30-12-09

Níet de mens. De mensheid leert.

Er is een einde aan elke individualiteit. Dat einde ligt begraven onder die humorloze lagen op lagen van feitelijkheden zonder relativeren; onder zelfverheerlijking dus. & het is het begin van de vrees te sterven en de illusie iets te moeten doen met en in het leven. De dwangmatigheid ook dat we allemaal vanalles moeten leren. & Dus de illusie dat we moeten eindigen als wijze geleerden die hun plaats in de geschiedenis hebben moeten.

Als een biljartbal van keiharde persoonlijkheid die aangeschoten beweegt, maar dan op haar beurt anderen aanschiet en in een bepaalde richting beweegt, elke afwijking waarvan op zijn minst in gedachten meetbaar en beloonbaar (of bestrafbaar: karma is niet voor niets een konsept dat goed aansluit met het Westen). Een leven gelukt, of mislukt, afhankelijk van de beweging getraceerd te hebben die voorbestemd was. De plicht die vervuld wordt. De schuld die afgelost moest worden.

Dit is voor diegenen die beseffen dat de kans dat ze totaal vergeten worden (en het verdienen van totaal vergeten te worden) verpletterend groot is. Dat die kans zelfs - op termijn - één van onze weinige wereldse dingen is die uiteindelijk naar zekerheid neigt; iedereen wordt vergeten - meestal omdat iemand die hen kende iets geleerd heeft (mede dankzij hen) dat hen overbodig maakt (of, nóg laagbijdegrondser: dat aanspraak maakt op de beperkte kapasiteit der herinnering van wat het heden is).

De mensheid leert. En leren is vergeten. Vergeten van alles wat fout was. Zeker ook alles vergeten wat sommigen je manu militari wilden laten onthouden. De lessen die gespeld werden als was je brein een soort prikbord van de boodschappen van wat er vroeger zoal was. Leren is mensen vergeten. De lering van de mensheid ligt waar de individuele mensen verstaan dat hun individualiteit zacht is, en onvoorspelbaar - en onkontroleerbaar, en onmeetbaar - en het enige relevante dat ze te beiden hebben zelfs al vervliegt het terwijl ze nog leven.

De stroom van bewustzijn is verwarrend want hij vloeit nergens naartoe.

Is dit troost voor ons - die er maar niet meer in slagen ons die illusie aan te praten dat we iets meer zijn dan een welbepaald individu? In elk geval dan niet een troost van het wollige 'help je naaste'; overblijfsel van het semi-heroïsche missionariaat in de traditie van Drammeriaan. Het is de troost dat we dankzij onze voorouders meer zijn dan niemand; meer zijn dan het onbeschreven blad dat diende om anderen het schrijven te vergemakkelijken. Maar niet de troost dat we kunnen sterven zoals hen die ten tijde van onze voorouders machtig waren; sterven in het besef van de eigen grootsheid, als keizers niet beseffend hoe lachwekkend we zijn in onze illusie kleren te dragen die niet gezien kunnen worden door het gewone volk.

Peace!

 

06-11-09

De druk van non-aktivisme

Ik heb altijd een gloedhekel gehad aan mensen die luidkeels, in een veilige schoot van gelijkgestemdheid, hun gelijk uitriepen. Aktivisten, die meestal niet nalaten om ons te verwijten van de boel de boel te laten. Liefdadigers die aan kruispunten alles ophouden om maksimaal gebruik te maken van de sociale druk, en onze ingeboren goedheid (die ze - meewarig hun hoofd schuddend - ontkennen, eens ze op zichzelf zijn & beseffen dat ze 1. met zielig weinig zijn & 2. oerend saai zijn - uitzonderingen daargelaten die die bastions van goedgelovigheid infiltreren, om aan wat eenvoudig kut te raken (of wat dies meer zij) en uiteindelijk bijna zonder uitzondering de boel, de echte boel, gaan leiden als de Bhagwan van dienst die al dat goed volk eens zal laten worshippen als nooit tevoren). Zelden of nooit zijn het mooie mensen en altijd vinden ze niet-gelijkgestemde mensen 'op één of andere manier' lelijk; huichelaars die hun zin voor kritiek op simpele aanvraag op nul kunnen draaien & voeder zullen zijn voor gelijk welk groot gelijk (alleen in vredestijd soms een beetje gelijk).

