22-01-10

Blijf vooral binnen je comfortzone!

'STRETCH!' Dat was de leuze op het einde van de XXste eeuw. 'Challenges' waren er nodig. 'Gaps' moesten gevuld worden. En ja: 'the sky was the limit'. Het begon in de jaren '70. Zoveel was er bereikt in zo weinige decennia. De wereld was, plots, wereld geworden. Wat in 1958 nog exotisch was was niet zo heel veel later voor iedereen al eroties en in de jaren '70 al aanleiding tot iets beginnends xenofobisch.

De wereld een dorp. Troosteloos, zoals elk dorp. Bekrompen ook - iedereen kijkend naar de eigen verworvenheden en iedereen vastgeroest in het eigen gelijk. En maar trachten te bewijzen dat de eigen tuin de grootste vruchten voort kon brengen. Zo is de periode van het meten begonnen. Meten van kompetitiviteit. Meten van output & performance & nog zovele andere zaken die zich slechts in de wereldtaal uitdrukken laten. Meten is weten en iedereen moest uit zijn kot komen. Uit de komfortzone. En allemaal bewijzen dat hun gehucht het beste boeren kon.

De Angelsaksische suprematie van lage belastingen, grote inkomensverschillen - en de rusteloosheid van de Droom die nimmer vervuld worden kan omdat het altijd, en overal, altijd groter en beter kan. Weg van zichzelf - een leven van dwangmatigheid en stress. Immer ontevreden met de eigen talenten. Immer vorwarts. Wie tevreden is met zichzelf zou het nooit 'maken'. Want alles moest gemaakt, eerst en vooral je eigen zelf.

En in die rusteloosheid het zoeken naar ankers, naar rustpunten en zekerheden: de revival van Burke en het konservatisme. In de eigen menselijkheid geen rust, & dus maar rust in de eigen andersheid van het eigen gehucht. Wereldprestaties, met een dorpsmentaliteit. Kultuur, cultuur en bloed en bodem en nationaliteiten en volkeren; verenigd in een geglobalizeerde draaikolk die spiraal-gewijs iedereen gelijktrekt in 't konstant over de schouder kijken. Cocoon'ing, ja, maar enkel in het Engels.

Iedereen gelijk: niemand in zijn of haar komfortzone.

De XIste eeuw nu. Zelfs de vakbonden hebben over de grenzen leren kijken. Nu pas zien we hoe we allemaal in dezelfde boot zitten. De wereld wordt langzaam een stad met wijken voor elk wat wils; waar elke avond een andere avond is. Waar je anderen gerust kan laten, en zij jou. Dorpelingen voelen zich er onveilig omdat hun mijnheer pastoor die zijn handen niet kan thuishouden hen indoktrineerde met een gedachte dat er in de steden alleen maar mensen wonen die hun handen niet thuis houden & langzaam zien ze dat de enige die met zijn handen in zakken zit de pastoor is - en de  grootgrondbezitter die ze langzaam zien als de uitzuiger die hij werkelijk is.

Blijf binnen je komfortzone. Ga uit van eigen talenten. Laat je niet martelen door je uit te rekken in richtingen waar anderen altijd groter in zullen blijven.

Misschien klinkt het al wel niet meer zo belachelijk. Misschien gaan we genieten van hoe anders de anderen zijn. Hoe anders wij zijn. Stoppen met meten wie de langste heeft, of de goedkoopste is, of de produktiefste.

Genietend. De handen onder het hoofd. De enkels over mekaar. Licht wiegend in de hangmat. Kijkend naar een stralende zon die inspireert te doen wat je wil doen & die je doet schaterlachen dat er ooit mensen waren die zichzelf opofferden om zo te zijn als niemand ooit zijn kan. Niemand buiten the American Dream dan toch.

16-12-09

Contraminderen

Terwijl een nieuwe preutsheid zich als een deken over het Westen uitspreidt - speelt men almaar fanatieker met het woord 'consumeren'. Dat begint met de afschuw van vlees eten, dat eindigt met afschuw voor het vlees. Een zoektocht van Westerlingen, de handen braaf in de lucht wachtend tot het deken ligt, zodat ze hun handen zedig bovenop het deken kunnen neervleien. En elk moment nu kan men terug beginnen over 'spiritualiteit'. Iets om voor te leven. Iets om voor te sterven dus ook. Eerst zal er bezorgdheid zijn, bijvoorbeeld over luide muziek. Dan verontwaardiging, neem nu over de impakt op onschuldige bijstanders. Uiteindelijk, moet het maar eens uit zijn met al die pokkeherrie!

'Consumeren', het ís geen mooi woord. Daarom is het een goed woord: onhipokriet. Uiteindelijk gaat het om het verbranden van iets ter meerdere eer en glorie van: wij die het verbranden. &, Meer en meer konsumeren we dingen die niet-essentieel zijn voor ons overleven (toch niet voor ons fisiek overleven). Voor de nieuwe preutsheid, zoals voor de oude, is dat zonde. Nog niet letterlijk zonde maar toch al bijna. Dat is niet zo, uiteraard (nog onafgezien van de idiotie van het konsept zonde) - de beste (helaas nog te ontdekken) maatstaf voor menselijk beschavingsnivo is de proportie van konsumptie van non-essentials. Voor hardhorenden, wiens verstaan belemmerd is door het geschreeuw over allerhande essentiële normen en waarden: "Hoe groter, hoe beschaafder."

(en, terloops gezegd hier voor uitwerking op simpele aanvraag, vanaf een bepaalde konsumptie is de relatie tussen eksta konsumptie & beslag op fisieke middelen van een uitgesproken omgekeerde evenredigheid; hoe sneller de konsumptie stijgt hoe vlugger uit de miserie - een beetje zoals seks en misbruik van vrouwen)

Wat me brengt tot een fundamentele misvatting in onze Westerse maatschappij, de misvatting dat kompetitie goed is omdat 'de konsument' het beste er dan uitpikt op prijs, kwaliteit of verhoudingen van de twee. Het probleem hiermee is allerminst dat, kompetitie niet goed is. Kompetitie ís namelijk goed. Het probleem is de misvatting over 'de konsument'. De konsument wil niet kiezen. De konsument is helemaal niet goed in het beste eruit te pikken (behalve dan op de eigen, en hoogstperoonlijkste, emotionele gronden). De konsument konsumeert. En ja: het is uiteraard zo dat wát ze konsumeert interessant om maken is. Maar wat absoluut niet volgt (noch logisch, noch empirisch) is dat het dáárom nodig is om het in verschillende soorten & maten te maken.

Allesbehalve, wij haten keuze. Als we internet willen willen we internet. & Als internet duur is willen we zoveel internet als we kunnen betalen met wat we kunnen betalen. De enige keuze die we willen is de keuze waarin we onszelf kunnen uitdrukken, waar we ons kunnen laten verleiden en zelf een beetje flirten met de nieuwigheid, & onze originaliteit. Want konsumeren is in essentie niets anders dan kreëren. Kreëren van wie we zijn. Konsumeren is de meest demokratische vorm van zelfekspressie en dus van kunst. We willen slechts kiezen op basis van wat nog niet essentieel is.

Slechts in die, bijzonder gereduceerde, interpretatie is produktkompetitie goed. Niet omdat het kompetitie is tussen produkten maar omdat het de zoektocht is naar wat de mensen het meest bevalt, het meest inzicht geeft. Alleen dus in die interpretatie van kompetitie die - indien dat betekenisvol kan gezegd worden - dat er kompetitie is .... in de kunsten.

Dat betekent ook dat de goedheid van kompetitie eigenlijk gebaseerd moet worden op iets anders dan de konsument. Het alternatief ligt voor de hand - baseer het nut op de producent. & inderdaad: zonder aansporing van kompetitie mist de producent elke aansporing om de fabrikage te optimalizeren. Neem energie: het is fout om de drive naar alternatieven te leggen bij de konsument. De essentie is om producenten te zeggen: "Of je haalt X tegen kost Y, of je verliest." Perfekt programmeerbaar, en voor de fans van maakbaarheid: perfekt maakbaar - maar blijf met je fikken af van de persoonlijke voorkeuren van wat mensen wal dan niet moeten doen (ten hoogste hou je je bezig met een enkel iets dat ze spijtig genoeg moeten laten).

Dat - mijne heren en dames - is de resterende denkfout in het liberaal kapitalisme! Kompetitie is een spel dat moet opgezet worden om de beste wijze te vinden om W te maken (& X wordt best gestandaardizeerd). Konsumenten moeten zich uitsluitend en alleen bezighouden met welke 'X'-en ze willen en belangrijke zaken zoals hoe ze er moeten uitzien ;-)

 

25-11-09

Wij zijn een tweeverdiener

05. Is dit de ochtend om uit te slapen? Geeuwen dan - & draaien. Of? Keren, & dan denken.
05. & Denken dan, denken. In mijn dromen weer. Bediend op mijn wenken. "Schat?" 'Schat'?
06. Als hij ook in 't echt maar niet begint te aaien. Schat! Ben ik dan zo makkelijk te paaien?
06. Strekken maar & gapen. Wakker. Onuitgeslapen. Korte lont: niets op tijd, alles op stond.
07. Ruw ontwaken. Elkaar radbraken. Alles tweemaal om dan in vieren te delen; drie en één?
07. Uitgerekend, míjn ochtend om uit te slapen. Uitgeteld. Voor wie valt er nog wat te rapen?
08. Tellen, op de jouwe passen: een moment dat nooit went, waarin men de ander niet kent.
08. Of op haar best: Dit dat rest. Wat rust. Een moment waarin men kust. En een weinig lust.

Z. Er zijn geen schaalvoordelen,
Z. aan 't werk verdelen.
M. Met 2, keer alleen!

09. Haasten. Opgestaan. "Plaats vergaan!" de jongste, luid; 'Ikke op Uw bakkes slaan?' denkt
09. de oudste. Is denken doen? STIL! Dát was schril. Waar is hij? Sorry! Sorry! Nog 'ns sorry.
10. Schorremorrie! Bende flemers - míjn bende. Even rust. Zwembril vergeten. Altijd iets kwijt.
10. Zwembril of zin in zwemmen. Zin - ook weer die strijd gestreden. "Zoek je dít?" Dáár is hij!
11. Dit keer zonder al 't opgevrij. Maar ik ben niet gezwicht: beiden onbevredigd. Ontevreden.
11. Wegen die scheiden in vijf. Drie die leren - en twee die werken, ook om het uit te werken.
12. "Hen kan 't niet deren. Voor kinderen alle rijkdom natuurlijk. En avontuur slechts stijlfiguur.
12. Hun ontspanning onze spanning." Vier zinnen lang gelogen: ónze spanning - en ons pogen.
13. Niet de kinderen die ons hinderen. Wij - met onze kuren, zijn 't die hún hersenen verzuren.
13. En laat ons niet ook 'de derden' worden die hen "de weg versperden".

