09-02-10

The last post

Het is gedaan. Alles is gezegd. Althans door mij, hier, en op deze manier. Ik ben er trots op: vijf jaar en een sjiek. 'Sjiek gedaan!' denk ik dan bij mezelf bij gebrek aan (al was het maar virtueel) applaus. Neen, geen bitterheid na 150 pogingen om deze wereld fundamenteel te verbeteren. Misschien moet het daarom wel stoppen: omdat er geen bitterheid meer is. Of althans niet het soort bitterheid dat deze stroom met, ongeveer, tweewekelijkse regelmaat kan voeden. Onvoldoende toch om het te laten stromen; zonder dwang, zonder gevoel van verplichtheid.

Net nu ik mezelf zover gekregen had een poging te doen reklame te maken. Net nu ik het fijne wilde weten van wie dit bezocht (en of iemand dit wel bezocht). Misschien was dat wel het veeg teken :-)

Bon, ik ben er klaar mee. Ik ga het niet missen. Graag zal ik nog eens terugkomen om, wie weet, ooit leesbaar te maken wat nu slechts breindiarree is. Of om me weer eens te vergewissen van het feit dat hier iets staat wat nergens anders staat of toch niet bij mijn weten: een manier om de dingen te zien. Een manier die zich niet leent tot schreeuwen noch, zo blijkt, tot blijvende ongemakkelijkheid.

Ik haat de meeste mensen nog altijd maar heb me verzoend met de mensheid. En, dat is goed, want waar je de meeste mensen uit de weg kan gaan of toch zeker kan negeren, wordt je bijna onvermijdelijk gekonfronteerd met de mensheid - al was het maar via jezelf.

Het zusje van kortere stof overleeft deze hara-kiri misschien wel. De vijftien minuten per dag versie geven we zeker een kans. De Engelstalige saaie oude zeurpiet zal bij mijn leven niet meer verdwijnen; ten hoogste van plaats veranderen; misschien ooit minder een voortdurende marteling van de Engelse taal worden ;-)

Het ga je wel, gedachten.

Het ga je wel. Geboren in bloed, verstrengeld in woorden. Het ga je wel.

Gedachten die zichzelf wisten te reinigen, met de eigen woorden in het reine konden komen. Mijn gedachten.

Het ga je wel. Ga en vermenigvuldig: was wat rest van je ontstaan van je af. & Werpt wat 'mij' is van je af. Gedachten slechts.

Muterend. Evoluerend. Het ga je wel in je drang niet jezelf te blijven, maar te worden en te verworden tot andervrouws gedachten.

Tot, ooit, het enige dat die gedachten verbindt met mijn gedachte, de gedachte zelf is. De gedachte aan; "Het ga je wel, gedachten."

Het einde is altijd beter dan het begin.

Good-bye; elke poging tot afscheidskus wordt in dank aanvaard.

 

 

22-01-10

Blijf vooral binnen je comfortzone!

'STRETCH!' Dat was de leuze op het einde van de XXste eeuw. 'Challenges' waren er nodig. 'Gaps' moesten gevuld worden. En ja: 'the sky was the limit'. Het begon in de jaren '70. Zoveel was er bereikt in zo weinige decennia. De wereld was, plots, wereld geworden. Wat in 1958 nog exotisch was was niet zo heel veel later voor iedereen al eroties en in de jaren '70 al aanleiding tot iets beginnends xenofobisch.

De wereld een dorp. Troosteloos, zoals elk dorp. Bekrompen ook - iedereen kijkend naar de eigen verworvenheden en iedereen vastgeroest in het eigen gelijk. En maar trachten te bewijzen dat de eigen tuin de grootste vruchten voort kon brengen. Zo is de periode van het meten begonnen. Meten van kompetitiviteit. Meten van output & performance & nog zovele andere zaken die zich slechts in de wereldtaal uitdrukken laten. Meten is weten en iedereen moest uit zijn kot komen. Uit de komfortzone. En allemaal bewijzen dat hun gehucht het beste boeren kon.

De Angelsaksische suprematie van lage belastingen, grote inkomensverschillen - en de rusteloosheid van de Droom die nimmer vervuld worden kan omdat het altijd, en overal, altijd groter en beter kan. Weg van zichzelf - een leven van dwangmatigheid en stress. Immer ontevreden met de eigen talenten. Immer vorwarts. Wie tevreden is met zichzelf zou het nooit 'maken'. Want alles moest gemaakt, eerst en vooral je eigen zelf.

En in die rusteloosheid het zoeken naar ankers, naar rustpunten en zekerheden: de revival van Burke en het konservatisme. In de eigen menselijkheid geen rust, & dus maar rust in de eigen andersheid van het eigen gehucht. Wereldprestaties, met een dorpsmentaliteit. Kultuur, cultuur en bloed en bodem en nationaliteiten en volkeren; verenigd in een geglobalizeerde draaikolk die spiraal-gewijs iedereen gelijktrekt in 't konstant over de schouder kijken. Cocoon'ing, ja, maar enkel in het Engels.

Iedereen gelijk: niemand in zijn of haar komfortzone.

De XIste eeuw nu. Zelfs de vakbonden hebben over de grenzen leren kijken. Nu pas zien we hoe we allemaal in dezelfde boot zitten. De wereld wordt langzaam een stad met wijken voor elk wat wils; waar elke avond een andere avond is. Waar je anderen gerust kan laten, en zij jou. Dorpelingen voelen zich er onveilig omdat hun mijnheer pastoor die zijn handen niet kan thuishouden hen indoktrineerde met een gedachte dat er in de steden alleen maar mensen wonen die hun handen niet thuis houden & langzaam zien ze dat de enige die met zijn handen in zakken zit de pastoor is - en de  grootgrondbezitter die ze langzaam zien als de uitzuiger die hij werkelijk is.

Blijf binnen je komfortzone. Ga uit van eigen talenten. Laat je niet martelen door je uit te rekken in richtingen waar anderen altijd groter in zullen blijven.

Misschien klinkt het al wel niet meer zo belachelijk. Misschien gaan we genieten van hoe anders de anderen zijn. Hoe anders wij zijn. Stoppen met meten wie de langste heeft, of de goedkoopste is, of de produktiefste.

Genietend. De handen onder het hoofd. De enkels over mekaar. Licht wiegend in de hangmat. Kijkend naar een stralende zon die inspireert te doen wat je wil doen & die je doet schaterlachen dat er ooit mensen waren die zichzelf opofferden om zo te zijn als niemand ooit zijn kan. Niemand buiten the American Dream dan toch.

06-12-09

de kleine droom & De Groote Droom (3)

Een stukje proza. Zo vroeg ze het niet. Ze was niet mooi - niet het soort lerares dat voorwerp zou uitmaken van masturbasie-fantasieën van haar puberende leerlingen. Als ze zich bewust was geweest van de mogelijkheid zulk een voorwerp uit te maken had ze dat goed gevonden. Althans, ze had niet erkend dat ze zich erdoor gekrenkt voelde. Ook niet tegenover zichzelf. En trouwens: het waren andere tijden, tijden die onbekommerd toelieten om tegen zichzelf te fluisteren: "Goed dat ik geen voorwerp ben; zelfs niet in de dromen van hen die wanhopig op zoek zijn naar onderwerpen." Tijden zelfs die toelieten om alleen wat voor de punt komma staat tegen zichzelf te zeggen (zonder nood aan fluisteren zelfs) & wat na de punt komma staat ongezegd te laten. Tijden waar eerlijkheid alleen jegens God nodig was.

Neen, ze vroeg: "Een stukje toneel." En ze gebruikte ook het woord "origineel" maar niet rijmend want rijmen was uit de mode nu het postmodernisme ook de provinsies bereikt had. Lelijk was ze ook niet; &, lelijk gevonden worden zou haar wél geschokt hebben. Ze keek naar de pokdalige - Raf, denk ik - die ze later ook zou voorstellen als kandidaat voor een TV-programma, in tijden waar TV-programma's onbereikbaar waren (en ook kultureel onverdacht, zoals nu maar anders: alleen voor pubers, & nu alleen voor niet-pubers, misschien). Het zou gaan tussen hem en Bart (die later iets permanents zou doen voor TV, uiteindelijk achter de schermen; hij was, & wellicht is, de slechtste nog niet die Bart). Waarom toneel? Omdat we naar de Blauwe Maandag Compagnie gingen, in Antwerpen; een stuk van een oud-student van haar (de oud-student was lelijk, zoals zij, en dus de regisseur en, wie weet, ook de schrijver). & Zij zag er uit als een oud wijf dat meer wilde dan slechts in zijn dromen zijn die dag, de dag van de uitstap. Maar ik sla best geen stappen over; of althans daarvoor werd ik door haar veelvuldig op gewezen (zoals op het gebruik van 'En', in het begin van de zin; daar trok ze zelfs punten voor af zodat ik die gewoonte niet meer afleren kan).

Toneel dus. En ik dacht onmiddellijk aan cowboys en indianen - die beseften dat ze indianen en cowboys waren - maar die ook beseften dat ze nu eenmaal zo waren, & niet anders want ontsproten aan mijn brein; als cowboys en indianen. En mijn groep was onmiddellijk akkoord. Het skript was er vlug en al gauw bleek dat onze grootste uitdaging de slappe lach zou zijn. Wat op zich niet erg was want - zeg nu zelf: als jij een cowboy (of indiaan) moest spelen die besefte dat ondanks het beseffen er niet anders aan te doen was dan cowboy (respektievelijk indiaan) te zijn? OK, allicht niet al te overtuigend dus beeld je bovendien in dat je puber bent en dat je weet dat dat kreng van een lerares Nederlands ab-so-luut niet kan lachen met absurditeiten - als dat nog niet volstaat dan ben je waarschijnlijk Raf (of de lerares Nederlands) in welk geval ik "Sorry!" zeg, uit de grond van mijn hart (want het is niet rechtvaardig om zo een voorbeeld uit te vergroten en de illusie te wekken dat de uitvergroting nog altijd een deel is van dezelfde werkelijkheid waaruit ze uitvergroot wordt). "Sorry!" dus, en nu moet ik voort want sommige mensen, ook ik bijna, verkwanselen een heel leven met sorry te zeggen (of te denken dat uit-de-kast-komen zal kwetsen en dan maar in de kast blijven tot geluk van velen die hen niet kennen & tot ongeluk van hen die hen wel kennen - of beter meenden te kennen als iemand die niet uit de kast hoeft wegens voldoende geliefd door hen om gewoon te zijn zoals ze waren).

