De enkele nederlaag is altijd een kwestie van een opstoot van deugden en plichten, normen en waarden en al dat soort kristelijk jeugdbewegings-enthousiasme - elke nederlaag is slechts een tijdelijke en een lokale achteruitgang. Het verstand kan niet verliezen en dat is de reden dat de instelling van het verstand die van het optimisme is.
Stel dat het gedoe van deugden en daarmee samenhangend ongedogen tot struktureel overwicht zou komen. We zouden snel tot een brij van lokale, en ideologische, 'eigen deugd eerst´ komen. De maatschappij die met iets meer verstand deze brij aanpakt (en dus met iets minder deugd) zou zonder enige kompetitie zijn. En dus winnen. Zodat we meteen weer op het pad zitten van meer verstand. Dat is optimisme. Niet ´ik denk dat het beter zal gaan - want het omgekeerde is immoreel' maar 'het verstand wint het met forfaitcijfers in de wedstrijd met de emotie - en het verstand leidt tot vooruitgang'.
Blijft de verdomde plicht om verstandig te zijn, de enige plicht, en dus niet te hopen of te willen of overtuigd te zijn dat of het beste te wensen of ..... Hoe meer verstand hoe minder nood tot deugd, tot plicht en tot maatschappelijke emoties in de vorm van religie of haar surrogaten en derivaten. Optimisme is geen morele plicht, optimisme is de verstandige instelling. En verstand is voor eens en voor altijd de enige bron van moraliteit.

11-05-08

Stop! de liefdadigers

Ze nemen taktisch gezien hun voorzorgen; ze nestelen zich met graagte op de moreel hoge grond. Vanuit vogelperspektief is alle tegenstand nietig. En, bovendien, kan een eventueel verlies altijd geweten worden aan de wetten van de sterkste. Ze geven graag. Met wat geluk beperken ze hun giften tot wat ze zelf niet nodig hebben maar hier en daar is het martelarenstatuut te aantrekkelijk. Dan begint men al gauw te krijsen. Voor elke martelaar zijn er volgelingen; het krijsen wordt zo snel oorverdovend. Maar voor een aflaatje via sticker of kollektebus kan je gauw het eigen geweten sussen en, vooral, hun vuurtje blussen.
Zo gaat het met liefdadigers: geef ze de vrijheid en ze sluiten je geweten op achter mansdikke muren van zeemzoeterig groot gelijk. 'Ten behoeve van', 't is om van te schijten. De arme zwartjes verdienen het zelfs niet echt lijdend voorwerp te zijn. Met wat edelmoedigheid mogen ze verplicht meewerken, en hun leven in eigen handen nemen, op voorwaarde dat ze het doen in de stijl van de liefdadigers die hen helpen. Onbaatzuchtig zijn de liefdadigers dus zo moeten ook de armen blijven: onbaatzuchtig. Want arm zijn ze en als ze arm blijven dan blijven ze ook schattig.
Rijkdom is te verafschuwen. Liefdadigers kunnen dat weten want liefdadigers zijn in de regel rijk. Dat is hun schaamte en die moet afgekocht worden op de beurs van de moreel hoge grond. Het aandeel Birma staat hoog, erg hoog. Er zijn veel kopers want rijken van alle overtuigingen vinden er de juiste kruiden voor hun orgie van schaamte. Laat ons hopen voor hún geluk dat er voor alle Birmezen nog honderd jaar van kleinschalige ontwikkeling inzit. Alleen zo zit er nog honderd jaar groei in op de beurs van de liefdaderigheid.
Neen, geen nieuw idee, geen nieuwe verontwaardiging maar erg aktueel nu het monopolie van de liefdadigers bedreigd wordt door dat van commercie & winstbejag. Ze zouden nog kunnen leven met het feit dat de armen rijk gaan worden - het is hún schaamte, wie ligt er in gods naam wakker van schaamte van volgende generaties - maar dat die arme zwartjes rijk willen worden dat bederft de smaak van de schotels der schaamte.
Op naar het leefmilieu!