M. Zijn wij slechts met twee
D. om uit te kienen,
D. hoe best met twee te dienen?

14. Terug samen. Talent of geen talent: borsten aan de vent en 't wijf, met haren op haar lijf.
14. Elkaar belichamend. Verantwoordelijkheden: iedereen te eten, & ook 'n beetje wereldvrede.
15. Afzetten. Hiperaktiviteit. Dan ben je ze eindelijk even kwijt. Voortschrijdende vermoeidheid.
15. Vergeten op te halen? Onopspoorbaar & alles afwegend: ziek van paniek. Je wil ze, kwaad,
16. wég van elk gevaar. Oh - wat is dit balen. En de deurbel gaat. Hijgend - "Geen belkrediet."
16. Wederzijds wegebbende kritiek. Huiselijke vrede. Verhalen over werelden & nog 's werelden
17. zonder al te al die grootse idealen. "Piej-r heef 't aanchefraag; & Ana heef 't doorchestuur;
17. & iedereen fin me koewl." Planning, agenda's: wat moet dat moet & meer; wij zo altijd in de
18. weer. Óns leven en het hunne. Moet dit? Al dat vitten en al dat katten? Ook wij een leven.
18. En ook dit: wat gezegd en dat gezegd - vrucht van afhaken van heel deze klucht.

W. Met twee verdienen,
W. om níet te volgen alle
D. vaste stramienen.

19. De avond valt. Het doek gaat op. Een omhelzing, ogen die knipperen; en spontane plannen.
19. Tijd voor. M'n oogleden vallen. Haar moeten gaat alles vergallen. Vermoeienis: ons moment,
20. weer gewoon een moment. En meestal wel iemand malkontent. Stuk van kapot te zitten. &
20. Net dat maar niet: alle last op lusteloze schouders, gescheiden in verdienen - de ander het
21. gelach betalend: in tweevoudige afhankelijkheid van een-mans ambitie: dat doembeeld van
21. mérite. Ideaalbeeld dan maar - het beste aan tweeverdieners is die tijd van niet-verdienen;
22. ambitie, maar in andermans positie; lust in lasten - ruim genoeg dagen om óver te klagen -;
22. lastige lusten - het ene moment het andere niet, en uitstel ook afstel niet -; zonder dwang
23. om niet te falen - verdelen van ongelijk veroordeelt niet tot gelijke delen. Verzekerd tegen
23. eenzaamheid. Altijd met publiek. Wanneer nodig met applaus (& zelfs als iets flauws).

D. En van tweeën één:
V. Misschien wel scheiden,
V. maar ook dát met ons beiden.

24. Des nachts. Een deur die kraakt. Onverwachts. Wakkere woorden voor, vier, slapende oren.
24. 'Slokende vwore kwarden doorden'? Slekende? Toorden? Doorden! Schrikken. Wakker, weer!
01. Het stemmetje: 'Tienke napesla.'? Ah! "Kan niet slapen." Wel dus, het - ik niet meer, en dus
01. weer onuitgeslapen werken, de slaap onuitgewerkt. Om beurten. Wikken, wegen. Zonder wil.
02. Weer zo'n ochtend in 't verschiet; nog eens een dag door het vergiet? Ditr keer: lekker niet!
02. Loslaten: haar sterkte, niet de mijne. Vasthouden: mijn sterkte, niet de zijne. Los noch vast
03. (laten gebeuren zonder mijn zeuren of haar (af)keuren). De ochtend komt, & na de ochtend,
03. ook het werken. Dan het regelen in de avond en, uiteindelijk, het moment voor ons moment;
04. Vasthouden de boodschap; loslaten de moraal. Ironizerend & misschien 'n ietsje te belerend,
04. So thanks! Ook voor des scheten stanks: straks heeft elke schat zijn eigen hangmat.

Z. Ik ben twee.
Z. Wat valt er meer te verdienen?

(Et voilà: als jullie een definitieve tekst willen, uitgebalanseerd per regel en met een bladspiegel die ook visueel de inhoud vorm geeft dan zullen jullie moeten bijdragen door, bijvoorbeeld, een maecenas aan te geven - & meer bepaald eentje die niet de behoefte voelt om zich te moeien - of, indeed, nog maar een gesprek te eisen ;-)

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

06-10-09

De Universele Stiptheidsaktie e.d.

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

 

03-09-09

Ik ben een kultuur-optimist

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)

 

 

 

04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.

 

17-07-09

De crisis is in krisis

Als er crisis is moet er iets veranderen. Er is crisis. Er verandert niets. Minder van wat anders, meer van hetzelfde. Zelfs de retoriek van 'verandering' is onveranderlijk. En het probleem is dat alles moet veranderen behalve wij (ik lijk wel een bidsprinkhaan of liefdadiger, wie weet zelfs een zwartkakker maar: even geduld!). & er dus niets te veranderen valt vermits het enige belangrijke, wij, mordicus hetzelfde wil blijven.

De crisis: we hebben gemiddeld genomen teveel privé-schuld gemaakt; daar zijn we met zijn allen danig van verschoten; plots begonnen wij gemiddeld genomen teveel te sparen; dus moeten we publieke schuld opbouwen anders valt het helemaal stil - dit is de lezing van Japanners, Nobelprijswinnaars en born again neo-liberalen zoals onze eigenste De Grauwe. Perfekt! Geen probleem. Vooral doen. Afkicken van risiko is zoals alle afkicken: pijnlijk en best begeleid door eksterne professionele hulp. En dat het vlug moge voorbij gaan, dan kan als terug rustig voort; dit is namelijk maar de theorie van de crisis. Eens uit de crisis zijn we weer neo-liberaal - met wat nieuwe jobs voor ekonomisten in regulatoren, maar gewoon neo-liberaal.

Eens uit de crisis geldt de kontrareformatie. Vrijheid van kapitaal - en tering naar de nering voor de staat; want niet U maar de staat leefde boven zijn stand (kollektieve geheugens zijn vreemde dingen, ze vermogen alleen de onmiddellijk voorgaande te onthouden). Dus dan zijn we weer in de jaren 70. En dats is goed: voor wie rijk is, of voor wie zijn leven wil gebruiken om zich eerst, en vooral, dood te werken. Dat is wat we kunnen voorspellen: onze nieuwe konsensus zal door deze crisis niet doorbroken worden. De crisis is in krisis. Niemand die macht heeft, heeft baat bij het breken van konsensus.

Hetzelfde verhaal dan maar, vanuit een minder gemiddeld standpunt. Als je pakweg een miljoen een paar jaar voor de crisis dan had je wellicht 10 miljoen toen de crisis uitbrak. Met wat ongeluk zal je daar na de crisis een 5 miljoen van overhouden. Dat zal 5 miljoen zijn waar velen naar snakken, als de greep van de crisis lost, en die je dus duur kan verkopen. Neem aan dat je geen ongelooflijke oen bent - en dat je je uiteraard zonder problemen doodwerkt zoals iedereen van iedereen verwacht -; dan ga je op een paar jaar tijd zeker 20 miljoen hebben. Misschien koop je dan wel eens een vliegtuig (zeiljachten zijn zó passé tegen dan). Je omgeving zal dat ook willen - en hun kinderen zullen weten dat doodwerken het risiko is dat je moet nemen als je de bescheiden luxe van een vliegtuig wil smaken.

Nog eens hetzelfde verhaal, terug vanuit een gemiddeld standpunt dat geen geld in de pocket had voor de crisis. Jammer maar helaas, zij kunnen niet sparen; & als de crisis voorbij is dan zal er slechts interesse zijn in hun kapaciteit om zich zo dood als een pier te werken (want aan dood hout hebben we niets, of wel?). Tot een vliegtuig gaan ze gemiddeld genomen niet komen maar dat is allemaal zo erg niet; als ze er om welke reden dan ook niet meer in slagen zich dood te werken dan is het miserie troef want de staat moest besparen, ontvetten, enzovoort (& trouwens - hangmatten zijn verslavend & geven het slechte voorbeeld - wie gaat zich nog dood willen werken als ze zien dat je gelukkig door het leven kan zonder vliegtuigen en zo?).

Drie keer hetzelfde verhaal maar misschien is dit nog wel het simpelst. Nu zijn we er met z'n allen over eens dat we solidair moeten zijn met de rijken. Geen revoluties & geen oproer, zachte landing voor mensen met 10 miljoen of zo. Misschien zwembad opgeven maar liefst niet meer.

Fair enough, maar zij die denken dat de rijken solidair gaan zijn met de rest eens 't voorbij is: steek de hand de lucht in. Hmmm, yep, alleen een paar verdwaalde Opus Dei monniken. As much was to be figured.

Dat is de krisis van de crisis: er verandert niets & dus gaan we een decennium of zo maar wat voorthobbelen. Te rijk voor revolutie en te moe om tevreden te zijn.

De oplossing is nochthans simpel (maar probeer eens een publieke figuur te vinden die het hiermee publiekelijk eens zou willen zijn; en neen: communisten & fascisten tellen niet mee). Na de crisis moeten de rijken solidair zijn met de rest van ons. Het is niet nodig dat ze ons graag zien, noch zelfs dat ze ons het allerbeste wensen, en ze moeten het al helemaal niet doen omdat ze er betere mensen van worden. Ruim volstaat het dat ze het doen omdat het voor iedereen, en dus ook voor hen, best is (yep, dat is dus Rawls).

Dat betekent dat de belastingen niet verminderd moeten worden - want belastingen moeten altijd eksakt zo hoog zijn als demokratische verwachting op dienstverlening - maar ze moeten verschoven worden naar kapitaal. Bijvoorbeeld alle vermogen dat per hoofd boven de 75.000 Euro en een eigen huis uitkomt. Kapitaalsvlucht zal niet meer onze zorg zijn; zover zijn ze al in de huidige konsensus dat bankgeheim echt voor niets en niemand goed is.

Ah ja, en écht solidair. Dus een vliegtuig mag zeker, als het iemand belieft. Of een hoer, een 4*4 zelfs als dat voor één of andere vreemde reden demokratisch mag - maar geen medische zorgen buiten de algemene ziekteverzekering. Niets, nada en zilch. Ofwel de belastingen omhoog en meer zorg voor iedereen. Ofwel belastingen omlaag en minder zorg voor iedereen.