Ook Raf en Bart hadden een stukje. Ze zaten zelfs in de zelfde groep. & Hun stukje was niet op rijm & hun stukje borduurde ook niet voort op vorige 'kreatief schrijven'-opdrachten zoals daar zijn origineel gebruik van gezegdes en spreekwoorden en, tja wat? Ik meen me te herinneren dat ze iets magies-realisties deden - of iets tussen, alfa en omega - of iets met liefde in de trant van de man van Kristien Hemmerechts die nog niet dood was toen ("Hhhherman." zei de lerares als ze aankondigde dat we iets moesten lezen van dat onverstaanbaar gewauwel - & blies de 'H' aan op zo een manier dat het dadelijk duidelijk was dat ze hem, op simpele aanvraag, pijpen zou; althans dat dachten ik & nog wat anderen, maar zelfs die gedachten volstonden niet om haar te integreren in ons afgetrek).

U weet het al: de groep van Raf en Bart won. Groep is trouwens veel gezegd want er was sprak van een regisseursstuk van de hand van Raf. Er was ook sprake van, wat ik naar anderen vertaalde als, het konsept van speler-trainer. "En hun trainer speelt ook midvoor." hoorde ik iemand naar wie ik dat vertaalde reageren. Ik lachte (en ik maakte hem dus niet attent op het oneigenlijk gebruik van 'En' in wat hij zei - ik zei dus niet wat zij zei: "Dat 'en' een woord was dat nooit een hoofdletter krijgen kon) & dat speet me vlug. De toorn des juffrouws kwam op me neer (Nope - zelfs dat niet); dat ik niets serieus kon nemen; dat ik geen respekt had voor andermans werk - en, die zat; dat, enzovoort. Raf keek gekwetst. Bart keek alsof hij lucht wilde zijn. En ik, ik? Ik vond het onrechtvaardig. Ik vond het in zijn geheel onrechtvaardig maar ook, in het bijzonder, vond ik het onrechtvaardig dat zij mijn stuk in de grond boorde, en passant mijn kameraden een buis toebedelend.

Bij mij was het altijd: teveel X als de mode weinig X was, en te weinig X als de mode veel X was (dat is een chiasme op komparatieven en een variabele die je hier gratis krijgt als beloning van je doorzttingsvermogen in het lezen). Rijm, lange zinnen, en de neiging om op een barokke manier minimalisties te zijn; in één woord door haar niet uitgesproken maar oorverdovend gedacht - samen met Raf die een krak was in het oorverdovend denken (de Rammstein van de veroordelend blik als het ware): ik kon het niet en moest het voor de anderen niet verknoeien. The story of my life. En daarna gingen we naar Antwerpen; en we zagen hoeren in een uitstalraam & zonder twijfel was dat ook levensveranderend; en we keken naar het BMC-stuk en beseften niet dat het geschiedenis zou geworden zijn tegen de tijd dat ik dit schrijf. Raf & Bart mochten de regisseur die niet meespeelde interviewen. Het was niet slecht - aan de absurde kant maar niet slecht - maar ik vond het slecht en zei dat ook. Zestien jaar in de jaren '80; je kon het ook zonder kulturele ambisies stellen, & je hoefde niet te willen skiën naar de andere kant van China. The story of my life.

Daarna werd alle denken dichotoom: de kleine droom óf De Groote Droom - want ik las Boon en ik las Elsschot in originele uitgaven en dus spelling. Of nog - ambitie of Ambisie. Daar heb ik twintig jaar over moeten nadenken: "a false dichotomy" kan ik nu zeggen. Het was hun schuld niet; maar laat het ook onze schuld niet worden. En: vijfentwintig jaar om nog eens naar het toneel te durven zonder de gedachte dat 'Ik het beter zou gedaan hebben'. Zonder die gedachte omdat ik het nu ook doe.

They can keep their ambition and chew on it too ;-)

 

25-11-09

Wij zijn een tweeverdiener

05. Is dit de ochtend om uit te slapen? Geeuwen dan - & draaien. Of? Keren, & dan denken.
05. & Denken dan, denken. In mijn dromen weer. Bediend op mijn wenken. "Schat?" 'Schat'?
06. Als hij ook in 't echt maar niet begint te aaien. Schat! Ben ik dan zo makkelijk te paaien?
06. Strekken maar & gapen. Wakker. Onuitgeslapen. Korte lont: niets op tijd, alles op stond.
07. Ruw ontwaken. Elkaar radbraken. Alles tweemaal om dan in vieren te delen; drie en één?
07. Uitgerekend, míjn ochtend om uit te slapen. Uitgeteld. Voor wie valt er nog wat te rapen?
08. Tellen, op de jouwe passen: een moment dat nooit went, waarin men de ander niet kent.
08. Of op haar best: Dit dat rest. Wat rust. Een moment waarin men kust. En een weinig lust.

Z. Er zijn geen schaalvoordelen,
Z. aan 't werk verdelen.
M. Met 2, keer alleen!

09. Haasten. Opgestaan. "Plaats vergaan!" de jongste, luid; 'Ikke op Uw bakkes slaan?' denkt
09. de oudste. Is denken doen? STIL! Dát was schril. Waar is hij? Sorry! Sorry! Nog 'ns sorry.
10. Schorremorrie! Bende flemers - míjn bende. Even rust. Zwembril vergeten. Altijd iets kwijt.
10. Zwembril of zin in zwemmen. Zin - ook weer die strijd gestreden. "Zoek je dít?" Dáár is hij!
11. Dit keer zonder al 't opgevrij. Maar ik ben niet gezwicht: beiden onbevredigd. Ontevreden.
11. Wegen die scheiden in vijf. Drie die leren - en twee die werken, ook om het uit te werken.
12. "Hen kan 't niet deren. Voor kinderen alle rijkdom natuurlijk. En avontuur slechts stijlfiguur.
12. Hun ontspanning onze spanning." Vier zinnen lang gelogen: ónze spanning - en ons pogen.
13. Niet de kinderen die ons hinderen. Wij - met onze kuren, zijn 't die hún hersenen verzuren.
13. En laat ons niet ook 'de derden' worden die hen "de weg versperden".

M. Zijn wij slechts met twee
D. om uit te kienen,
D. hoe best met twee te dienen?

14. Terug samen. Talent of geen talent: borsten aan de vent en 't wijf, met haren op haar lijf.
14. Elkaar belichamend. Verantwoordelijkheden: iedereen te eten, & ook 'n beetje wereldvrede.
15. Afzetten. Hiperaktiviteit. Dan ben je ze eindelijk even kwijt. Voortschrijdende vermoeidheid.
15. Vergeten op te halen? Onopspoorbaar & alles afwegend: ziek van paniek. Je wil ze, kwaad,
16. wég van elk gevaar. Oh - wat is dit balen. En de deurbel gaat. Hijgend - "Geen belkrediet."
16. Wederzijds wegebbende kritiek. Huiselijke vrede. Verhalen over werelden & nog 's werelden
17. zonder al te al die grootse idealen. "Piej-r heef 't aanchefraag; & Ana heef 't doorchestuur;
17. & iedereen fin me koewl." Planning, agenda's: wat moet dat moet & meer; wij zo altijd in de
18. weer. Óns leven en het hunne. Moet dit? Al dat vitten en al dat katten? Ook wij een leven.
18. En ook dit: wat gezegd en dat gezegd - vrucht van afhaken van heel deze klucht.

W. Met twee verdienen,
W. om níet te volgen alle
D. vaste stramienen.

19. De avond valt. Het doek gaat op. Een omhelzing, ogen die knipperen; en spontane plannen.
19. Tijd voor. M'n oogleden vallen. Haar moeten gaat alles vergallen. Vermoeienis: ons moment,
20. weer gewoon een moment. En meestal wel iemand malkontent. Stuk van kapot te zitten. &
20. Net dat maar niet: alle last op lusteloze schouders, gescheiden in verdienen - de ander het
21. gelach betalend: in tweevoudige afhankelijkheid van een-mans ambitie: dat doembeeld van
21. mérite. Ideaalbeeld dan maar - het beste aan tweeverdieners is die tijd van niet-verdienen;
22. ambitie, maar in andermans positie; lust in lasten - ruim genoeg dagen om óver te klagen -;
22. lastige lusten - het ene moment het andere niet, en uitstel ook afstel niet -; zonder dwang
23. om niet te falen - verdelen van ongelijk veroordeelt niet tot gelijke delen. Verzekerd tegen
23. eenzaamheid. Altijd met publiek. Wanneer nodig met applaus (& zelfs als iets flauws).

D. En van tweeën één:
V. Misschien wel scheiden,
V. maar ook dát met ons beiden.

24. Des nachts. Een deur die kraakt. Onverwachts. Wakkere woorden voor, vier, slapende oren.
24. 'Slokende vwore kwarden doorden'? Slekende? Toorden? Doorden! Schrikken. Wakker, weer!
01. Het stemmetje: 'Tienke napesla.'? Ah! "Kan niet slapen." Wel dus, het - ik niet meer, en dus
01. weer onuitgeslapen werken, de slaap onuitgewerkt. Om beurten. Wikken, wegen. Zonder wil.
02. Weer zo'n ochtend in 't verschiet; nog eens een dag door het vergiet? Ditr keer: lekker niet!
02. Loslaten: haar sterkte, niet de mijne. Vasthouden: mijn sterkte, niet de zijne. Los noch vast
03. (laten gebeuren zonder mijn zeuren of haar (af)keuren). De ochtend komt, & na de ochtend,
03. ook het werken. Dan het regelen in de avond en, uiteindelijk, het moment voor ons moment;
04. Vasthouden de boodschap; loslaten de moraal. Ironizerend & misschien 'n ietsje te belerend,
04. So thanks! Ook voor des scheten stanks: straks heeft elke schat zijn eigen hangmat.