01-05-08

Fixecurity voor kapitale mensen

Het is vandaag 1 mei, dan hoor je soms nogal wat. Bijvoorbeeld: "<djingle> We care for your human capital. <djingle>" Nou en of, welkom in het tijdperk van de flexicurity newspeak! Men denkt ongetwijfeld - "als we 't in 't Engels doen dan gaat het erin als zoete American Dream koek".
Het is nochtans een beproefd propaganda-recept; neem twee woorden met leuke connotaties, sla ze samen en plak ze op de wil een ervan af te breken. In dit geval wil men de sociale zekerheid afbreken en beroept men zich op de hulplijn van de fleksibiliteit. Net zo met human capital, ontmenselijking wordt ons de strot doorgeduwd met behulp van onze, recent verworven maar zeer gekoesterde, verering van kapitaal.
Zekerheid die fleksibel is is geen zekerheid maar Russische roulette. Mensen die kapitaal worden zijn geen mensen meer maar lijfeigenen. De mens moet het substantief blijven en het kapitaal het adjektief en niet omgekeerd. Lang geleden hadden we een perfekt sisteem van flexicurity: als je geld had bleef je zeker en als je geen geld had dan was je ook zeker, van niets. Fleksibel en rechtvaardig: diegenen die geld opzij hielden waren zeker, al de rest was de pineut en alle pineuten samen waren het beste argument om voor je geld te vechten, desnoods met je leven.
Het hele idee van sociale zekerheid was dat die fleksibiliteit verdween. Geld of geen geld, onafhankelijk van sociale klasse was je zeker. En je was zeker geen menselijk kapitaal waartegen een verzekering kan genomen worden om - in geval van beschadiging - snelle reparatie te vergemakkelijken. Men tracht ons nu te overtuigen, als laatste stuiptrekking van het neoliberalisme, dat we ons grenzeloos moeten kunnen verzekeren. Blijkbaar is het het summum van de ondernemende maatschappij om alle risiko's uit te sluiten. Vervolgens kan men dan "onbetaalbaar" gaan roepen en "voor wat hoort wat". Maar zij zijn het die de onbetaalbaarheid genereren door voor de kapitaalkrachtigen het risikoloze maar ueberfleksibele mensen-als-kapitaal sisteem als wortels voor ezels te houden.
Het zijn ezels die ezels volgen. De toekomst is aan het "guaranteed minimum wage for non-workers". Diegenen die meer willen verdienen zijn welgekomen maar moeten niet denken dat ze standaardbehoefte willekeurig hoog kunnen maken. Dat ze hun overschotten aan kapitaal maar investeren in risiko, zodat niemand weer in de verleiding komt om afgunstig te hollen achter die gouden bergen van het schier eindeloze gezonde en geborgen leven. Want morgen is het inderdaad beter maar alleen indien we niet het slachtoffer worden van de noodlottige voorstellingen van het fatum morgenum

09-02-08

De belasting van lage belastingen

O, wat zijn we jaloers op de lage Amerikaanse belastingen. Hoe doen ze dat toch? Al die subsidies aan - voornamelijk militaire - bedrijven zonder: read all their lips, new taxes! Het zal zeker wel helpen grote delen van de bevolking te laten kreveren beneveld door de gedachte dat 1 op een miljoen ervan tot volstrekt onbelaste rijkdom kan komen (tenminste als je de genereuze giften aan verkiezingskampanjes niet telt als belasting).
Maar dat volstaat zeker niet, hoewel het een leuke bliksemafleider is van wat er echt aan de hand is.
I'll tell you the secret: Americans don't pay big taxes because we - all us non-Americans - pay 'em for 'em. Dat gaat zo:
De welvaart van den Amerikaan bestaat bij gratie van hun financieel sisteem, bij wijze van boetade: alle monetaire wegen leiden naar de dollar. Het deficit op de Amerikaanse begroting en het Amerikaans handelstekort zijn 2 enorme zwarte gaten die het zweet op ieders aanschijns omzetten in liquiditeiten die na verrassend weinig omzwervingen resulteren in waardevermeerderingen in het Beloofde Land van de Machtige Dollar.
De belofte van dezelfde morzel gronds of eenzelfde aandeel bedrijfs die altijd in de eeuwigheid zullen blijven verhogen in waarde vervangt de belastingen. Terzelfdertijd laat het een voortdurende big spending government toe - niet in het minst ter meerdere eer en glorie van de aantrekkingskracht naar niet-Amerikanen van het  grote thuis- en gidsland.
En wij betalen de rekening. Niet alleen dient onze produktiviteit verhoogd en verhoogd om de druk op Amerikaanse belastingen, en overheidsverkwisterij, te verlagen (ook een zwart gat kan nog crashen!), bovendien verhoogt druk op onze belastingen (want willen we niet allemaal in "no-new-taxes-America" wonen?) en de aantrekkingskracht van het thuisland (waar werkdruk relatief laag blijft en de belastingen al bijzonder laag zijn).
Drie keer gesjareld - geen voorbeeld van een bijzonder stabiel sisteem.
Het gaat hier nu toevallig wat pamfletterig over Amerika maar ... de belasting van lage belastingen is zo misschien duidelijk. Het is een keuze die niets met vrije markt, konsumeren of zelfs maar kapitalisme te maken heeft. Het is een keuze voor de vlucht vooruit? met nadruk op de vlucht en vraagteken achter vooruit. Lage belastingen koop je af met hogere werkdruk, en dus lekker niet met een kleine overheid - de grootte van de overheid is eerder onafhankelijk van het nivo van de belastingen. Onze belastingen zijn dermate hoog omdat we vooralsnog weigeren de slachtoffers van de werkdruk achter te laten als gewonde dieren die de kudde niet meer kunnen volgen.
Uiteindelijk zullen de belastingen gemiddeld verhogen (en bij ons verlagen - er is geen fundamentele ekonomische reden om signifikante verschillen in het nivo van belastingen te hebben). Het al dan niet aankunnen van werkdruk is immers voor ons als mensen gelukkig minder en minder van tel.
We mogen slechts hopen dat de onvermijdelijke vooruitgang naar een almaar minder belastende wereld gepaard gaat met vooruitziendheid. Anders zal het toeval en niet het talent beslissen wie de zoveelste financiële crash zonder al te veel kleerscheuren overleeft. Toeval is onmenselijk. Laat ons de Amerikaan daarom steunen - zijn kultuur is benijdenswaardig gebleven ondanks de fout van de lage belastingen die er ooit ingeslopen is (uit rechtmatig wantrouwen tegen teveel overheidsbemoeienis met de allerindividueelste ekspressie).