En U heeft dat ook. Zelfs als U geëngageerd bent in iets waarin U sterk gelooft, dan nog heeft U dat weeë gevoel in de buik wanneer iemand applaus krijgt van zij die er - zonder enige duidelijke reden, zonder procedure, zonder mogelijkheid tot beroep - toe geroepen zijn om de goeden van de slechten te scheiden. Knagend onbehagen, over alle zwaarwichtigheid die te berde gebracht wordt om te onderstrepen wat goed is, & in de hoek te zetten wat slecht is. Zonder ook maar het subatomairste deeltje zin voor revolutie in je lichaam (en schaam je niet: verandering is nodig - maar ook bestendiging is nodig) voel je de zin in je opkomen om in de beslotenheid van jouw eigen geest hen de zwaarste folteringen te doen ondergaan die op hun handgeklap onthaald worden, handgeklap van the 'powers that be', van 'ons kent ons'. Van hen die (of heb ik dat al gezegd) met een - in hun ogen - goddelijke voorzienigheid tot makers of brekers van talent en meningen zijn uitgegroeid (in elk geval buiten ons om, buiten onze macht en ons medeweten - en die van voorgangers zoals wij).

In één woord: onrechtvaardigheidsgevoel.

Neem die onverbeterlijke sloef die in de lessen zedenleer (en waarom zijn er lessen zedenleer? omdat de aktivisten beslist hebben dat "zeden" iets zijn dat aangeleerd moet worden! à leur façon, uiteraard); die onverbeterlijke sloef die, bescheiden, een gevestigde mening herkauwt; applaus krijgt .. terwijl jij, of zij, die eens een kritische mening formuleert ongenadig gematrakkeerd wordt met woorden gesproken uit een gezag ontleend aan het grote niets; tot lach- of pispaal wordt gedegradeerd .. & dus er verder maar het zwijgen toe doet. Het kan ook de les godsdienst geweest zijn, of de voetbaltraining, of een wijnavond, of een diskussie over kunstenaars. Het maakt niet uit: waar er aktivisme is worden de goeden van de slechten gescheiden en er is maar één zekerheid: diegenen die het scheiden doen zijn de enige echte slechten & zij die als 'de goeden' bestempeld worden slechts de braven: de konformisten of de non-konformisten als non-konformisme de regel is waaronder de groep gevormd is.

Laat je dus niet opjagen door hen met een overontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel; alleen het onrechtvaardigheidsgevoel brengt uitsluitsel. Als je de vacuümpomp voelt op je maag omdat er iemand zich - of anderen - laat voorstaan op zijn - of op haar - buikgevoel over goed en slecht: weet dat je misselijkheid een sienjaal is dat je nu best serieus neemt. Wanneer de voorstaanders of de voorgestanenen - en zeker in geval beiden samen - oproepen om aktief te worden (en dus van de boel, een boel te maken): haal je schouders op en loop door alsof ze lucht zijn (wat ze ook zijn, in se, als ze zich reduceren tot hun toevallige meningen).

Alleen door de druk van non-aktivisme zo kunnen we de vicieuze cirkel doorbreken; komaf maken met dat knagend onrechtvaardigheidsgevoel van zij die zich het recht toeëigenen in ons aller naam te spreken, alsof de waarheid uiteindelijk niet krachtig genoeg zal zijn om uit zichzelf onze waarheid te worden - alsof we nog altijd leven in hun tijden, tijden waar enkelingen zich het geweten voelde van iedereen (& iedereen wel geweten heeft wat daar het resultaat van was). Alsof we niet voor onszelf kritisch denken kunnen. Alsof het rechtvaardig is om ons "rechtvaardigheidsgevoel" te laten spreken, wetende dat het slechts een gevoel van angst is voor wat anderen ons aan kunnen doen.

Alsof ons onrechtvaardigheidsgevoel slechts jaloezie is en frustratie & niet - zoals we voelen (voor de ene keer dat 'voelen' de enige redelijke reaktie is) - de duidelijkste aanwijzing is dat er iets loos is; dat er kwakzalvers op pad zijn die voor de waarheid, slechts 'hun' waarheid verkopen willen en dit tot elke prijs. 