Z. Ik ben twee.
Z. Wat valt er meer te verdienen?

(Et voilà: als jullie een definitieve tekst willen, uitgebalanseerd per regel en met een bladspiegel die ook visueel de inhoud vorm geeft dan zullen jullie moeten bijdragen door, bijvoorbeeld, een maecenas aan te geven - & meer bepaald eentje die niet de behoefte voelt om zich te moeien - of, indeed, nog maar een gesprek te eisen ;-)

12-11-09

Onrechtvaardigheidsgevoel (2)

Ik was niet klaar (zie hieronder).

Want wat is dat: een rechtvaardigheidsgevoel? Dat dit moet? Of dat? Dat moet toch een positie van dermate grote positiviteit (groot gelijk?) zijn dat bijna alles negatief moet bekeken worden. De werkelijkheid is dusdanig dat er op zijn minst honderden, duizenden, miljoenen alternatieven zijn, en nuances van alternatieven, die men kan willen. Hoezeer men (ex post ofte achteraf bekeken) dat ook kan wieden tot enkele goede alternatieven (die elk nog 100den, 1000den, you got the point: nuances, om van de schakeringen van de nuances nog te zwijgen, toelaten); hoezeer ook daarna (ex post'er, bij wijze van spreke) er redenen kunnen gevonden worden waarom deze of gene op dat, of 'zulk een', moment precies dat alternatief met die nuance - maar nog altijd niet waarom precies die schakering van die nuance - koos; hoezeer dat zo ook allemaal zorgvuldig kan bekeken worden, no way in hell dat we op gevoel en op het moment zelve de rechtvaardige oplossing kunnen kiezen.

{Sorry, geen grapjes, dit is voor mij; om niet te vergeten}

Dus als er al een gevoel is, kan dat alleen maar een onrechtvaardigheidsgevoel zijn (ON-rechtvaardigheidsgevoel?, neen, ONrechtvaardigheids-gevoel).

Precies dit: van alle mogelijke alternatieven en nuances van opties en schakeringen van uitvoeringswijzen van specifiek genuanceerde alternatieven, wordt er eentje, van die overweldigend velen, gekozen die onrechtvaardig is. Denk er eens over na - hoe vunzig krimineel moet je wel niet zijn om uit al die mogelijkheden er precies deze te kiezen die anderen hindert. Dat kan toeval zijn: één keer, misschien twee, zelfs drie (of meer bij gebrek aan bepaalde informatie, bij veranderingen die zich nog niet tot in de opvoeding of zelfs maar in de taal hebben kunnen wurmen); maar meer niet - echt waar, meer niet ('Third strike is out.', is niet toevallig iets waar we grote moeite mee hebben om NIET natuurlijk te vinden; waar meer randinformatie nodig is om te kunnen zeggen: "Ah, maar dát is onrechtvaardig want als je in die situatie zit dan is het nogal wiedes dat je een (te) grote kans hebt om dergelijke (futiele) dingen aan te gaan).

Onduidelijk misschien: het voorbeeld van hieronder. De "Zó wil ik nooit zijn."-refleks op zij die naar de mond praten en in de smaak vallen omdat ze alles aanpakken in de overtuiging dat ze zo in de smaak zullen vallen en dus de beloning krijgen. "Net dan maar niet." of "Zo niet." zijn de gedachten die bij zo een gevoelsmatige refleks horen. En het gevoel is precies dat van onrechtvaardigheid, en gekwadrateerd zelfs: het is niet alleen heel moeilijk om in het gevlei te komen (& zoveel makkelijker om niet in het gevlei te komen van wie macht heeft en onbewust die macht altijd ietsje uitbouwen wil) maar het is dan bovendien ook nog eens heel moeilijk om dat gevlei niet te zien als gevlei (en niet te beseffen dat het voordeel van gevlei altijd maar je eigen persoonlijke voordeel is en ten koste gaat van wie waar goed in is, & inklusief de vleier zelf die denkt dat hij goed is in wat de gevleide beoordelen 'kan' maar die eigenlijk slechts goed is in gevlei en ooit - altijd te laat - gaat inzien dat waar hij nu uiteindelijk mee bezig is niet voor hem is en slechts datgene was dat sociaal gezien op het moment van zijn jeugd, zijn carrière voor het hoogst aanzien werd).

Ja, dát is het. De va et vient van modes en trends die gespot dienen te worden, om de machtigen in kontakt te brengen met de beste vleiers (& ervoor te zorgen dat er tussen de machtigen altijd de korporatistische refleks is van vleiers onder mekaar); die va et vient die niet onder wetmatigheden gevangen worden kan.

Het onrechtvaardigheidsgevoel precies gevoeligst waar er nog geen wet is of waar er al lang geen wet meer nodig is. Het selektoraat, het moralizeren, de liefdaderigheid enzovoort, enzovoort.

{puf, puf, puf, ... sorry voor deze brief aan mezelf}

 

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

06-10-09

De Universele Stiptheidsaktie e.d.

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

 

17-07-09

De crisis is in krisis

Als er crisis is moet er iets veranderen. Er is crisis. Er verandert niets. Minder van wat anders, meer van hetzelfde. Zelfs de retoriek van 'verandering' is onveranderlijk. En het probleem is dat alles moet veranderen behalve wij (ik lijk wel een bidsprinkhaan of liefdadiger, wie weet zelfs een zwartkakker maar: even geduld!). & er dus niets te veranderen valt vermits het enige belangrijke, wij, mordicus hetzelfde wil blijven.

De crisis: we hebben gemiddeld genomen teveel privé-schuld gemaakt; daar zijn we met zijn allen danig van verschoten; plots begonnen wij gemiddeld genomen teveel te sparen; dus moeten we publieke schuld opbouwen anders valt het helemaal stil - dit is de lezing van Japanners, Nobelprijswinnaars en born again neo-liberalen zoals onze eigenste De Grauwe. Perfekt! Geen probleem. Vooral doen. Afkicken van risiko is zoals alle afkicken: pijnlijk en best begeleid door eksterne professionele hulp. En dat het vlug moge voorbij gaan, dan kan als terug rustig voort; dit is namelijk maar de theorie van de crisis. Eens uit de crisis zijn we weer neo-liberaal - met wat nieuwe jobs voor ekonomisten in regulatoren, maar gewoon neo-liberaal.

Eens uit de crisis geldt de kontrareformatie. Vrijheid van kapitaal - en tering naar de nering voor de staat; want niet U maar de staat leefde boven zijn stand (kollektieve geheugens zijn vreemde dingen, ze vermogen alleen de onmiddellijk voorgaande te onthouden). Dus dan zijn we weer in de jaren 70. En dats is goed: voor wie rijk is, of voor wie zijn leven wil gebruiken om zich eerst, en vooral, dood te werken. Dat is wat we kunnen voorspellen: onze nieuwe konsensus zal door deze crisis niet doorbroken worden. De crisis is in krisis. Niemand die macht heeft, heeft baat bij het breken van konsensus.

Hetzelfde verhaal dan maar, vanuit een minder gemiddeld standpunt. Als je pakweg een miljoen een paar jaar voor de crisis dan had je wellicht 10 miljoen toen de crisis uitbrak. Met wat ongeluk zal je daar na de crisis een 5 miljoen van overhouden. Dat zal 5 miljoen zijn waar velen naar snakken, als de greep van de crisis lost, en die je dus duur kan verkopen. Neem aan dat je geen ongelooflijke oen bent - en dat je je uiteraard zonder problemen doodwerkt zoals iedereen van iedereen verwacht -; dan ga je op een paar jaar tijd zeker 20 miljoen hebben. Misschien koop je dan wel eens een vliegtuig (zeiljachten zijn zó passé tegen dan). Je omgeving zal dat ook willen - en hun kinderen zullen weten dat doodwerken het risiko is dat je moet nemen als je de bescheiden luxe van een vliegtuig wil smaken.

Nog eens hetzelfde verhaal, terug vanuit een gemiddeld standpunt dat geen geld in de pocket had voor de crisis. Jammer maar helaas, zij kunnen niet sparen; & als de crisis voorbij is dan zal er slechts interesse zijn in hun kapaciteit om zich zo dood als een pier te werken (want aan dood hout hebben we niets, of wel?). Tot een vliegtuig gaan ze gemiddeld genomen niet komen maar dat is allemaal zo erg niet; als ze er om welke reden dan ook niet meer in slagen zich dood te werken dan is het miserie troef want de staat moest besparen, ontvetten, enzovoort (& trouwens - hangmatten zijn verslavend & geven het slechte voorbeeld - wie gaat zich nog dood willen werken als ze zien dat je gelukkig door het leven kan zonder vliegtuigen en zo?).

Drie keer hetzelfde verhaal maar misschien is dit nog wel het simpelst. Nu zijn we er met z'n allen over eens dat we solidair moeten zijn met de rijken. Geen revoluties & geen oproer, zachte landing voor mensen met 10 miljoen of zo. Misschien zwembad opgeven maar liefst niet meer.

Fair enough, maar zij die denken dat de rijken solidair gaan zijn met de rest eens 't voorbij is: steek de hand de lucht in. Hmmm, yep, alleen een paar verdwaalde Opus Dei monniken. As much was to be figured.

Dat is de krisis van de crisis: er verandert niets & dus gaan we een decennium of zo maar wat voorthobbelen. Te rijk voor revolutie en te moe om tevreden te zijn.

De oplossing is nochthans simpel (maar probeer eens een publieke figuur te vinden die het hiermee publiekelijk eens zou willen zijn; en neen: communisten & fascisten tellen niet mee). Na de crisis moeten de rijken solidair zijn met de rest van ons. Het is niet nodig dat ze ons graag zien, noch zelfs dat ze ons het allerbeste wensen, en ze moeten het al helemaal niet doen omdat ze er betere mensen van worden. Ruim volstaat het dat ze het doen omdat het voor iedereen, en dus ook voor hen, best is (yep, dat is dus Rawls).

Dat betekent dat de belastingen niet verminderd moeten worden - want belastingen moeten altijd eksakt zo hoog zijn als demokratische verwachting op dienstverlening - maar ze moeten verschoven worden naar kapitaal. Bijvoorbeeld alle vermogen dat per hoofd boven de 75.000 Euro en een eigen huis uitkomt. Kapitaalsvlucht zal niet meer onze zorg zijn; zover zijn ze al in de huidige konsensus dat bankgeheim echt voor niets en niemand goed is.