Dat laatste lijkt ekstreem maar geloof me vrij: ooit is de krisis van de crisis voorbij. Dan zullen mensen zich niet meer verplicht voelen om moe te zijn vooraleer ze zich tevreden mogen voelen. Met dat vleugje Zen - en niets meer dan een vleugje - zal men voor Dignitas niet meer naar Zwitserland moeten gaan.

 

24-06-09

Bah!: Ban akelige hoofddoeken

(Ach, de titel zal wel te sterk zijn voor gevoelige oren. Toch wordt 'hoofddoeken' erin voorafgegaan door 'akelig'. Het gebruik van een adjektief dient om een deel van de hoofdverzameling aan te duiden.)

Het vreemde aan hoofddoeken is dat degenen die tegen elk verbod erop zijn veelal leuke mensen zijn. Doorgaans veel leuker dan zij die voor "selektief" verbieden van de hoofddoek zijn. Altijd oneindig veel leuker dan die verzameling minkukels die de unie is van zij die voor een absoluut verbod op hoofddoeken zijn, en zij die voor het absoluut gebod op het dragen van hoofddoeken zijn. Het doet me werkelijk pijn aan het hart (eerlijk waar!) om die vele leuke mensen tegen de borst te stoten. Alsof de verzamelde krachten van extreem-rechts en betweterig links nog niet voldoende zijn als levende nachtmerrie; als bewijs dat dit een intriest wereld is vol hypokrieten.

Dat gezegd zijnde: "I hate a man in uniform.", dus ook: "I hate women in uniform". Of beter: ik haat niet de mannen en de vrouwen die in dat uniform zitten maar wat dat uniform met ze doet. Het woord 'uniform' is opvallend akkuraat; het wil uniform maken; het zet de kracht van een door een groep individuën gedeeld simbool voor op de kracht van die individüën. Dit dient 2 doelen: de groep onsplitsbaar maken & de mensen buiten die groep beïndrukken. Niet altijd slechts: groene kleding in Iran, zakdoeken die achteloos uit de achterzak bengelen van mannen in stadsparken ..., maar dat zijn de uitzonderingen. De regel is die van insluiting en uitsluiting: eens in de groep voor altijd in de groep - niet in de groep dan buiten de groep.

Dit is mijn stelling: de hoofddoek is een uniform. Een uniform dat door enkelen die het dragen gezien wordt als het groene Iraans lint van verzet tegen bruinhemden & andere verregaand ontspoorde liberalen. Maar toch vooral een uniform om 'n groep te sluiten, een verbond te smeden. Een slecht uniform. Een akelig uniform. Eén van de akeligste uniformen mogelijk: tegelijkertijd religieus, en diskriminerend op basis van geslacht. Hoe nobel en terecht ook de wil tot verzet tegen de provokateurs - als je op school gepest wordt door de geüniformeerde fashion police is vooruitgang iets anders dan het opzetten van de geüniformeerd pestende nerd police (en dit is een, bewust, veels te milde vergelijking).

Moet je het alleen daarom ergens verbieden? Uiteraard niet.

Moet je het daarom altijd en overal toelaten? Uiteraard niet.

Daar gaat het mis. Daar begint het bitsige binair bikkelen - het absolute standpunt, en de trage moord op elke nuance. Want uiteraard zal dit Middeleeuws gebruik ooit uitsterven (of, beter, uitdoven tot een modeverschijnsel, want het kan best wel sexy zijnl) en uiteraard zal, op het moment dat er geen sprake meer is van gebod, nooit nog de nood gevoeld worden tot een verbod. Maar dat is later. En dit is nu.  Dit "nu" is onmiskenbaar een nu waar vrouwelijke moslims, die niet zo welbespraakt zijn als de voorvechters voor het absolute recht op een bepaalde uniforme klederdracht, de minst benijdenswaardige bevolkingsgroep zijn op deze aarde.

In die kontekst zegt een schooldirectrice dat zij aanwijzingen heeft dat er bij haar in de school meisjes zijn die door sociale druk de hoofddoek aantrekken. & dan vraag ik je: 'wie heeft op school nooit sociale druk gevoeld om puntschoenen te dragen?', en 'welke bewijzen kon je geven voor die sociale druk?' Als je deze vragen weglacht, lach dan ook de klachten weg van anorekse meisjes, terloops gezegd. Wie zijn wij - wie ben jij eventueel - om die directrice niet serieus te nemen, om algemeenheden te debiteren - en principes en andere heiligheid - die naast de kwestie zijn van een directrice en haar leerlingen die, konkreet, hun principieel recht opeisen om niet op te vallen, om niet een overduidelijke keuze te maken geen hoofddoek te dragen.

Sorry, maar dat is niet leuk. Niemand die ooit eens een buitenbeentje geweest is op school kan hier ongevoelig aan zijn - niemand mag zo ongevoelig zijn om namen te vragen, en bewijzen. Dit is echt niet leuk: directrice zijn (of burgemeester) & moeten horen dat je argumenten zwak zijn, en dan in absolute termen veroordeeld worden - terwijl niemand op je argumenten ingaat.

Zijn kinderen op de middelbare school niet vatbaar voor specifieke regels die hen in staat moeten stellen om eerst, ongedwongen, een mening te vormen vooraleer zo'n keuzes gemaakt moeten worden?

Hebben mensen die de openbare dienst benaderen geen recht hun vraag te stellen zonder herinnerd te worden aan de opvattingen van deze of gene godsdienst?

Zelfs als het antwoord op de twee vragen "ja" is dan betekent dit niet dat er verbod moet komen. Het betekent enkel dat er ruimte is voor genuanceerde afweging. Het soort afweging dat gemeenteraden en schooldirekties kunnen geacht worden in alle ernstigheid te nemen zonder dat er over hen moord en brand geschreeuwd wordt. & dus hoofddoeken te bannen wanneer ze akelig worden (en, open de ogen op straat - hoofddoeken worden akeliger; de erotiek van 2008 is harde porno aan 't worden).

Want één ding is zeker: er is geen absoluut recht op deze of gene simbolen - zoals er geen absoluut recht is op al die vuilspuiterij van 'nieuw-rechts'.

Niets is absoluut in een rechtsstaat, behalve de rechtsstaat .... en dat is een perfekt linkse visie.

(En neen; die meisjes riskeren de hel niet. Het enige risiko is dat ze niet meer naar school mogen gaan; en dat is een deel van de afweging. Maar dat argument is ver, heel ver verwijderd van de kernbommen die vóór die hoofddoek in stelling gebracht worden.)

Update: Blijkbaar is er toch kwestie van dwang. Dwang van ouders en ook dwang van macho-jongens (niet van meisjes uiteraard want die dwingen nooit natuurlijk - zij zijn ten hoogste héél erg overtuigd van hun volstrekt onschuldige religie). Maar, zo luidt het verdikt, dat moeten we aan de bron oplossen en niet door de vrijheid van de erg religieus overtuigden te schenden. Sorry, even scherp nu: de vrijheid van sommigen is blijkbaar toch vrijer dan die van anderen, voornamelijk wanneer het gaat om - als kind - wat vrijheid af te staan aan de godsdienst.

En wat is er nu lovenswaardig aan om een sterke overtuiging te hebben dat je moet doen wat anderen voorschrijven?

13-05-09

Deeltjespsychologika

Nog eentje in het negatieve. Dan terug optimistischer. Voor ik begin te klinken zoals dat addergebroed dat niets beters te doen heeft dan af te geven op alles & nog wat (u kan ze zien samentroepen op hln.be als je zelf eens wil zien wat de politiek "aan de toog" zegt te horen). Maar maak U geen zorgen: ik ben nog lang niet lid van de Sint-Egidius-gemeenschap. Ik hoop de zwakzinnigheid nog even uit te stellen.

De titel had ook kunnen zijn: "We rijden allemaal in een Suzuki Swift." Ik betwijfel 't echter of velen ten lande de schande van de Suzuki Swift, in de mislukte aanslag op koningin Beatrix, (nog) kennen. Een andere mogelijkheid was: "Mijn kind is perfekt, alleen spijtig dat ze uitgesloten wordt." Of nog: "Wetenschappelijke doorbraak: ook sporthelden zijn menselijk!" Want er wordt nogal wat drukte gemaakt, & het schema van al die drukdoenerij is tijdloos: wat slecht is wordt afgesplitst & uitgejouwd, het is des duivels (of erger nog: des 'andere' mensen).

Het probleem is filosofisch (ja-ha, filosofisch!). Er is sprake van overshoot in richting van de deeltjesfysika. Alles is netjes wetenschappelijk opgedeeld in het positieve en het negatieve. Het negatieve wordt afgezworen. & Als het resultaat niet puur genoeg is dan splitsen we het positieve wat verder - zo kunnen we het zuiveren van neutrale en inerte delen die ons beletten het ideale tot onze werkelijkheid te maken. En hup, daar staan we dan in onze pure al die smeerlapperij te bekijken. We herkennen het niet meer in onze zuiverheid. Kunnen het dus des te beter veroordelen als vreemd - het vreemde veroordelen is essentieel voor het pure (het meest zure komt van hen die zich het meest puur vinden - zoek hen bijvoorbeeld 'in de natuur').

Het sukses van de wetenschap heeft ons verslaafd aan de dunne witte lijnen die het goede scheiden van het onaanvaardbare. Liefst onversneden snuiven we aan wat er zou moeten gebeuren. We kunnen niet weerstaan aan de klare taal die onze lijntjes legt. Indien we het ongeluk hebben zo een lijntje door onze omgeving te zien lopen dan: geen nood! Niets waar een pil - of wat ekstra kordaatheid bij het uitsluiten van de slechte invloed - niet tegen kan helpen (men spoede zich naar ww. hln.be om de zwartste kakjes kwijt te kunnen).

Wij verslaafd? Neen, nooit! De anderen hebben gewoon ons rechte pad weer 'ns niet gevonden. Zíj zijn het die verslaafd zijn aan het politiek-korrekte mistspuien dat elk huisje zijn kruisje heeft - alleen óns huisje heeft namelijk een kruisje ;-(

Dát is de essentie van het konservatisme: de schuld afsplitsen, buiten je leggen, en dan genadeloos afslachten. Het wordt alsmaar moeilijker om konservatief te zijn, en ook in de filosofie wint het holisme het terug van het atomisme van de erfzonde. En dus schreeuwen we even wat harder. Het is de gil voor de verlossing. Niet lang meer, niet lang tot we bevallen van de mooie gedachte dat alles wat slecht is ook in ons is en altijd in ons zal zijn; niet omdat we allemaal slechts zijn maar omdat iedereen er beter op kan blijven worden door voortdurende hervormingen. Zonder alfa, & zonder omega. Zonder drukdoenerij en met de nodige vuilspuiterij. Met de wil te verbeteren en zonder de stress van het beste te moeten zijn.