Ik zou zeggen: als je me niet gelooft, doe het dan voor je kinderen, doe het voor je kleinkinderen, zodat zij niet in de les Nederlands gekonfronteerd worden met slecht, en naäperig dichtwerk, dat lof oogst om zelf neergesabeld te worden omdat zij iets - van zichzelf - maken wilden. Zodat zij niet ontmoedigd worden, door de recensenten van het verleden omdat zij iets doen dat slechts een plaats heeft in de toekomst.

En als je me niet geloven wil - groot gelijk! Maar bedenk dat al dat ondernemen dat van ons gevraagd wordt, en waar we all stressed out van zijn, slechts ondernemen is ter meerdere eer en glorie van hen die nu on top zijn - het gewenste ondernemen is slechts het risikoloze kopiëren van hun ondernemen.

(Dat lucht op.)

 

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.

 

24-06-09

Bah!: Ban akelige hoofddoeken

(Ach, de titel zal wel te sterk zijn voor gevoelige oren. Toch wordt 'hoofddoeken' erin voorafgegaan door 'akelig'. Het gebruik van een adjektief dient om een deel van de hoofdverzameling aan te duiden.)

Het vreemde aan hoofddoeken is dat degenen die tegen elk verbod erop zijn veelal leuke mensen zijn. Doorgaans veel leuker dan zij die voor "selektief" verbieden van de hoofddoek zijn. Altijd oneindig veel leuker dan die verzameling minkukels die de unie is van zij die voor een absoluut verbod op hoofddoeken zijn, en zij die voor het absoluut gebod op het dragen van hoofddoeken zijn. Het doet me werkelijk pijn aan het hart (eerlijk waar!) om die vele leuke mensen tegen de borst te stoten. Alsof de verzamelde krachten van extreem-rechts en betweterig links nog niet voldoende zijn als levende nachtmerrie; als bewijs dat dit een intriest wereld is vol hypokrieten.

Dat gezegd zijnde: "I hate a man in uniform.", dus ook: "I hate women in uniform". Of beter: ik haat niet de mannen en de vrouwen die in dat uniform zitten maar wat dat uniform met ze doet. Het woord 'uniform' is opvallend akkuraat; het wil uniform maken; het zet de kracht van een door een groep individuën gedeeld simbool voor op de kracht van die individüën. Dit dient 2 doelen: de groep onsplitsbaar maken & de mensen buiten die groep beïndrukken. Niet altijd slechts: groene kleding in Iran, zakdoeken die achteloos uit de achterzak bengelen van mannen in stadsparken ..., maar dat zijn de uitzonderingen. De regel is die van insluiting en uitsluiting: eens in de groep voor altijd in de groep - niet in de groep dan buiten de groep.

Dit is mijn stelling: de hoofddoek is een uniform. Een uniform dat door enkelen die het dragen gezien wordt als het groene Iraans lint van verzet tegen bruinhemden & andere verregaand ontspoorde liberalen. Maar toch vooral een uniform om 'n groep te sluiten, een verbond te smeden. Een slecht uniform. Een akelig uniform. Eén van de akeligste uniformen mogelijk: tegelijkertijd religieus, en diskriminerend op basis van geslacht. Hoe nobel en terecht ook de wil tot verzet tegen de provokateurs - als je op school gepest wordt door de geüniformeerde fashion police is vooruitgang iets anders dan het opzetten van de geüniformeerd pestende nerd police (en dit is een, bewust, veels te milde vergelijking).

Moet je het alleen daarom ergens verbieden? Uiteraard niet.

Moet je het daarom altijd en overal toelaten? Uiteraard niet.

Daar gaat het mis. Daar begint het bitsige binair bikkelen - het absolute standpunt, en de trage moord op elke nuance. Want uiteraard zal dit Middeleeuws gebruik ooit uitsterven (of, beter, uitdoven tot een modeverschijnsel, want het kan best wel sexy zijnl) en uiteraard zal, op het moment dat er geen sprake meer is van gebod, nooit nog de nood gevoeld worden tot een verbod. Maar dat is later. En dit is nu.  Dit "nu" is onmiskenbaar een nu waar vrouwelijke moslims, die niet zo welbespraakt zijn als de voorvechters voor het absolute recht op een bepaalde uniforme klederdracht, de minst benijdenswaardige bevolkingsgroep zijn op deze aarde.