Ah ja, en écht solidair. Dus een vliegtuig mag zeker, als het iemand belieft. Of een hoer, een 4*4 zelfs als dat voor één of andere vreemde reden demokratisch mag - maar geen medische zorgen buiten de algemene ziekteverzekering. Niets, nada en zilch. Ofwel de belastingen omhoog en meer zorg voor iedereen. Ofwel belastingen omlaag en minder zorg voor iedereen.

Dat laatste lijkt ekstreem maar geloof me vrij: ooit is de krisis van de crisis voorbij. Dan zullen mensen zich niet meer verplicht voelen om moe te zijn vooraleer ze zich tevreden mogen voelen. Met dat vleugje Zen - en niets meer dan een vleugje - zal men voor Dignitas niet meer naar Zwitserland moeten gaan.

 

30-05-09

De onwil van het volk

Politici (& wat dies meer zij, 'de krachten die zijn') vertellen ons al lang wat we best doen. Raar, want wij weten maar al te goed wat we willen doen: zo weinig mogelijk. Het is de demokratie op haar kop. Zij vertellen ons wat we zouden moeten willen in plaats van naar ons te luisteren om te weten te komen wat we eigenlijk willen. Niks, de wil van het wolk; enter, de onwil van het volk (& de moed om impopulair te zijn).

Het probleem is nochtans simpel: hoe, met 't minimum aan gedwongen inspanning, geraken we aan een maximum van ongedwongen luxe? Helaas. De enige oplossing die we te horen krijgen is .... ta-da-da-da-ha ... lánger werken. 'Want werken is een recht.', en als we daar niet week van worden in onze hartjes: 'Werken is een plicht' - en als onze knieën daar niet van beginnen knikken: 'De profiteurs eruit!'

Dus zitten we met 100% van de politici die de overgrote meerderheid van de kiezers trachten te overtuigen van hun probleem. Om vervolgens verontwaardigd te zijn 'dat wij het blijkbaar niet snappen'. Hoe moeten zij alles plusminus bij hetzelfde houden, en tegelijkertijd hun eigen dada's verwezenlijken? Hoe kunnen zij alles blauw-blauw laten als wij de vrijheid willen om écht anders te gaan leven? Om voor ons te leven - en niet voor andermans idealen of kinderen die we opzadelen met schuldgevoelens over de zurigheid die zij, kind zijnde, ook al niet wilden en, eens opgegroeid, als de norm van onze waarden beschouwen.

De onwil van het volk is zo de zin van de demokratie geworden. In naam regeert nu het volk. In feite wordt het volk geregisseerd. Onwillige figuranten gediskrimineerd - geen plaats in de besluitvorming zonder kapitulatie voor de dwang van hard werken en veelvuldige aanwezigheid, liefst in grote groepen, altijd konformerend aan wat er door de sterkste ellebogenwerkers opgedrongen wordt.

We tuinen er minder en minder in. Dat leidt tot meer en meer frustratie. Want er is geen keuze behalve schijnkeuze. Tientallen partijen, honderden meningen, en toch op dat ene punt allemaal roerend eens: we moeten en zullen ons roeren als we een kans willen hebben op goed boeren. Dát zijn immers onze waarden en normen: dat we moeten wroeten als wormen op straffe anders te ontaarden. Eindelijk verlost van de hemel, veroordeeld tot eeuwige laagbijdegrondsheid.

Waarom is er niemand dit dit zegt? Omdat bedrijven groot zijn, partijen klein, en de academici uitverkocht aan beiden. Onafhankelijkheid is onbestaande, & iedereen in het publieke debat onlosmakelijk verbonden. & die hele zwik volslagen losgekomen van onze realiteit waar opgefoktheid al lang voorbijgestreefd is. Hoe kleiner partijen (en hoe kleiner de landen) hoe minder ruimte voor afwijking.

De politieke splinterbom vermoordt alle onafhankelijke kreatieve denken. Wie eruit springt, vliegt eruit en vliegt er dan weer in, met steun van andere gedegouteerden, andere verliezers met een overschot aan geldingsdrang. Om, uiteraard, hetzelfde te zeggen want iets anders gezegd levert de banvloek op van 'de machten die zijn', en dus: van extreem-rechts tot extreem-links, een bende tegen mekaar schreeuwende roepers die niet de tijd kunnen nemen om na te denken over nieuwe konsepten, en dus almaar meer variaties kreëren van oude konsepten, die uitgeleefd en afgeleefd zijn. De verveling voorbij. De beslissingen altijd 'elders' genomen.

Elders. Niemands verantwoordelijkheid. Hun best doen door noest te arbeiden. Alsof wij een boodschap hebben aan hun best doen. Wij verdienen het beste - en dus dat ze het gewoon goed doen. Is 'hun best' niet goed genoeg, dan is hun noeste arbeid een belediging bovenop onze gekwetsheid. Weg dan. Maak plaats, voor zij die goed genoeg zijn, zelfs al volstaat één lumineus idee per jaar en zitten ze de rest van de tijd rond te neuken op een strand met wasbord-gespierde jonge mannen of grijzend mansvolk dat enige papperigheid kombineert met een beter gesprek, & een grotere doeltreffendheid richting vrouwelijk orgasme.

Neen, dit is geen tirade. Slechts een observatie over hoe het beter zal zijn als wat er nu op de eerste lijn staat afgestraft wordt en geniet van een rijkelijk pensioen, of de rente op een rijkelijke ontslagvergoeding. Weg moeten ze. Van zo gauw ze ons met rust laten, is al hun luxe welverdiend. Want, dankzij hun afwezigheid hebben wij een kans op rust en redelijk nadenken en oplossingen die niet op het doodgelopen pad tussen kommunisme en kapitalisme liggen.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)

14-03-09

Low commitment man

Stress - wij zijn omgeven door stress. Vergeet de opwarming van de aarde, vergeet de crisis, vergeet de overbevolking & vergeet de chronische menselijkheidziekte die oorlog heet (en onwil om mekaar te verstaan); hét probleem, ons probleem, is dus stress.

Ooit was je koning of gepeupel en was dat voldoende om je kinderen prinsen of nog meer gepeupel te maken. Tot er een probleem was: dan overleefden die prinsen en stierf een groot deel van het gepeupel. Niet veel later was er een nieuw evenwicht.

Nu kan het gepeupel eindelijk dromen van meer dan dienstbaarheid. Hier en daar is er zelfs wat hoop dat je als niet-prins een tegenslag, zelfs een crisis, kan overleven; echt waar! En wat doen we met die hoop? Er achteraan lopen als ezels achter wortels geregeerd door het dwangidee dat we allemaal als koningen zo rijk moeten zijn - zo rijk als koningen maar zonder hun onafhankelijkheid en hun vrije tijd; dus zonder er ook maar een reet aan te hebben!

En dus zitten we onder de stress. Van kop tot teen gespannen, gecommiteerd tot in de kleine uurtjes aan het werk & aan wat het geld verdiend met werken voor dienen kan. Nog steeds dienaars, nog steeds gepeupel dat nog steeds popelt - om erbij te horen, om erbij te zijn. Tot achter onze oren zijn we vertrokken van de stress & elke spier, tot in ons kleine teen, staat gespannen om te bereiken wat we niet hebben, & te vergeten wat we al hebben. Een kudde schapen bijeengeblaft door de hoeders en de herders van de Nieuwe Konsensus van het meritoriaat. Nieuwe prinsen & pastoors van het Grote Gelijk.

Wel, Het Grote Gelijk heeft ongelijk en, erger nog, Het Gelijk is ongelijk. Enkelen en zelden de besten dwingen ons tot presteren, tot committeren zoals zij presteren, en zij ons graag committeren - met lange uren, met dienstbaarheid - en binnen vakjes die zij kleuren. Als tegenprestatie mogen we van hen hopen dat onze kinderen niet uitgeroeid gaan worden bij het minste probleem. Zolang wij onze kinderen maar de juiste werkethiek bijbrengen en hen stresseren; hoe vroeger, hoe beter - want voor hen is er maar één niet-erfelijke kans op de macht: travakken, kop in kas, en ook populair zijn door sociaal te zijn en onder de mensen te komen zelfs als mensen je liever niet onder hen zien.

Stress, stress, stress tot er een vader, een moeder of een kind begeeft. Maar wie er ook begeeft, stress is nooit de schuldige. Die weinigen die bij die drama's stress als oorzaak durven vernoemen worden verketterd door De Nieuwe Konsensus - niet de stress maar het onvermogen van het individu om ermee om te gaan zijn schuldig - de schuld al even individueel als de winsten van het Nieuwe Grote Gelijk. & voor elke van de weinigen staan de velen van het Grote Gelijk die de individuele schuld verder koppelen aan gewelddadig entertainment, luiheid en arrogantie. Het Grote Gelijk en de Nieuwe Konsensus beschermen zo zichzelf: alles wat menselijk is is slecht & echt elke minuut van elk mensenleven staat in funktie van het onmenselijke - kollektief sleuren aan de voordelen van de enkelen.

Vergeet alle crisissen! Er is slechts een crisis die de uitdaging waard is en die crisis is de crisis van stress. Als we de stress kunnen laten dan lossen we de andere huidige crisissen van de weeromstuit op: alle problemen zijn een gevolg van teveel stress.

 

27-12-08

En nu: iets immaterieels!

"De grote gedachte ontspringt bij een eenvoudige vraag." Ik weet niet wie het zo zei & zelfs niet of iemand het al ooit zo zei. Maar, als U nood heeft aan wat gravitas om onderstaande serieus te nemen, denk dan gerust aan Thales van Milete, of één van de andere pre-socratici (gelieve geen Aziaat te nemen, daar komt slechts verkeerde wollige spiritualiteit van).