Komaan, hup, begin ermee! Geen splinters, geen balken, geen stenen, niet werpen, niet verbeteren maar beter worden. Op 't gemak, er zijn nog duizenden generaties - nog miljarden nakomers die het beter zullen hebben dan wij. Niet jaloers worden; er waren duizenden generaties en miljarden voorvaderen die het veel slechter hadden. Stel U voor: het overgrote deel ervan geloofden in de fabeltjes van God, en stierven in vrees voor de wraak van wat niet bestaat.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)

25-02-09

3. Hoe?: de hipokrisie van privacy

(en meteen de laatste van een, ik geef toe: enigszins ontgoochelende, trilogie)

Het is misschien ironie, maar waarschijnlijker gewoon wraakroepend, dat Orwell's Big Brother het ekskuus bij uitstek geworden is om de zaken blauw-blauw te laten. Veel wordt er onder de mat geschoven onder het mom van privacy, want wie wordt er nog gehinderd door hipokrisie als wat je doet per definitie bijna gescheiden is van wat je zegt? Er is geen totalitair regime dat die scheiding noodzakelijk maakt & er zijn ook geen perfekt redelijke aktiviteiten of meningen die gekriminalizeerd worden en toch zorgt privacy ervoor dat we niet weten van de ander hoeveel hij verdient, of of zij de staat bedriegt door haar inkomen in de Bermuda's te innen, of of hij - hij dan weer - de mensen moreel verplicht tot een rechtlijnigheid waarvan hij zichzelf ontslaat.

Waarschijnlijk bent U nu toch licht verontwaardigd. Tenminste bent U wat konfuus en denkt U: 'Als dit al zo is, wat kan het dan al een oorzaak van onze problemen zijn?' Wel, niet zomaar een oorzaak maar dé oorzaak, en wel hierom: alles wat we op een eiland houden, ver van diskussie en kritiek, lijkt belangrijker dan wie we zijn en gaat al snel een donkere schaduw werpen over wie we zijn. Zo wordt het geld, ons geld, in virtuele maar anonieme sokken een doel op zich - we willen graag laten zien dat wij het hebben maar niemand mag zien hoeveel en waar we het hebben. Wat we doen, en wat we laten, wordt geïsoleerd zodat we kunnen doen en kunnen laten zonder er hinder van te ondervinden wat we zeggen dat anderen moeten doen, moeten laten. Zo krijgen we een maatschappij van de dubbele moraal (waar een enkele moraal al dubieus genoeg is om goedschiks te aanvaarden) die de liberale konsensus (& niet  die van menselijke maar wel die van kapitaalsvrijheid) ondersteunt. De ene moraal die tot hard werken verplicht en de andere die de verplichters van alle verplichtingen ontslaat.

Het is die dubbele moraal die de konsensus tussen kleinburgerlijkheid & libertijnen zal toelaten de kontrareformatie te prediken. Het is deze hipokrisie van die privacy die de velen verplicht tot dat waar de weinigen van ontslaan worden; want ja, ook wij willen ons deeltje van die privacy, het is het enige waar de happy few prat op gaan & ook wij willen ons een beetje deel voelen van die happy few. Helaas voor ons is die privacy ons wel gegund maar niet wat zij ermee doen: we vermogen het niet om te profiteren van de bijhorende hipokrisie & als we het al eens zouden vermogen dan ontbreekt ons het vermogen om ervoor te betalen.

Natuurlijk is het een waanidee dat iemand enige interesse zou kunnen hebben voor wat de meesten van ons uitvreten, & het is zo mogelijk nog waanzinniger te denken dat we door de band genomen dingen uitvreten die überhaupt wetenswaardig zijn. 't Ergste echter is dat we ons verplicht voelen om stil te blijven wanneer we menen dat we iets wetenswaardig gedaan hebben of te zeggen hebben. Want de anonimiteit & de sociale druk op bescheidenheid verplichten ons te wantrouwen wat anders is & te vertrouwen op uiterlijke tekenen van grandeur als enige uitdrukking van wat we zijn en wat we kunnen.

Zonder openheid geen opening naar de toekomst - de enige manier om Orwell eer aan te doen is door de nachtmerrie die we via de demokratie vermeden hebben af te schudden. Wanneer we ons laten leiden door het vermijden van een nachtmerrie dan worden we pas echt geregeerd door die nachtmerrie.

(Neen, ik stel niet voor om ieders privé-leven op straat te gooien; alleen de dingen die ervoor zorgen dat wij het rad van onze nieuwe, neo-liberale, kneuterigheid laten draaien.)

15-02-09

2. Waarom?: Het patronaat regeert de staat

Ja, het is hun sisteem dat in mekaar stort & toch zijn wij de pineut. Hoekanda? Wel, het patronaat regeert de staat. Dat is hun fout niet maar de onze want wij stemmen op zogenaamde anti-establishment-partijen die, ongegeneerd, opkomen voor meer rechten & minder plichten voor het establishment. Wij organizeren het bankroet van onze eigen demokratie door te stemmen op het anti-establishment-establishment; op het selektoraat van de neuzen gebruind door aarslikkerij van diegenen met geld of bekendheid (en dus geld).

Zo gaat dat gaan: kapitaal wordt vernietigd, diegenen waarvan het kapitaal afhing - de enkelen - beveiligen wat er van rest en de beveiliging bestaat erin om diegenen die van het kapitaal afhangen - de velen dus - te bestraffen. Hoe kan het anders? Allemaal hebben we ons laten oplsuiten in de konsensus van het kapitaal als doel, en de arbeid als geheiligd middel. Herverdeling, milieudoelstellingen: allemaal zijn het afgeleiden van het kapitaal, allemaal hebben ze tot doel om het kapitaal snel, & nu ook stabiel en zeker te laten groeien.

Binnen dit sisteem is elke krisis niets anders dan een versterking van de greep van het patronaat op de staat. Dat is hun schuld niet maar gewoon het gevolg van onze konsensus; kapitaalsval kan tot niets anders leiden als welzijnsval voor de velen en bij latere groei tot een sterkere verankering, een sterkere begeerlijkheid, van het in eigendom hebben van zoveel mogelijk eigen kapitaal.

Het patronaat regeert de staat omdat niemand anders het doet (& dankbaarheid is op haar plaats voor de bewezen diensten ondanks alle kritiek). Dit kan niet anders dan eindigen in een kontrareformatie: je kan van hen moeilijk spontane zelfmoord verwachten (tenzij je gelovig bent & dan heb je de meest essentiële verwezenlijking van het kapitalisme gemist, en hoe zielig zou dàt nu niet zijn!). Hier en nu kunnen we dit al zien: het fatum morganum van 'iedereen zijn mileuvriendelijke 4x4' wordt in een handomdraai gewisseld voor de zwartkakerij van 'binnenkort is ook Uw job & Uw pensioen in gevaar'.

In dat laatste ligt de essentie van het waarom. De konsensus is kompleet en zelfs de grootste kritikasters geraken er niet los van. Het verlaten van de konsensus zal als het verlaten van het nauwe pad van de christelijke heiligheid zijn: voor we zelfs nog maar een voetje riskeren is het alsof we alles riskeren & eens alles geriskeerd zal de vraag zijn 'hoe hebben onze ouders zich zo lang in kunnen laten opsluiten?'

Nieuwe ideeën hebben we nodig, nieuwe sistemen. Geen anti-sistemen, zeker geen anti-kapitalistische sistemen. De anonimiteit van kapitaal als bemiddelaar (middel, niet doel) in keuzes van personen is verworvenheid; het maakt het ons mogelijk te praten in de universele taal van het konsumentisme. Elke nieuwe voogdij over hoe, tussen wat, mensen moeten en mogen kiezen is een stap achteruit (zoals eigenlijk ook de reformatie een stap achteruit was). Neen: nieuwe ideeën en niet gewoon de negatie van bestaande ideeën - zie je ze?

Ik helaas nog niet genoeg.

 

31-01-09

1. Wat?: De kontrareformatie

In augustus 2009 branden de steden in Europa zoals de steden in Griekenland al in '08 brandden. In voorbereiding op die volkswoede - roepend om hervormingen waar het smeken van nu zal gebleken hebben niet te helpen - wordt de weerstand, tegen die weerstand, al voorbereid; in Davos en ver daarbuiten. 'Stabiliteit', 'veiligheid', en 'het sukses' van een recent verleden waarin het streven naar persoonlijk sukses, als per natuurkracht, leidde tot kollektieve vooruitgang worden de marswoorden van die nieuwe kontrareformatie.

Lippendienst zal zoals in elke kontrareformatie bewezen worden aan de vraag om - eindelijk nog eens - iets fundamenteels te veranderen. Ongetwijfeld komen enkele gepreselekteerden van het huidige (para-)politieke veld naar voor, met begrip voor de beweegredenen van de revolte, maar afkeer van de gewelddadige & respektloze metodes die erin gebruikt worden. Al dan niet rechtstreeks gestuurd door diegenen die zoveel mogelijk badwater voor zichzelf wilden reserveren zal de boodschap zijn: 'het kind niet met het badwater weggooien.' Begrip zal er zijn voor degenen die het zonder badwater moeten doen: 'zolang ze maar vertrouwen houden in de selekties die de politieke partijen hen voorschotelen.'

Het laatste wat ik wil is profetisch klinken. En ik wil zeker niet pessimistische profeet zijn. Maar ongeveer zo zal het gaan wanneer blijkt dat wat werkte in de tweede helft van de 20ste eeuw niet noodzakelijk nog alsdusdanig werkt in de 21ste eeuw. Nu is het tijd om na te denken over iets anders in plaats van irrationeel te hopen dat het zal volstaan om hetzelfde gewoon anders te doen. Anders zullen onze toekomstige alternatieven niet meer zijn dan gerecycleerde recepten van het verleden, het soort recepten dat zelfs in het verleden al faalde. Des te makkelijker zal het zijn voor de kontrareformatie ('Pas op! Kommunisme.' 'Pas Op! Anarchisme.' en 'Pas Op! Weer diktatuur!') om het nieuwe te verketteren en het behoudende te konserveren - met wat pech riskeren we zelfs wat verbeterd is door onze neus geboord te zien. Het zal zeker zo zijn dat in Davos het individualisme als destabilizerend gezien wordt, & de vrije keuze van de knsument als te onvoorspelbaar in kapitalistische beslissingen - wie weet wordt 'de verbindende kracht' van de religie wel herontdekt, en worden wij weer beneveld door de no-party-drug van de religie om, vers gekneveld, wakker te worden in de het wereldlijk en vaststaand establishment van de happy few.