In die kontekst zegt een schooldirectrice dat zij aanwijzingen heeft dat er bij haar in de school meisjes zijn die door sociale druk de hoofddoek aantrekken. & dan vraag ik je: 'wie heeft op school nooit sociale druk gevoeld om puntschoenen te dragen?', en 'welke bewijzen kon je geven voor die sociale druk?' Als je deze vragen weglacht, lach dan ook de klachten weg van anorekse meisjes, terloops gezegd. Wie zijn wij - wie ben jij eventueel - om die directrice niet serieus te nemen, om algemeenheden te debiteren - en principes en andere heiligheid - die naast de kwestie zijn van een directrice en haar leerlingen die, konkreet, hun principieel recht opeisen om niet op te vallen, om niet een overduidelijke keuze te maken geen hoofddoek te dragen.

Sorry, maar dat is niet leuk. Niemand die ooit eens een buitenbeentje geweest is op school kan hier ongevoelig aan zijn - niemand mag zo ongevoelig zijn om namen te vragen, en bewijzen. Dit is echt niet leuk: directrice zijn (of burgemeester) & moeten horen dat je argumenten zwak zijn, en dan in absolute termen veroordeeld worden - terwijl niemand op je argumenten ingaat.

Zijn kinderen op de middelbare school niet vatbaar voor specifieke regels die hen in staat moeten stellen om eerst, ongedwongen, een mening te vormen vooraleer zo'n keuzes gemaakt moeten worden?

Hebben mensen die de openbare dienst benaderen geen recht hun vraag te stellen zonder herinnerd te worden aan de opvattingen van deze of gene godsdienst?

Zelfs als het antwoord op de twee vragen "ja" is dan betekent dit niet dat er verbod moet komen. Het betekent enkel dat er ruimte is voor genuanceerde afweging. Het soort afweging dat gemeenteraden en schooldirekties kunnen geacht worden in alle ernstigheid te nemen zonder dat er over hen moord en brand geschreeuwd wordt. & dus hoofddoeken te bannen wanneer ze akelig worden (en, open de ogen op straat - hoofddoeken worden akeliger; de erotiek van 2008 is harde porno aan 't worden).

Want één ding is zeker: er is geen absoluut recht op deze of gene simbolen - zoals er geen absoluut recht is op al die vuilspuiterij van 'nieuw-rechts'.

Niets is absoluut in een rechtsstaat, behalve de rechtsstaat .... en dat is een perfekt linkse visie.

(En neen; die meisjes riskeren de hel niet. Het enige risiko is dat ze niet meer naar school mogen gaan; en dat is een deel van de afweging. Maar dat argument is ver, heel ver verwijderd van de kernbommen die vóór die hoofddoek in stelling gebracht worden.)

Update: Blijkbaar is er toch kwestie van dwang. Dwang van ouders en ook dwang van macho-jongens (niet van meisjes uiteraard want die dwingen nooit natuurlijk - zij zijn ten hoogste héél erg overtuigd van hun volstrekt onschuldige religie). Maar, zo luidt het verdikt, dat moeten we aan de bron oplossen en niet door de vrijheid van de erg religieus overtuigden te schenden. Sorry, even scherp nu: de vrijheid van sommigen is blijkbaar toch vrijer dan die van anderen, voornamelijk wanneer het gaat om - als kind - wat vrijheid af te staan aan de godsdienst.

En wat is er nu lovenswaardig aan om een sterke overtuiging te hebben dat je moet doen wat anderen voorschrijven?

30-05-09

De onwil van het volk

Politici (& wat dies meer zij, 'de krachten die zijn') vertellen ons al lang wat we best doen. Raar, want wij weten maar al te goed wat we willen doen: zo weinig mogelijk. Het is de demokratie op haar kop. Zij vertellen ons wat we zouden moeten willen in plaats van naar ons te luisteren om te weten te komen wat we eigenlijk willen. Niks, de wil van het wolk; enter, de onwil van het volk (& de moed om impopulair te zijn).