Ik bevond me in Parijs, aan de ontbijttafel, in afwachting van een aktiviteit die geen enkele indruk zal achterlaten op mens noch maatschappij (dit laatste is slechts een stijlfiguur want er is natuurlijk geen verschil tussen mens en maatschappij; daarover een andere keer, en elders, meer). Mijn kollega, enigszins onder de indruk van wat de mens heden ten dage aanvangt met het milieu, vroeg zich luidop af - "Er is toch een grens aan 's mens materiële rijkdom." - of toch iets dergelijks (ik vermoed dat weinigen onder ons zich nog aan een genitief wagen). Het was in elk geval bedoeld als een retorische vraag en dus voldoende om de retorische stier in mij te wekken.

Ik dacht aan Malthus en hoe iets begrensd kon zijn zonder dat er iemand ooit een vaste grens zou kunnen berekenen. Dat maakte mijn kollega ietwat nerveus (er is iets hoogst onbevredigends voor de mens aan onverzadigbare onbekenden, zeker nu de goede gewoonte groeit om in zulke gevallen niet steeds naar God of 'iets' in die trant te verwijzen). Dus, ik was mild gestemd die ochtend, deed ik in mijn hoofd wat U nu gaat doen via volgende link:

http://www.mijnwoordenboek.nl/synoniemen/materieel

En dat was het! Wat Thales van Milete, of zo, ook mogen gezegd hebben: de grote gedachten ontspringen niet aan eenvoud maar aan de ontdekking van onzin, onzin die ons dagelijks taalgebruik is binnengeslopen en zo - van binnenuit - ons 'gezond verstand' verziekt (waarover op hetzelfde elders & nog een andere keer ongetwijfeld ook veel meer). Uiteraard is de materie hier in het ondermaanse begrensd maar de materiële grens ervan doet niet ter zake! "Ha!" dacht ik & mijn kollega was eventjes zelfs geïnteresseerd.

Ha!, want inderdaad - als de ekonomie groeit betekent dit niet dat het verbruik van materie evenredig groeit. Er is namelijk zoiets als het "Britney Spears-effekt" - haar gekweel zit in de ekonomische groei maar legt minder beslag op materie dan, bijv., een super-ekologisch-verantwoorde 4*4 van BMW. Mijn kollega fronste: deze keuze tussen Britney Spears en BMW's was allerminst simpel voor hem. Gelukkig was er op dat moment voor mij geen gesprekspartner meer nodig. De stier was los & de vraag mocht vluchten zoveel zij wou: de strijd was nu onvermijdelijk en ik zou winnen.

Uiteraard is de ekonomische groei vanaf een zeker welvaartspeil voornamelijk zaak van stijgende konsumptie van immateriële goederen. Dat verklaart ook die recente schaarstes op de markt van primaire goederen; de wereldgroei zit gelukkig genoeg geconcentreerd in gebieden die dat welvaartspeil nog niet bereikt hebben. De onzin bestaat dus uit de taalstandaard die 'materieel' als epitheton ornans van rijkdom is gaan beschouwen (neen, geen concessies hier - ga maar naar www.wikipedia.org als je er nood aan hebt, dat doe ik ook). Die standaard wordt gebruikt aan beide zijden van het debat als common ground. Voor de enen is alles wat materieel is heilig - en voor de anderen is rijkdom onrein (ja, zeg maar rustig: "Dekadent!" - zoals in "Het dekadente Westen.").

Maar daar deed ik het zoëven zelf en dus moet ik met enige vertraging weer even iets doen in mijn hoofd. Volgt U gerust mee op:

http://www.mijnwoordenboek.nl/synoniemen/immaterieel

Zoals Bergson het al zei: het is niet omdat 'iets' niet bestaat dat 'niets' wel bestaat. Ofte, het alternatief voor materieel hoeft niet immaterieel te zijn (met dit alles viel ik mijn kollega niet lastig, voornamelijk omdat ik het toen niet op tijd bedacht). De valkuil hier is de valkuil van diegenen die rijkdom onrein vinden - & reken er maar op dat als je samen met zulke in een kuil zit dat het er stinkt. Er is niets wolligs, of spiritueels, aan wat ik wilde zeggen. Het is slechts kwestie van materiaalverbruik en de vaststelling dat er (vanaf een bepaald punt) geen evenredigheid is tussen onze rijkdom en ons materiaalverbruik. Dat punt bereiken er meer en meer & opvoeding laat ons toe dat punt laag te houden; we zijn rationele optimisten hier.

Eerder is er een omgekeerde evenredigheid - hier pikken we terug in bij m'n kollega die van fronsen tot schouderophalen evolueerde. Al wandelend naar het werk was er grote ontgoocheling bij hem dat het intermezzo van hotelkamer-betalen er niet toe in staat bleek mijn stier terug te laten inslapen. Omgekeerde evenredigheid - want de mens is de voornaamste materiaalomzetter - hoe meer materiaal er voor onze rijkdom dient omgezet, hoe meer de mens moet werken.

Vermits er dus tijd nodig is om zelfs maar Britney Spears te konsumeren is verbruik van materialen een materiële beperking op ekonomische groei. Er is dus niet alleen een grens aan het materiaal dat we kunnen verbruiken; als we echt almaar rijker en rijker willen worden (en als we rationeel zijn is het dat wat we willen) dan gaan we die grens nooit zelfs maar benaderen. Lang voor we met die grens te maken hebben, is de nieuwe evolutie naar alsmaar minder materiaalomzettend werk in volle zwang en evolueren we naar "mekaar bezig houden' (een beetje zoals ik jullie nu bezighoud).

"Oef," dacht mijn kollega, "eindelijk gedaan." & tot zijn kosternatie vond ik toch nog een klein mankement aan mijn redenering. Mensen zijn dermate geïndoktrineerd in hun hang naar het materêle dat niet alleen hun leven maar alle leven heilig is - dat is een showstopper (ik begon al te denken in de taal die ik voor het werk gebruikte, we waren bijna ter bestemming). Welvaart - meer bepaald de opvoeding waarzonder er geen sprake van welvaart kan zijn - beperkt geboortes; dat is toch wel afdoende bewezen. Maar ze heeft vooralsnog het perverse effekt ook sterftes af te remmen - en zonder sterftes blijft er het probleem van groeiend materiaalbeslag.

Dus is de vraag in hoeverre sterven een probleem is voor onze rijkdom. Vroegtijdig sterven is dat zeker maar laattijdig sterven is dat gelukkig ook - en ik heb het hier niet over dementie of andere, uit te stellen, aftakelingsverschijnselen. Eens genoeg tijd gehad is elke extra tijd niets anders dan achteruitgang. Een veralgemeend recht op sterven met voldoende procedurale omkadering zal er ongetwijfeld voor zorgen - op korte tijd, zoals dat ging met kontraceptie - dat de gemiddelde leeftijd eindelijk terug zal lopen in het Noorden. De redenering is voor een andere keer, vermits we inmiddels ter bestemming waren ('Rare jongen, die spreker." dacht mijn kollega); maar, in dit geval zoals in het geval van de geboortebeperking, is het nodig dat we voldoende loskomen van pausen en andere predikers zodat we de mens via akties kunnen laten spreken.

Lang genoeg? Of gaan jullie klagen over 'te lange zinnen'? Fuck off als je jezelf zo vlug verveeld!

 

30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

13-11-08

"Protecting your human capital"

De stompzinnigheid ten top. Niet zomaar in de marge van een bijeenkomst van wat nostalgische oud-neo-liberalen maar een echte aktuele reklameboodschap - gericht op luisteraars van een serieuze zender in prime-time. Mainstream is het woord - en niemand stoort zich publiekelijk aan deze verkrachting van de menselijkheid.

Alsof we nu ook zelfs terloops gezegd gereduceerd zijn tot een hoopje koebeesten, die veilig in de stal dienen gedreven worden want 'anders brengen ze niet meer op, meneer'. Ik weet het niet hoor. Zeg jij het maar. Misschien is de tijd rijp om de vrije wil en al die eigenzinnigheid eens en voor altijd met het oud papier mee te geven - het brengt niet op als wij, het kapitaal, er nog eigen meningen op gaan nahouden. Onze eigenaars hebben immers het beste met ons voor. Ze zullen ons beschermen (tegen een kompetitieve prijs); ze hebben geen keuze want ze investeren in ons - weet je wel. Ze wedden op onze innovativiteit, zolang we binnen de lijntjes kleuren. Wie is er nu iets met horden koebeesten die een stampede van ongebreidelde en ongeleide originaliteit tentoon spreiden?

Zucht.

Ik heb heimwee naar de tijd die nog komen moet. Een tijd waarin wij, mensen, niet meer zoals centjes bijeengedreven worden in alsmaar grotere kuddes om 'kapitaal' te zijn. Wanneer men openlijk zegt dat 'menselijk' niet bijvoeglijk naamwoord kan zijn bij 'kapitaal'. Inderdaad, ooit zal kapitaal terug een verschijnsel zijn dat dienst doet voor mensen en zullen mensen geen verschijnsel meer zijn op de onzin die nu algemeen aanvaard wordt onder de noemer 'arbeidsmarkt'. Alsof mensen zich, zelfs voor beperkte tijd, kunnen verkopen aan de meestbiedende (om vervolgens als de perfekte overbetaalde loonslaaf het systeem van loonslavernij te bestendigen).

Extreem? Dromen mag! Het is een bezigheid die nooit een meerwaarde zal leveren voor het bestaande kapitaal, en daarom het beste verzet tegen de groeiende idiote consensus die de instrumenten van de vrije markt verwisselt voor het doel van onze menselijke verbeelding.

Mensura, zo heet het bedrijf in kwestie. Ik hoop vurig dat het een voorteken is van de menstruatie die een onvruchtbare cyclus van bijna een eeuw denkwerk beëindigt zodat we daarna met vruchtbare verbeelding mekaars geest kunnen neuken. Dit ter meerdere eer en glorie van wat wij leuk vinden: produktief of niet. Gedaan met die ridikule inspanningsverbintenis en eindelijk onze rijkdom gebruiken ter bevordering van de ontspanningsgeilheid.