Neen, ik ben niet pessimistisch. Ik ben het niet omdat ook deze kontrareformatie, weliswaar, de beeldenstorm zal overleven, maar uiteindelijk in haar eigen stijfheid tenonder zal gaan - afgeworpen zoals de levende slang van de wijsheid haar oude en opgebruikte huid steeds weer afwerpt. Ik vraag slechts de moed om dit keer er minder eeuwen over te laten gaan. Niet de moed om te vechten, niet de moed om de reformatie in te zetten naar nog oudere wijsheden. Neen, moed om met nieuwe ideeën op de proppen te komen. Geen verlichting die al het licht in oude wijsheden ontkent maar een renaissance die wat goed is voor de mens redt van vergetelheid en het overige grondig onder de zoden stopt ter meerdere eer & glorie van wat nu nieuw is.

Individuele kreativiteit, talent, moet kunnen woekeren, ongeremd. Iedereen moet kunnen participeren aan de keuzes, enig en onverenigd. Onbeschaamd dekadent, overtuigd dat optimisme gewoon de waarheid is want vooruitgang gewaarborgd als de kultuur het zichtbare resultaat is van iedereen die, als 'ik', beïnvloed wordt door iedereen handelend als 'ik'.

De tijden van bescheidenheid zijn voorbij. Laat de mens mens zijn & de problemen zullen altijd weer tot het verleden behoren. Het probleem ongebreidelde ambitie is het probleem van nu en de revolte kan pas gestopt worden als menselijke ambitie weer ambitie wordt om menselijke dingen te verwezenlijken. Tot dan zijn we ezels, ezels lopend als kippen zonder kop van de wortel 'beter zijn dan de meesten' & de zweep 'wie uit de pas loopt kan alles verliezen'.

 

30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

27-10-08

Bitsig binair bikkelen

De landelijke politiek heeft iets weg van een Suske & Wiske strip: een goed stafrijm of zo en je kan er weer een paar jaartjes tegenaan. Lambik rules! Knipogen

Elk 'goed' standpunt beperkt zich tot het tegendeel van een 'slechte' keuze. Hitler & Stalin zijn nooit ver weg als hulplijnen voor elektoraal gewin. Verder dan het verre en stripmatig duidelijke verleden komt men niet. De 'toekomst'? - why bother als je je er gemakshalve uit kan lullen met wat platitudes over de fouten van een ander, die bovendien veiligheidshalve morsdood is. Nu politici samen met bevriende managers joggen & fietsen tot ze erbij neervallen is intellektuele inspanning uit den boze.

Binnenkort, hout vasthouden, hebben we een Amerikaanse president die beduidend linkser is dan de Vlaamse socialisten (jaja, weer daarover, sorry, de laatste keer - ik beloof). We mogen het hout zelfs loslaten want de Franse president van erg rechtse komaf is al beduidend sociialistischer dan onze Vlaamse socialisten; hij stelt zowaar internationale monetaire en fiskale oplossingen voor! Te lande, in provincies, dorp & stad blijven we verdedigen wat we anderen overduidelijk niet gunnen. Schietoefening dan maar: een morsdode Reagan en een breindode Thatcher worden bitsig in binair reliëf gebracht om het bikkelen in de achterhoede te bestendigen - de liberalen zijn immers de nieuwe vijand - konijnen hebben nu eenmaal schrik van alles.

'Maakbaarheid' schijnt het enige te zijn dat hedendaagse socialisten nog ideologisch verbindt met die goede oude 19de eeuw. Meer dan eens heb ik gehoord hoe wij erin moeten blijven 'geloven', horresco referens. Dat de maatschappij maakbaar zou zijn is het meest laakbaar aan de originele filosofie van Karl Marx, dat we gehouden zijn om alles behalve te geloven is de grootste blijver van die filosofie - het hedendaags Vlaams socialisme kombineert dus het slechtste van Marx met het gemis aan wat er het best aan is. Het hedendaags Vlaams socialisme is dan ook Vlaams, & alleen om die reden al geen socialisme meer; de socialistische internationale is internationaal, want zolang staten met mekaar konkurreren is de massa de pineut en het kapitaal de winnaar.

Oeps, Marx, Karl Marx; hem vernoemen staat gelijk met de excommunikatie uit die Vlaams-socialistische geloofsgemeenschap. De binaire tegenstanders moeten maar van Karl naar Stalin of Mao en daar sta je dan met Reagan en Thatcher. Zwijgen, zo luidt de boodschap als het Marx betreft. Ssst, laat ons het rap over anderen hebben - neo-liberalen of zo - bah, bah, dát is dus niet wat wij willen. Wij willen betuttelen, & wij vrezen voor de kreativiteit van het individu, wij geloven dat de staat het geweten van de burger moet zijn, in die ene goede maatschappij waarin alles gemaakt is tot goedheid en iedereen het risikoloos gezellig heeft. Ontvoogding, hmm ja, dat willen we ook wel tot op een zeker punt: het punt waarop iedereen beseft dat het goed en knus is om bevoogd te zijn. Initiatief, bwoa, misschien, als het de randvoorwaarden niet teveel verandert want dan zijn die lieve burgers allegauw de kluts kwijt.

Het is idioot om een binaire tegenstelling te zoeken tussen socialisme & liberalisme - het zijn twee takken van dezelfde boom. Een boom die, zoals Marx als een van de wortels ervan, pleit voor een globale kontekst waarin universeel gelijke kansen zijn - en ook wel een boom die, ook zoals Marx, vreest voor de grootheidswaanzin van de kapitaalkrachtigen - en, ja, ook de boom die, contra Marx, tot het inzicht gekomen is dat de mensen vrij moeten zijn om hun toekomst te kreëren zonder door de elite geboetseerd te worden tot een (arm) evenbeeld van het (rijke) establishment, vrije markt quoi.

Noch 't één, noch 't ander - kansloos dus in de vaderlandse verkiezingen. Het risiko op groot verlies is namelijk erger dan de zekerheid van afbrokkeling.

 

21-07-08

Pamflet: Red Rood!

Socialist zijn is geen grapje. Het is een serieuze boel als je spreekt met rode smoel. Nu meer dan ooit, na meer dan 20 jaar in het defensief. Overal kalft de aanhang af en de tijdelijke, plaatselijke opstoten zijn terug te brengen op scoutsleiders die, per ongeluk of bij gebrek aan alternatief, niet in de christen-demokratie terechtkwamen (en zich vervolgens bekeerden tot Sint-Egidius of, erger nog, Benedictus). Neen - er is iets mis en een beetje modern socialist beklaagt zich over het populisme, en ook wel het toenemend individualisme. Een beetje modern socialist is dermate druk met klagen dat er geen tijd blijft voor denken. Hooguit komt zij, of hij, tot wat uitleggerig zagen.
De ironie van de leidende socialist is dat hij uitlegt en uitlegt en zo overkomt als die dwaze professor die altijd gelijk heeft over wat volstrekt naast de kwestie is. Hoe dat zo komt? Niet omwille van populisme of individualisme, maar omdat de socialist zelf niet meer nadenkt over zijn basiskeuze. De socialistische suksessen zijn gebaseerd op de na-oorlogse en voorwaardelijke kapitulatie voor het kapitalisme. Dat is tot nu een bron van schaamte. Het is die schaamte die het rode denken blokkeert tot een permanente ontkenning van de eigen zwakheden - en een voortdurende lofzang op de vele suksessen in de verdediging van kapitulatievoorwaarden - in een dominant-kapitalistische maatschappij. Als ze het voorgaande niet gelezen zouden hebben, & hun schaamtegevoel dus niet geaktiveerd zouden weten - zouden weinig socialisten problemen maken van de volgende defnitie: socialisme is afremmen van uitwassen van het kapitalisme.
Wat men ook doet vanuit rode hoek om alleen de perceptie te veranderen, het zijn slechts tijdelijke effekten. Uiteindelijk is het slechts de realiteit die de perceptie kan beïnvloeden op blijvende wijze. De realiteit is dat het modern socialisme afremmend is. Rood redden kan slechts door de rem aan anderen te laten en zelf terug naar de gas te grijpen. De rem kan slechts gelost worden als de kapitulatie erkend wordt, en dus ook de romantische zucht naar de ´korrektheid´ van de Marxistische profetieën over het kapitalisme los wordt gelaten. De socialistische keuze is niet slechts verzet tegen kapitalisme of uitwassen van dat kapitalisme. De basiskeuze is die vóór kans op zelfontplooiiing en dus, ondermeer, tégen verdovende profetieën - zeker ook de Marxistische.
Neen, socialist zijn is heden ten dage niet grappig. Er is veel moeten - en nog meer respekt - en, God Betert, sociaal engagement. Dit alles is bull shit. De 5de colonne, het paard van socialistisch Troje, bestaat uit christenmensen met zachte 'ch', die er hoogstbevoogde en hoogstbevoogdende meningen op nahouden. Allesbehalve het enige dat van belang is: durven! Durven is het hart van het socialistische militeren, Ten aanval! Niet het mekkerend kanttekeningen aanbrengen bij onrecht, maar het roepend opeisen van recht. Niet Groen? maar Rood! en laat ze beven, die tsjeven.
De socialist van morgen zal terug lachen met priesters, imams en rabbi´s of hij zal zelf tsjeef geworden zijn. De essentie van het socialisme ligt in ontvoogding en dus in ontkerkelijking en dus in rabiate anti-religiositeit. Het is een schande dat bij een virtueel ontkerkelijkte maatschappij zogenaamde socialisten pleiten voor zekerheid van het geloof. Het zijn inderdaad schijnheilige paterkes die iets dergelijks bestaan (maar socialisten doen niet aan vergeven, alleen aan vooruitgang en toekomst dus passons).
Het fundamentele vertrouwen in de kracht van de individuele mens moet blijven, en dus ook het vertrouwen dat het inidvidu niet voor egoïsme kiezen zal. Dat specifiek vertrouwen is geen kwestie van geloof maar van redelijkheid. En ja, het kapitalisme heeft de laatste veldslag gewonnen. We moeten ons niet schamen om het beste uit de situatie te halen kwa ontvoogding. De toekomst is er een van vooruitgang, & ooit vinden we wel een valabel alternatief voor het kapitalisme.