Het probleem is nochtans simpel: hoe, met 't minimum aan gedwongen inspanning, geraken we aan een maximum van ongedwongen luxe? Helaas. De enige oplossing die we te horen krijgen is .... ta-da-da-da-ha ... lánger werken. 'Want werken is een recht.', en als we daar niet week van worden in onze hartjes: 'Werken is een plicht' - en als onze knieën daar niet van beginnen knikken: 'De profiteurs eruit!'

Dus zitten we met 100% van de politici die de overgrote meerderheid van de kiezers trachten te overtuigen van hun probleem. Om vervolgens verontwaardigd te zijn 'dat wij het blijkbaar niet snappen'. Hoe moeten zij alles plusminus bij hetzelfde houden, en tegelijkertijd hun eigen dada's verwezenlijken? Hoe kunnen zij alles blauw-blauw laten als wij de vrijheid willen om écht anders te gaan leven? Om voor ons te leven - en niet voor andermans idealen of kinderen die we opzadelen met schuldgevoelens over de zurigheid die zij, kind zijnde, ook al niet wilden en, eens opgegroeid, als de norm van onze waarden beschouwen.

De onwil van het volk is zo de zin van de demokratie geworden. In naam regeert nu het volk. In feite wordt het volk geregisseerd. Onwillige figuranten gediskrimineerd - geen plaats in de besluitvorming zonder kapitulatie voor de dwang van hard werken en veelvuldige aanwezigheid, liefst in grote groepen, altijd konformerend aan wat er door de sterkste ellebogenwerkers opgedrongen wordt.

We tuinen er minder en minder in. Dat leidt tot meer en meer frustratie. Want er is geen keuze behalve schijnkeuze. Tientallen partijen, honderden meningen, en toch op dat ene punt allemaal roerend eens: we moeten en zullen ons roeren als we een kans willen hebben op goed boeren. Dát zijn immers onze waarden en normen: dat we moeten wroeten als wormen op straffe anders te ontaarden. Eindelijk verlost van de hemel, veroordeeld tot eeuwige laagbijdegrondsheid.

Waarom is er niemand dit dit zegt? Omdat bedrijven groot zijn, partijen klein, en de academici uitverkocht aan beiden. Onafhankelijkheid is onbestaande, & iedereen in het publieke debat onlosmakelijk verbonden. & die hele zwik volslagen losgekomen van onze realiteit waar opgefoktheid al lang voorbijgestreefd is. Hoe kleiner partijen (en hoe kleiner de landen) hoe minder ruimte voor afwijking.

De politieke splinterbom vermoordt alle onafhankelijke kreatieve denken. Wie eruit springt, vliegt eruit en vliegt er dan weer in, met steun van andere gedegouteerden, andere verliezers met een overschot aan geldingsdrang. Om, uiteraard, hetzelfde te zeggen want iets anders gezegd levert de banvloek op van 'de machten die zijn', en dus: van extreem-rechts tot extreem-links, een bende tegen mekaar schreeuwende roepers die niet de tijd kunnen nemen om na te denken over nieuwe konsepten, en dus almaar meer variaties kreëren van oude konsepten, die uitgeleefd en afgeleefd zijn. De verveling voorbij. De beslissingen altijd 'elders' genomen.

Elders. Niemands verantwoordelijkheid. Hun best doen door noest te arbeiden. Alsof wij een boodschap hebben aan hun best doen. Wij verdienen het beste - en dus dat ze het gewoon goed doen. Is 'hun best' niet goed genoeg, dan is hun noeste arbeid een belediging bovenop onze gekwetsheid. Weg dan. Maak plaats, voor zij die goed genoeg zijn, zelfs al volstaat één lumineus idee per jaar en zitten ze de rest van de tijd rond te neuken op een strand met wasbord-gespierde jonge mannen of grijzend mansvolk dat enige papperigheid kombineert met een beter gesprek, & een grotere doeltreffendheid richting vrouwelijk orgasme.

Neen, dit is geen tirade. Slechts een observatie over hoe het beter zal zijn als wat er nu op de eerste lijn staat afgestraft wordt en geniet van een rijkelijk pensioen, of de rente op een rijkelijke ontslagvergoeding. Weg moeten ze. Van zo gauw ze ons met rust laten, is al hun luxe welverdiend. Want, dankzij hun afwezigheid hebben wij een kans op rust en redelijk nadenken en oplossingen die niet op het doodgelopen pad tussen kommunisme en kapitalisme liggen.