 

27-10-08

Bitsig binair bikkelen

De landelijke politiek heeft iets weg van een Suske & Wiske strip: een goed stafrijm of zo en je kan er weer een paar jaartjes tegenaan. Lambik rules! Knipogen

Elk 'goed' standpunt beperkt zich tot het tegendeel van een 'slechte' keuze. Hitler & Stalin zijn nooit ver weg als hulplijnen voor elektoraal gewin. Verder dan het verre en stripmatig duidelijke verleden komt men niet. De 'toekomst'? - why bother als je je er gemakshalve uit kan lullen met wat platitudes over de fouten van een ander, die bovendien veiligheidshalve morsdood is. Nu politici samen met bevriende managers joggen & fietsen tot ze erbij neervallen is intellektuele inspanning uit den boze.

Binnenkort, hout vasthouden, hebben we een Amerikaanse president die beduidend linkser is dan de Vlaamse socialisten (jaja, weer daarover, sorry, de laatste keer - ik beloof). We mogen het hout zelfs loslaten want de Franse president van erg rechtse komaf is al beduidend sociialistischer dan onze Vlaamse socialisten; hij stelt zowaar internationale monetaire en fiskale oplossingen voor! Te lande, in provincies, dorp & stad blijven we verdedigen wat we anderen overduidelijk niet gunnen. Schietoefening dan maar: een morsdode Reagan en een breindode Thatcher worden bitsig in binair reliëf gebracht om het bikkelen in de achterhoede te bestendigen - de liberalen zijn immers de nieuwe vijand - konijnen hebben nu eenmaal schrik van alles.

'Maakbaarheid' schijnt het enige te zijn dat hedendaagse socialisten nog ideologisch verbindt met die goede oude 19de eeuw. Meer dan eens heb ik gehoord hoe wij erin moeten blijven 'geloven', horresco referens. Dat de maatschappij maakbaar zou zijn is het meest laakbaar aan de originele filosofie van Karl Marx, dat we gehouden zijn om alles behalve te geloven is de grootste blijver van die filosofie - het hedendaags Vlaams socialisme kombineert dus het slechtste van Marx met het gemis aan wat er het best aan is. Het hedendaags Vlaams socialisme is dan ook Vlaams, & alleen om die reden al geen socialisme meer; de socialistische internationale is internationaal, want zolang staten met mekaar konkurreren is de massa de pineut en het kapitaal de winnaar.

Oeps, Marx, Karl Marx; hem vernoemen staat gelijk met de excommunikatie uit die Vlaams-socialistische geloofsgemeenschap. De binaire tegenstanders moeten maar van Karl naar Stalin of Mao en daar sta je dan met Reagan en Thatcher. Zwijgen, zo luidt de boodschap als het Marx betreft. Ssst, laat ons het rap over anderen hebben - neo-liberalen of zo - bah, bah, dát is dus niet wat wij willen. Wij willen betuttelen, & wij vrezen voor de kreativiteit van het individu, wij geloven dat de staat het geweten van de burger moet zijn, in die ene goede maatschappij waarin alles gemaakt is tot goedheid en iedereen het risikoloos gezellig heeft. Ontvoogding, hmm ja, dat willen we ook wel tot op een zeker punt: het punt waarop iedereen beseft dat het goed en knus is om bevoogd te zijn. Initiatief, bwoa, misschien, als het de randvoorwaarden niet teveel verandert want dan zijn die lieve burgers allegauw de kluts kwijt.

Het is idioot om een binaire tegenstelling te zoeken tussen socialisme & liberalisme - het zijn twee takken van dezelfde boom. Een boom die, zoals Marx als een van de wortels ervan, pleit voor een globale kontekst waarin universeel gelijke kansen zijn - en ook wel een boom die, ook zoals Marx, vreest voor de grootheidswaanzin van de kapitaalkrachtigen - en, ja, ook de boom die, contra Marx, tot het inzicht gekomen is dat de mensen vrij moeten zijn om hun toekomst te kreëren zonder door de elite geboetseerd te worden tot een (arm) evenbeeld van het (rijke) establishment, vrije markt quoi.

Noch 't één, noch 't ander - kansloos dus in de vaderlandse verkiezingen. Het risiko op groot verlies is namelijk erger dan de zekerheid van afbrokkeling.

 

08-10-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (2)

Laat ons het even gezellig maken: pfoewie - elleboogjes op de tafel en de beentjes gestrekt. Mja-ha, leuk toch!, zo met verkleinwoordjes en al. Weg die stress, weg die woede, misschien wat denken aan sex, muziek door de luidsprekers. Hup - laat hen maar razen en tieren over de nakende ondergang van de wereld, over de noodzaak om te redden wat te redden valt. Want wat valt er te redden? Er is niets verloren, en alles valt nog te winnen.

Het gaat verbazend goed achteruit! Het kapitalisme is nu zelfs aan het vallen - veel hebben we eraan te danken; zoals die allereerste auto waarmee we met - misschien wel - ons eerste lief op vakantie trokken en die uiteindelijk teveel kosten had. Zelfs al was het emotioneel zwaar, we hebben hem moeten laten gaan; anders en beter - je kan beter het kapitalisme achterlaten dan de liefde van je leven, of niet?

Lekker ontspannen, genieten van wat muziek en TV, van kunst en kultuur dus, want de impakt van werken is zwaar overtrokken. Dat we persoonlijk niet gelukkig worden van travakken weten we allemaal. Maar, oef!, nu weten we ook dat het geluk van de maatschappij er ook niet van gediend is. Britney Spears levert meer geluk op dan al dat gehannes in de grootheidswaanzin van de burokratieën van de grote bedrijven - en hard werken, neen dat doet ze niet.

Let's face it: Britney Spears is, wat betreft gelukskreatie, oneindig veel produktiever dan elk van ons die zwoegen & labeuren ter meerdere eer & glorie van, andermans, kapitaalkreatie. Zelfs wat dat laatste betreft is Britney bij verre de beste investering, dus: iedereen een hangmat! Liedjes maken, wat bijknutselen, .. ik lach er niet mee want dat is de enige waarde die blijvend blijkt te zijn nu we ons van het kapitalisme verlost weten.

"Dekadentie is het. Foei! Onverantwoord. Reeks. Substantieven. Als kogels. Eén na de ander. De bom! Kapitaal. Vernietigend. Verdoemenis. Alles gaat eraan. Kapot.": de zwartkakkers draaien op volle toeren met retorische trucs gestolen van de grote rode schrijver van vroeger. De boodschap, duidelijk: subversiviteit - maar met mate want mijn literaire stoutheid moet blijvend afgekocht worden door onze braafheid, & ons gebrek aan subversiviteit.

Pijnlijk maken de profeten van het liberalisme duidelijk dat er geen alternatief is, & ze bedoelen dat wij vooral geen alternatief moeten kiezen want het resultaat is dan pijnlijk voor hen. Voor degenen die gepriviligieerd profiteren van kapitaalkreatie, en proportioneel veel verliezen bij kapitaalvernietiging om in absolute termen toch nog meer afstand te nemen tot het gemiddelde waar wij loonslaven vertoeven. Reculer - pour mieux sauter, dat is wat ze willen.

Maar ons gaan ze niet meer vangen. Wij zijn ontspannen nu - de rokers onder ons hebben ondertussen een sigaretje opgestoken, anderen zeggen luidop 'Pfoewie!' & de druk is weg. Ons hebben ze niet meer liggen. Easy does it. De onheilsprofeten - de zwartkakkers - de moralizerende politici - de angstaanjagers - zij die bijna alles kunnen verliezen en nog altijd teveel overhouden om ooit op te doen - allemaal in een klapje met ons toverstokje zijn ze nu niet alleen meer doof voor wat wij zeggen maar ook stom want we horen niet meer wat ze bazelen en ratelen.

Weg is het pijnlijk gebrek aan subversiviteit dat ze ons aanpraatten - liever lui dan moe. In de postkapitalistische maatschappij die eraan komt zullen we konsumeren als nooit tevoren en neuken als onvruchtbare konijnen. Wat goed was aan het oude kapitalisme zullen we behouden, en het werken in funktie van kapitaal kieperen wij onmeedogenloos op de beurs alwaar de notering ervan met de anderen de dieperik in zal gaan. En wij feesten, genietend van de gekostumeerde stijverds die roepen - "Onverantwoord! Onverantwoord!"

Heh-heh, dat lucht op.

28-09-08

Oplossing grootheidswaanzin: schaalvergroting

Marx had dikwijls ongelijk maar alleen dogmatische liberalen - en zijn er nog andere dan neo-liberalen? - gaan ervan uit dat hij alleen maar ongelijk kon hebben. Geld is een stofzuiger voor meer geld. Kapitaal zuigt kapitaal - en wel tot de kapitaalmassa dermate gekonsentreerd is dat ze tot een zwart gat implodeert. 

Tot aan de implosie is er geen probleem. Welintegendeel, in die 1ste fase is er een kapitaalsupernova die alles vermag op te trekken; ook de welvaart van gemiddelde jan-met-pet en lulu-met-staart. De kapitaalsverschillen worden groter maar welvaart wordt homogener: er is namelijk geen lineair verband tussen geld en welvaart. Deze die in de 1ste fase problemen maakt is effektief jaloers, of dom, of meestal beide.

Maar eens de implosie voorbij wordt iedereen meegetrokken. Niet alleen de virtuele rijken maar ook de reële middenklassers en de nog reëler arme toekers en eens in het zwart gat is er wél verschil. De virtueel superrijken blijven gewoon rijk, en de rest riskeert plbeïsche onderlaag te worden. Het resultaat is voorspelbaar (en Marx heeft ook dit voorspeld) - die bovenlaag verdedigt zich door meer repressie te verwachten van de staat tegen de onderlaag. De demokratie is niet uitgerust voor anomalieën - zoals zwarte gaten - en de onderlaag zal de bovenlaag hierin steunen, uit afkeer en bewondering (niet zelden verdoofd door religie, nationalisme of andere opiaten van wolligheid).

De staat wordt zo versterkt ter bescherming van de liberalen en later de libertijnen, de laatsten hebben de kiem in zich van de volgende Nietzscheaanse siklus. Zij, en wat uitgehongerd kanonnenvlees kunnen de revolutie beginnen prediken. Niets zal veranderen in de volgende sirkel: van prediken over prediken belandt men immers weer bij ... prediken.