Ondertussen: Vooruit!

16-06-08

Optimisme is geen morele plicht

Het klinkt lekker. Meer nog als het in het Engels gedebiteerd wordt. Maar het is niet waar omdat enkele hooggeboren jonge liberale veulens het te pas en te onpas citeren. Misschien helpt het hen moreel om te gaan met een miserie die meer en meer mensen aan den lijve ondervinden en die erg rechtstreeks in verband staat met andere meningen die ze klakkeloos overnemen onder 't mom van liberalisme. Dat maakt echter onze rekening niet, en nog minder die van zij die de onderkant van de maatschappij leren ontdekken.
Optimisme is inderdaad een waardevol goed - te waardevol om eventjes met kristelijk, of neo-liberaal, jeugdbewegings-enthousiasme onder deugd, plicht, of zelfs maar moraliteit te plaatsen. Optimisme heeft zo´n kuratele helemaal niet nodig. Het is niet iets wat je moet voelen. Zelfs niet iets wat je voelt. Het is simpelweg de rationale instelling. Het gebruik van je verstand is voldoende om optimist te worden. Een depressief, maar overigens eerder verstandig(e), man (of vrouw) zal, maatschappelijk gezien, optimist zijn.
Wat nog komen moet zal immers ongetwijfeld beter zijn. Het zal beter zijn om de simpele reden dat in het konflikt ratio-buikgevoel de ratio 1000 veldslagen gewonnen heeft en slechts enkele verloren. De enkele nederlaag is altijd een kwestie van een opstoot van deugden en plichten, normen en waarden en al dat soort kristelijk jeugdbewegings-enthousiasme - elke nederlaag is slechts een tijdelijke en een lokale achteruitgang. Het verstand kan niet verliezen en dat is de reden dat de instelling van het verstand die van het optimisme is.
Stel dat het gedoe van deugden en daarmee samenhangend ongedogen tot struktureel overwicht zou komen. We zouden snel tot een brij van lokale, en ideologische, 'eigen deugd eerst´ komen. De maatschappij die met iets meer verstand deze brij aanpakt (en dus met iets minder deugd) zou zonder enige kompetitie zijn. En dus winnen. Zodat we meteen weer op het pad zitten van meer verstand. Dat is optimisme. Niet ´ik denk dat het beter zal gaan - want het omgekeerde is immoreel' maar 'het verstand wint het met forfaitcijfers in de wedstrijd met de emotie - en het verstand leidt tot vooruitgang'.
Blijft de verdomde plicht om verstandig te zijn, de enige plicht, en dus niet te hopen of te willen of overtuigd te zijn dat of het beste te wensen of ..... Hoe meer verstand hoe minder nood tot deugd, tot plicht en tot maatschappelijke emoties in de vorm van religie of haar surrogaten en derivaten. Optimisme is geen morele plicht, optimisme is de verstandige instelling. En verstand is voor eens en voor altijd de enige bron van moraliteit.

24-05-08

Elitair is impopulair en populair is dom

Het zijn twee basisrefleksen op de dimensies populair en elitair; wat voor de enkelen goed is is slecht en wat voor de meesten goed is is waardeloos. Het vormt de ideale speeltuin voor wollig misbruik. Er zijn politieke partijen die er een punt van maken om anti-elitair te zijn & hun populariteit op turbo zetten door te koketteren met hun impopulariteit bij de elite. Aan de ander kant zijn er goederen die door hun prijs afstand doen van populariteit, om zo populair te worden bij iedereen die bij de elite wil horen. Bij iedereen dus. Want er is maar één ding even populair dan elitair impopulair is: de drang om te mogen behoren tot een elite.
Maar tot daar wat voor de hand ligt. We zijn geen prehistorisch jagers meer, die toegeven aan hun instinkten maar - als dat toegeven populair blijft bij de moderne mens - ben ik de laatste om stichtend uit de hoek te komen. Er was meer dan 3500 jaar nodig om tot hier te komen, enkele honderden meer zijn niet van aard om mij uit mijn optimistische lood te slaan. Slechts dit - laat die mensen alleen maar handen af van wat ze apprecieren en kreëren! Weinig is  zo nefast als het gezeur over wat populair en wat elitair is in kunst & kultuur, en wat derhalve kultuur of Kultuur, Kunst of kitsch is.
Alles wat goed is is uiteindelijk populair. Alles wat nieuw is is, in den beginne, onbekend en onbemind. Hoe nieuwer en vreemder iets is, hoe meer kans dat het uiteindelijk populair wordt. Weinig dingen waren destijds zo verguisd als harde muziek. Het was zelfs geen muziek. Terwijl Elvis Presley traag en zeker de weg opgaat van Bob Hope en Bob Benny staan Black Sabbath en Led Zep er zoals alleen een Bach hen het heeft voorgedaan. Iets nieuws dat blijvend aanleiding geeft tot meer nieuws. De mosselpot was een statement. Ook iets populairs kon waardevol zijn. Het is een misdaad tegen de menselijkheid dat de mosselpot in de elitaire hoek werd gezet door die elites die, voor zichzelf, een blijvend konservatief monopolie op de populariteit wensten. Het was van een misselijkmakende domheid dat de kunstelite in hun eeuwige vrije tijd die mosselpot als een embleem van 'klassieke' kunst kozen. De kunst lag niet in het objekt maar in wat het vertelde. Ondanks misdaden en dommigheden is het vertelde populairder dan ooit & leidt het elke dag tot nieuwe originaliteit.
Dus hou de populair/elitair-refleks voor de dagdagelijkse politiek. Vrijwaar de lange termijn evolutie naar het positieve door originaliteit niet te bestraffen - noch onder het mom van te elitair of te populair. Vergeet de term´'klassiek' in je appreciatie van wat er nu gebeurt. Het is aan je nageslacht om die term te plakken op wat er nu gebeurt. De meeste hedendaagse klassieke muziek zal veel minder klassiek worden dan de huidige originele hard core.

15:01 Gepost door despreker in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: red rood, serieus, konsumentisme, onverenigd |  Facebook |

01-05-08

Fixecurity voor kapitale mensen

Het is vandaag 1 mei, dan hoor je soms nogal wat. Bijvoorbeeld: "<djingle> We care for your human capital. <djingle>" Nou en of, welkom in het tijdperk van de flexicurity newspeak! Men denkt ongetwijfeld - "als we 't in 't Engels doen dan gaat het erin als zoete American Dream koek".
Het is nochtans een beproefd propaganda-recept; neem twee woorden met leuke connotaties, sla ze samen en plak ze op de wil een ervan af te breken. In dit geval wil men de sociale zekerheid afbreken en beroept men zich op de hulplijn van de fleksibiliteit. Net zo met human capital, ontmenselijking wordt ons de strot doorgeduwd met behulp van onze, recent verworven maar zeer gekoesterde, verering van kapitaal.
Zekerheid die fleksibel is is geen zekerheid maar Russische roulette. Mensen die kapitaal worden zijn geen mensen meer maar lijfeigenen. De mens moet het substantief blijven en het kapitaal het adjektief en niet omgekeerd. Lang geleden hadden we een perfekt sisteem van flexicurity: als je geld had bleef je zeker en als je geen geld had dan was je ook zeker, van niets. Fleksibel en rechtvaardig: diegenen die geld opzij hielden waren zeker, al de rest was de pineut en alle pineuten samen waren het beste argument om voor je geld te vechten, desnoods met je leven.
Het hele idee van sociale zekerheid was dat die fleksibiliteit verdween. Geld of geen geld, onafhankelijk van sociale klasse was je zeker. En je was zeker geen menselijk kapitaal waartegen een verzekering kan genomen worden om - in geval van beschadiging - snelle reparatie te vergemakkelijken. Men tracht ons nu te overtuigen, als laatste stuiptrekking van het neoliberalisme, dat we ons grenzeloos moeten kunnen verzekeren. Blijkbaar is het het summum van de ondernemende maatschappij om alle risiko's uit te sluiten. Vervolgens kan men dan "onbetaalbaar" gaan roepen en "voor wat hoort wat". Maar zij zijn het die de onbetaalbaarheid genereren door voor de kapitaalkrachtigen het risikoloze maar ueberfleksibele mensen-als-kapitaal sisteem als wortels voor ezels te houden.
Het zijn ezels die ezels volgen. De toekomst is aan het "guaranteed minimum wage for non-workers". Diegenen die meer willen verdienen zijn welgekomen maar moeten niet denken dat ze standaardbehoefte willekeurig hoog kunnen maken. Dat ze hun overschotten aan kapitaal maar investeren in risiko, zodat niemand weer in de verleiding komt om afgunstig te hollen achter die gouden bergen van het schier eindeloze gezonde en geborgen leven. Want morgen is het inderdaad beter maar alleen indien we niet het slachtoffer worden van de noodlottige voorstellingen van het fatum morgenum

14-04-08

Lang zullen we beven

Het is tijd om scherp te zijn. We hebben er niet voor gekozen om statistisch gezien langer te leven. Mijn mening is in elk geval niet gevraagd. Het is puik wetenschappelijk werk om allerlei levensbedreigends met de dood te kunnen bedreigen. Leuk ook om er hier en daar je voordeel mee te doen. Maar gauw werd het tot een verplichting; eerst om je eigen dood met het ultieme leven te gaan bedreigen en vervolgens om je leven meedogenloos te vervolgen tot elke morzel risiko er uitgeperst is.
Live slow, die old ... iets van die strekking.
Sommigen voelen zich daar wellicht goed bij (en, à la bonheur, zou ik zeggen) maar ervoor kiezen deed niemand. Het overkwam ons & de vraag is waarom? Het antwoord geven is in deze eenvoudiger als de vraag stellen. De oorzaak ligt simpelweg in de traditionele religieuze overtuigingen dat we voor hogere doelen en zeker niet voor onszelf leven. De hogere doelen vereisen dat onze lichamen tempels zijn. Tempels laat je niet zomaar vergaan, je mag graduele aftakeling dan al niet kunnen vermijden maar je moet en je zal dat leven voor nut van het algemeen tot het einde uitpersen.
Ammehoela!
We hebben een keuze. We kunnen zo ongezond leven als we willen. Geluk is niet verdacht. Genieten verdient geen schuldgevoel. Niemand is minder mens door het ontwijken van meer lijden. Lijden is niet leuk, lijden is geen leven en om het leven is het ons te doen, niet om het terminale beven bevrijd van alle ziektes behalve die van de overbodigheid in naam van een hoger macht dan onze eigen kracht.
Daarom zijn de hedendaagse debatten over euthanasie slechts, nuttige en nodige, schijndebatten. Ze beperken zich tot het beperken van het lijden op het medisch alsnog onafwendbare sterven. Dat is slechts een pleister op het houten been van het dwangmatig leven en overleven na een even dwingend gezond leven. Durf is nodig om het nieuwe probleem van het onvermijdelijke bevend einde hard te stellen: als ons leven noch ons noch de onzen nog heil kan brengen is het hoog tijd om te sterven. Als het leven niet op natuurlijke wijze meer wil wijken dan moeten we zoals in andere zaken ook hier kiezen en kunnen kiezen voor een recht op sterven. Niet slechts om groot lijden te vermijden maar om een klein verderleven onbaatzuchtig af te geven.
Want - het moet gezegd - al dat statistisch langgeleef is kostelijk en drukt op diegenen die nog zonder beven aan zichzelf & de hunnen iets kunnen geven. Men heeft ons op het einde van de grote religiositeit nog met ultieme taboes opgezadeld; over de zwakkeren die weggemaaid worden omdat ze te zwak waren om nog rendabel te worden, over de willekeur van grotere machten die kozen welk klein leven nog waard was om voor hen te leven, over die ... Soylent Green en meer van dat fraais. Maar er is niets van aan. Als we via de onzichtbare hand van de wetenschappelijke wereld met alle beperkingen die erbij horen statistisch gezien langer leven kunnen we met 't recht op sterven met even zoveel beperkingen statistisch gezien korter en beter leven. Rest ons slechts om beide beperkingen zoveel mogelijk in te perken.