Tot hier wat waar zou kunnen zijn maar volgens mij niet waar zal zijn omdat we niet schepselen zijn die zomaar geworpen zijn in iets dat ons overstijgt. We zijn mensen en we kunnen leren. Zeker kunnen we leren van onze fouten. Zo zal het dus dagen - want het gaat nog altijd verbazend goed achteruit - dat we op die manier niet aan eenieder een hangmat kunnen bieden. Dus zullen we beseffen dat grootschaligheid beperkt moet blijven tot ideeën en de ruimte waarin zij, en hun voortbrengers - wij dus! -, kunnen bewegen. We zullen dan inzien - als de neoliberalen verstomd zijn & we terug serieus kunnen spreken tussen niet-dogmatische liberalen en socialisten - dat we universele wetten nodig hebben om kapitaal en macht (en wat is kapitaal nu anders dan de meetmetode van macht?) vrij te laten maar hun konsentratie eens & voor altijd te beperken.

Globale beperkingen om globale vrijheid mogelijk te maken. Logisch toch?

Als je dus met stijgende verbazing kijkt naar de oplossingen van regeringen voor de laatste financiële krisis is dit het moment om de demokratie te gebruiken en zo die fatale anomalie te vermijden. Banken moeten niet samengevoegd worden, maar ze moeten opgesplitst worden. Om ze op te splitsen moet je ze eerst nationalizeren, & niet om ze uit te baten of winst te maken maar om ze op te splitsen & de dogmatici van de neo-liberale kerk op de keien te smijten.

Aktie! Laat je niet drijven door dromen van de rijkdom van anderen noch uit jaloezie noch uit bewondering. Morgen wordt beter maar niet op die illusionele manier.

21-07-08

Pamflet: Red Rood!

Socialist zijn is geen grapje. Het is een serieuze boel als je spreekt met rode smoel. Nu meer dan ooit, na meer dan 20 jaar in het defensief. Overal kalft de aanhang af en de tijdelijke, plaatselijke opstoten zijn terug te brengen op scoutsleiders die, per ongeluk of bij gebrek aan alternatief, niet in de christen-demokratie terechtkwamen (en zich vervolgens bekeerden tot Sint-Egidius of, erger nog, Benedictus). Neen - er is iets mis en een beetje modern socialist beklaagt zich over het populisme, en ook wel het toenemend individualisme. Een beetje modern socialist is dermate druk met klagen dat er geen tijd blijft voor denken. Hooguit komt zij, of hij, tot wat uitleggerig zagen.
De ironie van de leidende socialist is dat hij uitlegt en uitlegt en zo overkomt als die dwaze professor die altijd gelijk heeft over wat volstrekt naast de kwestie is. Hoe dat zo komt? Niet omwille van populisme of individualisme, maar omdat de socialist zelf niet meer nadenkt over zijn basiskeuze. De socialistische suksessen zijn gebaseerd op de na-oorlogse en voorwaardelijke kapitulatie voor het kapitalisme. Dat is tot nu een bron van schaamte. Het is die schaamte die het rode denken blokkeert tot een permanente ontkenning van de eigen zwakheden - en een voortdurende lofzang op de vele suksessen in de verdediging van kapitulatievoorwaarden - in een dominant-kapitalistische maatschappij. Als ze het voorgaande niet gelezen zouden hebben, & hun schaamtegevoel dus niet geaktiveerd zouden weten - zouden weinig socialisten problemen maken van de volgende defnitie: socialisme is afremmen van uitwassen van het kapitalisme.
Wat men ook doet vanuit rode hoek om alleen de perceptie te veranderen, het zijn slechts tijdelijke effekten. Uiteindelijk is het slechts de realiteit die de perceptie kan beïnvloeden op blijvende wijze. De realiteit is dat het modern socialisme afremmend is. Rood redden kan slechts door de rem aan anderen te laten en zelf terug naar de gas te grijpen. De rem kan slechts gelost worden als de kapitulatie erkend wordt, en dus ook de romantische zucht naar de ´korrektheid´ van de Marxistische profetieën over het kapitalisme los wordt gelaten. De socialistische keuze is niet slechts verzet tegen kapitalisme of uitwassen van dat kapitalisme. De basiskeuze is die vóór kans op zelfontplooiiing en dus, ondermeer, tégen verdovende profetieën - zeker ook de Marxistische.
Neen, socialist zijn is heden ten dage niet grappig. Er is veel moeten - en nog meer respekt - en, God Betert, sociaal engagement. Dit alles is bull shit. De 5de colonne, het paard van socialistisch Troje, bestaat uit christenmensen met zachte 'ch', die er hoogstbevoogde en hoogstbevoogdende meningen op nahouden. Allesbehalve het enige dat van belang is: durven! Durven is het hart van het socialistische militeren, Ten aanval! Niet het mekkerend kanttekeningen aanbrengen bij onrecht, maar het roepend opeisen van recht. Niet Groen? maar Rood! en laat ze beven, die tsjeven.
De socialist van morgen zal terug lachen met priesters, imams en rabbi´s of hij zal zelf tsjeef geworden zijn. De essentie van het socialisme ligt in ontvoogding en dus in ontkerkelijking en dus in rabiate anti-religiositeit. Het is een schande dat bij een virtueel ontkerkelijkte maatschappij zogenaamde socialisten pleiten voor zekerheid van het geloof. Het zijn inderdaad schijnheilige paterkes die iets dergelijks bestaan (maar socialisten doen niet aan vergeven, alleen aan vooruitgang en toekomst dus passons).
Het fundamentele vertrouwen in de kracht van de individuele mens moet blijven, en dus ook het vertrouwen dat het inidvidu niet voor egoïsme kiezen zal. Dat specifiek vertrouwen is geen kwestie van geloof maar van redelijkheid. En ja, het kapitalisme heeft de laatste veldslag gewonnen. We moeten ons niet schamen om het beste uit de situatie te halen kwa ontvoogding. De toekomst is er een van vooruitgang, & ooit vinden we wel een valabel alternatief voor het kapitalisme.

Ondertussen: Vooruit!

01-05-08

Fixecurity voor kapitale mensen

Het is vandaag 1 mei, dan hoor je soms nogal wat. Bijvoorbeeld: "<djingle> We care for your human capital. <djingle>" Nou en of, welkom in het tijdperk van de flexicurity newspeak! Men denkt ongetwijfeld - "als we 't in 't Engels doen dan gaat het erin als zoete American Dream koek".
Het is nochtans een beproefd propaganda-recept; neem twee woorden met leuke connotaties, sla ze samen en plak ze op de wil een ervan af te breken. In dit geval wil men de sociale zekerheid afbreken en beroept men zich op de hulplijn van de fleksibiliteit. Net zo met human capital, ontmenselijking wordt ons de strot doorgeduwd met behulp van onze, recent verworven maar zeer gekoesterde, verering van kapitaal.
Zekerheid die fleksibel is is geen zekerheid maar Russische roulette. Mensen die kapitaal worden zijn geen mensen meer maar lijfeigenen. De mens moet het substantief blijven en het kapitaal het adjektief en niet omgekeerd. Lang geleden hadden we een perfekt sisteem van flexicurity: als je geld had bleef je zeker en als je geen geld had dan was je ook zeker, van niets. Fleksibel en rechtvaardig: diegenen die geld opzij hielden waren zeker, al de rest was de pineut en alle pineuten samen waren het beste argument om voor je geld te vechten, desnoods met je leven.
Het hele idee van sociale zekerheid was dat die fleksibiliteit verdween. Geld of geen geld, onafhankelijk van sociale klasse was je zeker. En je was zeker geen menselijk kapitaal waartegen een verzekering kan genomen worden om - in geval van beschadiging - snelle reparatie te vergemakkelijken. Men tracht ons nu te overtuigen, als laatste stuiptrekking van het neoliberalisme, dat we ons grenzeloos moeten kunnen verzekeren. Blijkbaar is het het summum van de ondernemende maatschappij om alle risiko's uit te sluiten. Vervolgens kan men dan "onbetaalbaar" gaan roepen en "voor wat hoort wat". Maar zij zijn het die de onbetaalbaarheid genereren door voor de kapitaalkrachtigen het risikoloze maar ueberfleksibele mensen-als-kapitaal sisteem als wortels voor ezels te houden.
Het zijn ezels die ezels volgen. De toekomst is aan het "guaranteed minimum wage for non-workers". Diegenen die meer willen verdienen zijn welgekomen maar moeten niet denken dat ze standaardbehoefte willekeurig hoog kunnen maken. Dat ze hun overschotten aan kapitaal maar investeren in risiko, zodat niemand weer in de verleiding komt om afgunstig te hollen achter die gouden bergen van het schier eindeloze gezonde en geborgen leven. Want morgen is het inderdaad beter maar alleen indien we niet het slachtoffer worden van de noodlottige voorstellingen van het fatum morgenum