03-02-08

VN promoot etnische zuivering!

Wie staat er nog bij stil? Het probleem van het Midden-Oosten is duidelijk, en de oplossing zo mogelijk nog duidelijker. Twee staten, netjes gescheiden van tafel en bed, op de lijnen van religie, taal en - vermeende - etniciteit. De muur die hoeft niet, altans niet in beton, want wat voegt zo'n fysieke muur nog toe aan de vereeuwiging van de scheiding der geesten?
De oplossing is duidelijk. Laat ons dus vooral geen zorgen maken wanneer er niets opgelost wordt voor de mensen in kwestie. Geen nood als die oplossing alleen maar meer praktische problemen genereert aan beide zijden van deze, blijkbaar zo waardevolle, grens der geesten. Neen, het doel heiligt aan beide zijden alle ontberingen. Per slot van rekening is er slechts één antwoord met internationale goedkeuring op alle pogingen tot wederzijdse annihilatie: een wederzijds ontkennen van andermans bestaan.
Ach, het is misschien niet mooi, maar met twee staten is er toch eentje die er een schijn van sekulariteit weet op na te houden. Dat is des te makkelijker in dit geval doordat de grenzen zorgvuldig gekozen zijn om een overweldigend grote religieuze meerderheid in deze schijn-sekuliere staat te verzekeren. De rest van de minderheid mag zich als religieuze meerderheid uitleven in de hel van het fundamentalisme. Met wat geluk - zo gaat de logika van de etnische zuivering - decimeren ze zichzelf tot op het punt hun toetreding later weer 's mogelijk te maken (uiteraard als minderheid).

Hoe laag zijn we met z'n allen niet gevallen? Is het plots teveel om te vragen om er gewoon één staat van te maken. Vochten ze er vroeger zelf niet om?
Misschien is het te inderdaad te idealistisch om een staat te willen maken die in het Hebreeuws Israël en in het Arabisch Palestina noemt - staten maken is doorgaans een slecht idee. Toch is het waarschijnlijk altijd eenvoudiger om 1 staat te maken dan er 2 te maken. Bovendien, hoe kan het mogelijk erger in het leven in die 2 denkbeeldige staten dan nu?
Op z'n minst kan iemand de euvele moed hebben om het te opperen. Immers - ooit was dit dé rode oplossing - tot elkeen als niet-serieus gediskwalificeerd werd die durfde opperen dat samenleven leuker zou kunnen zijn als apart de duvel aan mekaar aandoen. 

18:26 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, serieus, red rood, selektoraat |  Facebook |

19-12-07

Winstinflatie

Inflatie van winsten dus, maar daar gaat het niet over. Ik gun iedereen zijn winst zolang hij mij maar niet veroordeelt tot zijn winst. En dat gebeurt dus wel, en wel zo:

De mooie theorie van de vrije markt is dat bij voldoende spelers de winsten naar nul neigen tenzij een, uiteraard tijdelijk, efficiëntie- of productvoordeel uitgebaat wordt. Vrije markten zijn theoretische begrippen en afwijkingen - ook strukturele - zijn mogelijk. Ze zijn ook zelden hinderlijk, tenzij gestuurd door enkele vette profiteurs. Daar gaat het hier ook niet over.
Hier gaat het over de onrustwekkende achterhaaldheid van de theorie. Des te onrustwekkender omdat ze onbesproken is. Bijzonder onrustwekkend is het dat elke poging om erover te spreken doodgedaan wordt referend naar die prachtige theorie van de onzichtbare hand. Bedrijfswinsten zijn goed en staan boven elke diskussie. Het is alsof Newton bovengehaald wordt om de maffe Einstein belachelijk te maken.
De theorie is achterhaald omdat bedrijfswinsten niet meer enkel afhankelijk zijn van de vrije markt van diensten en produkten. Bedrijfswinsten zijn meer en meer bepaald door de vereisten van de vrije aandelenmarkten, beurzen. Daar speelt de konkurrentie anders. Studie is nodig maar het gevolg is zeer frappant: bedrijfswinsten moeten stijgen, de rendementen op aandelen zijn meer en meer gestandardizeerd over onvergelijkbare markten heen. Finaal, want de onzichtbare hand blijft een prachtige theorie, is het resultaat dat de bedrijfswinsten neigen naar de standaard van de struktureel minst perfekte vrije markt. Naar boven dus.
We krijgen dus sistematisch groeiende winsten, wat niet zou mogen kunnen en bovendien onvermijdelijk aanleiding geeft om de bestaande vrije markten struktureel minder vrij te maken. We krijgen dus winstinflatie die bijdraagt in de algemene prijsinflatie, want hogere winsten worden extra bedrijfskosten (je hoort die redenering al impliciet in het werkgeversdiscours). De neigingen tot kapitaalsconcentratie die er altijd al waren worden ook aangezwengeld - in de vorm van gediversifieerde fondsen. Het eigendom mag dan al meer en meer verspreid worden, de beslissingen worden alsmaar centralistischer (en minder vrij).

Dat op zich is interessant voor ekonomische studie. Het belangrijkst is echter de impakt op de prijsinflatie. Doordat het fenomeen niet onderkend wordt, is er slechts sprake van de klassieke instrumenten om de inflatie te vertragen: in de eerste plaats de loonnorm. Het vergt niet veel verbeelding - en slechts iets meer studie - dat de lonen relatief weinig wegen op de prijzen. Alsmaar stijgende produktiviteit (een gevolg van de klassieke vrije markt) drukt altijd meer op het aandeel van de lonen in de bedrijfskosten. Het vergt iets meer verbeelding en maar evenveel studie dat de bedrijfswinsten, meer en meer, impakt hebben op de bedrijfskosten. De tijden van de grote efficiëntiewinst zijn uitdovend en de (stijgende) winsten wegen dus zwaarder en zwaarder door in de prijzen.

Het eindresultaat is een omgekeerde herverdeling. De eigenaars - a fortiori de vertegenwoordigers van eigenaarssyndicaten - krijgen alsmaar meer en de niet-eigenaars verpauperen voortdurend. De eersten worden rijker door hun aandeel in sterker-dan-de-inflatie stijgende bedrijfswinsten en laatsten worden armer door hun trager-dan-de-inflatie stijgende inkomens uit loon - of, a fortiori, vervangende inkomens.

We moeten dus niet zoveel lullen over loonnormen, winstnormen moeten er komen. Een werkbaar mechanisme vinden ligt niet voor de hand maar enige alternatief is waarschijnlijk het zoeken naar zekere bedrijfswinsten eindelijk te ontmoedigen. Ik zie op dit moment alleen een mogelijkheid om inkomens uit aandelen te ontmoedigen, uit puur liberale overwegingen!

28-11-07

De linkse hand en de linkse voet

Nieuw links is bijna passé. Hoog tijd om stil te staan bij nieuw links, vooraleer het gepasseerd wordt door oud links. Oud links was reeds vroeger passé, en dit voornamelijk omdat oud links duidelijke linke boel was.
Links bestaat bij gratie van een gemeenschappelijk doel: gelijke kansen, ook voor diegenen die moedwillig hun kansen verknoeiden. Gelijke kansen, maar dan niet op wat de elite het nec plus ultra vindt en zelfs niet op het behoren tot de elite. Neen, gelijke kansen op een morzel doordeweeks geluk. Zonder de voortdurende stress van het alledaags presteren en ook zonder dat deze of gene pater paternalistisch bepaalt wat er met die morzel gedaan dient te worden.
Naar dit doel leiden, zo mogen we hopen, verscheidene wegen. De rechtsen zullen ook wel zingen - al dan niet in de kerk - dat hun weg er één van is, en misschien is dat ook wel zo maar dan puur bij toeval want het rechtse doel is een ander, niet noodzakelijk oneerbaar, doel (waarover andere keer meer).
Twee van die wegen zijn linkse wegen. Aan een kant heb je de weg van oud links, van de linkse voet. Aan de andere kant heb je de weg van nieuw links, van de linkse hand. De metode van de linkse voet is stoempen tot iedereen evenveel heeft; pakken van de rijken, geven aan de armen en alle pogingen tot verschil er, indien nodig en uiteindelijk dus altijd, uitstampen. Wat nieuw was aan nieuw links was dat de metode erin bestond om iedereen zoveel als mogelijk te geven; minder vragen voor openbare diensten, meer zekerheid in de systemen inbouwen en met kinderlijke verwondering kijken naar alle vele verschillen die tot stand kwamen.
Oud links was streng, nieuw links wilde leuk zijn - of niet zijnCool. Huxley vs. Wilde.
Nieuw links was vooral ook nieuw en dus gevaarlijk voor konservatieven, en konserveren is van alle strekkingen. Maakt niet uit wat het doel is, er zijn er altijd die eerder bang achterom kijken en willen houden wat ze hebben (wie weet hebben ze zelfs wel gelijk). Dus ondervond nieuw links de druk om dan maar progressief te worden.
Daar ging het fout (althans voor nieuw links), want nieuw links gaf toe aan de druk en associeerde zich met progressief. Waarna de tegenstanders niet meer tegen de linkse hand moesten ageren maar zich konden beperken tot al die nieuwlichterij te ridikulizeren. Dat was lekker makkelijk but ... so much for history.
Ondertussen riskeren we wel iets waardevols te verliezen. De linkse hand is immers een mooie manier om vanalles kleiner te maken - zonder te vervallen in geitenwollensokkenkommunegelul. Het risiko is dan ook dat we weer even op het vermaledijde pad geraken van de schaalvergroting. Er is namelijk één ding dat donkerblauwen en donkerroden gemeenschappelijk hebben: grote grootheidswaanzin. Beide willen niet liever dat kapitaal zich konsentreert en dat enkelingen op die manier met simpele daden het lot van allen bepalen.
Beide strekkingen hebben dan ook als grote voorbeelden (in vele gevallen zijn het zelfs dezelfde) de goedmenende despoten die landen, bedrijven en dergelijke in de vaart der volkeren opstuwen. Even goed vergeten beide in hun enthousiaste opsommingen de slechtmenende of gewoon inkapabele despoten te vermelden die heelder hordes mensen met verbazingwekkende snelheid in de verdoemenis jagen.
Nieuw links was inderdaad een derde weg. Een weg van kleine dingen, van verschillende initiatieven, tot zelfs ideetjes toe. Het zou spijtig zijn als we dat een tijdje zouden verliezen want ...

... Karl Marx had gelijk!

Kapitaalsconcentraties zijn gevaarlijk ...

... en het doet er niet toe of het kapitaal in privé- dan wel in staatshanden is.

23:15 Gepost door despreker in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, iedereen een hangmat, red rood, donkerpaars |  Facebook |

14-10-07

Red Rood! Stem Erik!

Of: Redt Rood! Stemt Erik!, al naar je preferenties.

Je hebt nog niet gestemd. Morgen werkt de post niet. Dus je hebt nog even tijd om na te denken. Alles hebben de gestelde lichamen er aan gedaan om dit vooral niet op je agenda te plaatsen. Liever slechts 1 stem, als het maar Caroline is die wint. Om vervolgens ´demokratische legitimiteit´ te roepen - en verder te doen of er nooit iets aan de hand was.
Oppositie is namelijk dankbaar. Een beetje zoals een ongewenst dat zich als genie ontpopt. Lekker profileren en hopen op spoedig terug meeprofiteren - het geloof in het maken van een groot verschil is zo gedempt dat slechts de eigenwaarde nog op de voorgrond treedt.

Er zijn meer redenen om niet voor Erik de Bruijn te stemmen dan om er wel op te stemmen. De eerlijkheid verdient respekt. Daartegenover staat: geen enkele reden om voor Caroline Gennez te stemmen. Noch persoonlijkheid -noch visie - maar vooral: geen verandering.

Uiteindelijk doet verandering van aanpak stemmen. Je kan dat spijtig vinden maar het leven is verandering. De ironie dat in deze verkiezing alleen het teruggrijpen naar dogma´s van weleer die verandering kan inluiden is mooi meegenomen. Ironie verleidt.


 

Uiteraard moeten we niet terug naar meer staat. Toch moeten we af van het sloganeske gehol naar minder staat - de staat van de staat wordt afgemeten aan het welgevoelen van zijn burgers. Dat welgevoelen staat laag. Het mag dan al modieus zijn om de perceptie van de burgers te verketteren, en zo en passant de burgers te verketteren, maar als je voor hen niets betekent, dan beteken je politiek niets (in een demokratie tenminste). Dat is wat er gebeurt als een elite zich gevestigd heeft. Dit is de eerste kans in de geschiedens om zo´n elite te breken op demokratische manier. De eerste keer dat een vredig einde kan gesteld worden aan de inteelt die onvermijdelijk volgt op decennia van stabiele machtsverhoudingen.
De natuur staat niet stil. De politieke verhoudingen trachten krampachtig een vorm van status kwo vast te houden. De natuur wint steeds. Gelukkig! Indien het anders was dan stonden we nog altijd een zevende van ons graan af ter meerdere eer en glorie van een zonnekoning. Dat is wat je ziet in elke uitslag van elke verkiezingen de laatste tien jaar in stabiele demokratieën. Nieuwere partijen zijn geen teken van onstabiele demokratie maar van al te stabiele en vastgelopen machtsverhoudingen.


Dus je hebt een keuze als socialist. Ofwel hou je je partij binnen status kwo, en is de toekomst aan anderen en misschien wel gewelddadige anderen. Of je stuurt je partij naar de grootste chaos, laat de natuur haar werk doen en eindigt in een van de eerste verantwoordelijke bewegingen die echt wel iets fundamenteel anders beogen.
Want wat nodig is is een staatsbestel waarin de burgers meer willen afstaan aan het gemeenschappelijke goed zodat ze zelf minder moeten haasten - en daarvoor kunnen rekenen op het gemeenschappelijk goed.

De sociale zekerheid moet eindelijk een onvervalste hangmat worden! 

00:44 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stem erik, red rood, waar is patrick |  Facebook |

29-09-07

AVV-VV$

Ik ben niet vies van regionalizering. Kleinschaligheid is een nuttig middel om kontraproduktief en doorgaans futiel geëmmer door bobo´s te vermijden en geld dat niet aan bobo´s opgaat is altijd beter besteed.
Regionalizering van de vennootschapsbelasting lijkt nu een breekpunt te zijn voor diegenen die regionalizering als een middel zien en nooit als doel. Nu is fiskaliteit inderdaad een belangrijk middel maar verschillen in bedrijfsfiskaliteit hebben slechts één doel: een regionaal verschil bereiken in aantrekkelijkheid voor bedrijven.
Het verschil dat gemaakt zal worden ligt voor de hand. Afcentiemen zullen die bedrijven die twijfelen tussen gewesten eerder doen kiezen voor ons gewest schoon gewest. Naar goede Angelsaksische traditie zal hun gewest (ja, lelijk gewest) genoodzaakt zijn te volgen. Uiteindelijk zal de spiraal van kompetitie ten goede komen aan de winstgevendheid van bedrijven en terwijl regionale transfers laten eksploderen. Het staatkundige ekwivalent van een tijdbom is in werking getreden.
Dat is altijd de reden geweest waarom nobele niet-Angelsaksisch merkantiele zielen pleitten en pleiten voor fiskale harmonizatie. Er is geen enkele realiteit die gediend wordt door verschillen bedrijfsfiskaliteit behalve dan mogelijkheid bieden aan onderontwikkelde gebieden om zich te relanceren - indien er bijv. geen sterke gebieden bereid gevonden worden solidair te zijn.
Laat U niets wijsmaken door de pontifikale regionalisten; afcentiemen zijn er alleen maar om machthebbers en geldhebbers te plezieren. Als dit instrument gebruikt zou moeten worden zou de logika gebieden Vlaamse opcentiemen in te voeren. Zo zou het Vlaamse plaatsgebrek en milieugebrek mee in rekening gebracht worden en zouden we onze anderstalige landgenoten niet moeten verplichten om honderd kilometer tot hun werk te rijden alwaar wij hen dan kunnen verbieden om zich van de eigen taal te bedienen.
Ondertussen (terwijl onze natuurlijke handelspartner gezond wordt) zouden we ons dan regionaal kunnen bezighouden met een echt regionaal probleem - te weten de paradoks dat lokale bedrijven klagen dat ze hier niemand nog bereid vinden om tegen een slavenloon als lijfeigene de schoonmaak of zo te doen. Dit kan perfekt door deze zeer gelokalizeerde laaggeschoolde arbeid in een fikse lastenverlaging te voorzien, iets wat perfekt uit meeropbrengsten in vennootschapsbelasting kan betaald worden zonder burgers uit naburige regio´s pijn te doen.
Sorry, het is allemaal wat stijfjes gebracht vermits ik me wat stijfjes voel. Het is desalniettemin waar want het geldt onafhankelijk van visies op Vlaamse of andere onafhankelijkheden. Dit soort gedoe van afcentiemen is simpelweg niet anders als: "Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke."

21:02 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: naaien, red rood, stem erik |  Facebook |

06-09-07

Red Rood!

Een voorzitter zoeken we (zwart, groen, blauw en oranje mogen dit overslaan), maar wat krijgen we? Intentieverklaringen, taktisch-strategische overwegingen en heelwat gedoe over links - alsof links niet gewoon een relatieve aanduiding van plaats is maar plots een absolute plaatsbepaling (Hoe links ben je? Wel, zo ongeveer 95 links, en jij? - nooit Wittgenstein gelezen vermoed ik).
Alsof rood plots niet meer gewoon rood is en alsof voorzittersverkiezingen plots niet hoofdzakelijk dienen om de beste voorzitter te vinden. Die graskoe is zeer waarschijnlijk erg nuttig voor vanalles en nog wat maar zelfs een blinde ziet dat ze als voorzitter gedoemd is tot falen (of, erger nog, toevallig slagen zoals onze allervlaamse Putin aan de Ijzer). Ze pakt niet op TV maar tot daar aan toe, daar kan je nog een gimmick van maken. Het echte probleem is dat ze als graskoe uit honderd karaat grijsheid bestaat.
Wat rood nodig heeft is iemand die "Red Rood!" kan roepen er ermee weg kan komen. Want dit is de tijd dat mensen een verschil gemaakt willen zien worden - welk verschil is veeleer sekundair. Wie geeft er nu een moer om zekerheid of de herverdelende rechtvaardigheid (die paar duizend stemmen toch al fluks flinks)? Ik niet, en jij ook niet als je er even bij stilstaat.
Wat rood ook nodig heeft is iemand die het oeverloos gelul kan stoppen over wat er in Holland beter is en over hoe links links nog is. Dat gelul komt van de bende kwasi-analfabeten die zich graag identificeren met een fles water - ja hoor, een fles water! Kortom een leider. Een dame die graag gevolgd wordt, die noch behoefte heeft aan inkwisitie noch aan bezighouderij van leden. Zo iemand zonder intentieverklaringen of korrekte linkserigheid of ingewikkelde preken van achter de katheder.
Dus spaar ons ook van what´s his name van de fles water.

Red Rood!

Christine Van Broeckhoven for Chairwoman !

 (Of toch in elk geval: iemand gans anders dan de pipo´s waar het nu over gaat. Het lijkt begod wel alsof er nog maar 2 Vlaamse partijen over zijn, als je die zwarten niet meetelt)

21:43 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: putin ad ijzer, red rood, echt waar, christine |  Facebook |