09-02-08

De belasting van lage belastingen

O, wat zijn we jaloers op de lage Amerikaanse belastingen. Hoe doen ze dat toch? Al die subsidies aan - voornamelijk militaire - bedrijven zonder: read all their lips, new taxes! Het zal zeker wel helpen grote delen van de bevolking te laten kreveren beneveld door de gedachte dat 1 op een miljoen ervan tot volstrekt onbelaste rijkdom kan komen (tenminste als je de genereuze giften aan verkiezingskampanjes niet telt als belasting).
Maar dat volstaat zeker niet, hoewel het een leuke bliksemafleider is van wat er echt aan de hand is.
I'll tell you the secret: Americans don't pay big taxes because we - all us non-Americans - pay 'em for 'em. Dat gaat zo:
De welvaart van den Amerikaan bestaat bij gratie van hun financieel sisteem, bij wijze van boetade: alle monetaire wegen leiden naar de dollar. Het deficit op de Amerikaanse begroting en het Amerikaans handelstekort zijn 2 enorme zwarte gaten die het zweet op ieders aanschijns omzetten in liquiditeiten die na verrassend weinig omzwervingen resulteren in waardevermeerderingen in het Beloofde Land van de Machtige Dollar.
De belofte van dezelfde morzel gronds of eenzelfde aandeel bedrijfs die altijd in de eeuwigheid zullen blijven verhogen in waarde vervangt de belastingen. Terzelfdertijd laat het een voortdurende big spending government toe - niet in het minst ter meerdere eer en glorie van de aantrekkingskracht naar niet-Amerikanen van het  grote thuis- en gidsland.
En wij betalen de rekening. Niet alleen dient onze produktiviteit verhoogd en verhoogd om de druk op Amerikaanse belastingen, en overheidsverkwisterij, te verlagen (ook een zwart gat kan nog crashen!), bovendien verhoogt druk op onze belastingen (want willen we niet allemaal in "no-new-taxes-America" wonen?) en de aantrekkingskracht van het thuisland (waar werkdruk relatief laag blijft en de belastingen al bijzonder laag zijn).
Drie keer gesjareld - geen voorbeeld van een bijzonder stabiel sisteem.
Het gaat hier nu toevallig wat pamfletterig over Amerika maar ... de belasting van lage belastingen is zo misschien duidelijk. Het is een keuze die niets met vrije markt, konsumeren of zelfs maar kapitalisme te maken heeft. Het is een keuze voor de vlucht vooruit? met nadruk op de vlucht en vraagteken achter vooruit. Lage belastingen koop je af met hogere werkdruk, en dus lekker niet met een kleine overheid - de grootte van de overheid is eerder onafhankelijk van het nivo van de belastingen. Onze belastingen zijn dermate hoog omdat we vooralsnog weigeren de slachtoffers van de werkdruk achter te laten als gewonde dieren die de kudde niet meer kunnen volgen.
Uiteindelijk zullen de belastingen gemiddeld verhogen (en bij ons verlagen - er is geen fundamentele ekonomische reden om signifikante verschillen in het nivo van belastingen te hebben). Het al dan niet aankunnen van werkdruk is immers voor ons als mensen gelukkig minder en minder van tel.
We mogen slechts hopen dat de onvermijdelijke vooruitgang naar een almaar minder belastende wereld gepaard gaat met vooruitziendheid. Anders zal het toeval en niet het talent beslissen wie de zoveelste financiële crash zonder al te veel kleerscheuren overleeft. Toeval is onmenselijk. Laat ons de Amerikaan daarom steunen - zijn kultuur is benijdenswaardig gebleven ondanks de fout van de lage belastingen die er ooit ingeslopen is (uit rechtmatig wantrouwen tegen teveel overheidsbemoeienis met de allerindividueelste ekspressie).

04-01-08

Bidsprinkhanen

Eens religie en andere vormen van massahysterie op het achterplan raken, is de onzichtbare hand feilloos in staat om geboortecijfers perfekt te regelen. In feite past religie naadloos in de dynamiek van natuurlijke evolutie, alleen met eksplosieve bevolkingsgroei kon men van mensen tot mensheid komen. Er is dan ook geen fundamenteel verschil tussen pakweg de blinde darm en onze traditionele vormen van massaverenigingen; ooit hielpen ze ons om overweg te kunnen met de omstandigheden, nu zijn ze overbodig en eerder riskant.
Het verschil is een verschil van graad. Aan een blinde darm kan een enkeling sterven en de verwijdering is simpel. Maar aan hét geloof kunnen we samen  sterven en chirurgie is geen optie. De eigen dynamiek van religie is altijd - en onvermijdelijk - een dynamiek van overbevolking. We leven namelijk niet voor onszelf maar voor iets groter, elk leven is goed. De antieke beschavingen zijn niet teloorgegaan aan hun dekadentie. Ze gingen tenonder aan woekerende vitaliteit van naburige en infiltrerende religieuze kuddes bidsprinkhanen. Ook ons kan het nog overkomen, zowel vanuit het Preutse Westen als vanuit het devote Oosten. Als we hét geloof - welk hét geloof dan ook - niet breken met respekt voor eenieders geloof, geloof me dan: de menselijke bijenkolonie zal onvermijdelijk zijn.

Meer mensen - bij gelijkblijvende middelen - is meer armoede, tot zover heeft Malthus voor altijd gelijk. En elk georganizeerd geloof zal altijd en overal voor meer mensen gaan, al was het maar ter meerdere eer en glorie van de elites in de organizatie (of ze dat bewust of onbewust doen is volstrekt irrelevant). We kunnen die armoede konsentreren in bepaalde bevolkingsgroepen of, als de ontvoogding plaatselijk te hoog wordt, eksporteren naar andere gebieden zoals we heden ten dage doen maar ergens zal barbertje hangen en ooit bij ons. Daarom, en alleen daarom, moeten we alle vormen van georganizeerde geloofsbelijdenis bestrijden; onder het mom van voor iedereen goed te doen doen ze voor bijna elk van ons het slechtst mogelijke.

Ontkerstening en het voortschrijdend impliciet en ekspliciet atheïsme hebben onze huidige welvaart bewerkstelligd. Industriële revoluties en technologisch optimisme zijn slechts bijprodukten van die ontkerstening. De hangmat die al verworven is hebben we op kap van het geloof verworven, de technologische vooruitgang maakte de hangmat alleen maar komfortabeler.
Maar technologie is niet anders dan theologie, nuttig binnen omstandigheden maar een mogelijks gevaarlijke bijkomstigheid bij verdere evolutie. Nu we - in bepaalde delen van de wereld, met meer of minder hipokrisie - geboortecijfer onder kontrole hebben doemt daar het schrikbeeld op van een almaar dalend sterftecijfer. Meer en meer mensen vallen voor technoreligie en willen blijvend leven. Het resultaat is voorspelbaar en trouwens al vaker voorspeld: meer en meer mensen met groter en groter beslag op traag groeiende middelen, dus: meer armoede en meer afhankelijkheid. Nanobotsprinkhanen.
Organizatie zal zich opdringen - en dringt zich nu al meer en meer op - en de elite zal trachten goed te doen voor iedereen bijvoorbeeld door van bijna elk van ons te vragen meer en langer onder voogdij te werken. Want men zal er altijd voor gaan om meer trouwe mensen te hebben.

Nu weet ik waarom het moeilijk was hieraan te beginnen: ik heb verdorie een punt! De hoofdzaak - wij! - moet van de bijzaak - geloof/technologie - winnen omdat wij kunnen sturen. Al weten we niet waarnaartoe, we weten dat voor iedereen op de boot een hangmat beschikbaar moet zijn.
Als we op tijd het juk van de ongebreidelde levensverwachting afgooien is er ruimte voor elkeens hangmat. De onzichtbare hand zal sterftecijfers in goede banen leiden. Het leven dat ons gegeven wordt zal aangenaam kreatief zijn, de sektaire freaks die onder externe dwang langer willen leven zullen op ons mededogen kunnen rekenen.

19-12-07

Winstinflatie

Inflatie van winsten dus, maar daar gaat het niet over. Ik gun iedereen zijn winst zolang hij mij maar niet veroordeelt tot zijn winst. En dat gebeurt dus wel, en wel zo:

De mooie theorie van de vrije markt is dat bij voldoende spelers de winsten naar nul neigen tenzij een, uiteraard tijdelijk, efficiëntie- of productvoordeel uitgebaat wordt. Vrije markten zijn theoretische begrippen en afwijkingen - ook strukturele - zijn mogelijk. Ze zijn ook zelden hinderlijk, tenzij gestuurd door enkele vette profiteurs. Daar gaat het hier ook niet over.
Hier gaat het over de onrustwekkende achterhaaldheid van de theorie. Des te onrustwekkender omdat ze onbesproken is. Bijzonder onrustwekkend is het dat elke poging om erover te spreken doodgedaan wordt referend naar die prachtige theorie van de onzichtbare hand. Bedrijfswinsten zijn goed en staan boven elke diskussie. Het is alsof Newton bovengehaald wordt om de maffe Einstein belachelijk te maken.
De theorie is achterhaald omdat bedrijfswinsten niet meer enkel afhankelijk zijn van de vrije markt van diensten en produkten. Bedrijfswinsten zijn meer en meer bepaald door de vereisten van de vrije aandelenmarkten, beurzen. Daar speelt de konkurrentie anders. Studie is nodig maar het gevolg is zeer frappant: bedrijfswinsten moeten stijgen, de rendementen op aandelen zijn meer en meer gestandardizeerd over onvergelijkbare markten heen. Finaal, want de onzichtbare hand blijft een prachtige theorie, is het resultaat dat de bedrijfswinsten neigen naar de standaard van de struktureel minst perfekte vrije markt. Naar boven dus.
We krijgen dus sistematisch groeiende winsten, wat niet zou mogen kunnen en bovendien onvermijdelijk aanleiding geeft om de bestaande vrije markten struktureel minder vrij te maken. We krijgen dus winstinflatie die bijdraagt in de algemene prijsinflatie, want hogere winsten worden extra bedrijfskosten (je hoort die redenering al impliciet in het werkgeversdiscours). De neigingen tot kapitaalsconcentratie die er altijd al waren worden ook aangezwengeld - in de vorm van gediversifieerde fondsen. Het eigendom mag dan al meer en meer verspreid worden, de beslissingen worden alsmaar centralistischer (en minder vrij).

Dat op zich is interessant voor ekonomische studie. Het belangrijkst is echter de impakt op de prijsinflatie. Doordat het fenomeen niet onderkend wordt, is er slechts sprake van de klassieke instrumenten om de inflatie te vertragen: in de eerste plaats de loonnorm. Het vergt niet veel verbeelding - en slechts iets meer studie - dat de lonen relatief weinig wegen op de prijzen. Alsmaar stijgende produktiviteit (een gevolg van de klassieke vrije markt) drukt altijd meer op het aandeel van de lonen in de bedrijfskosten. Het vergt iets meer verbeelding en maar evenveel studie dat de bedrijfswinsten, meer en meer, impakt hebben op de bedrijfskosten. De tijden van de grote efficiëntiewinst zijn uitdovend en de (stijgende) winsten wegen dus zwaarder en zwaarder door in de prijzen.

Het eindresultaat is een omgekeerde herverdeling. De eigenaars - a fortiori de vertegenwoordigers van eigenaarssyndicaten - krijgen alsmaar meer en de niet-eigenaars verpauperen voortdurend. De eersten worden rijker door hun aandeel in sterker-dan-de-inflatie stijgende bedrijfswinsten en laatsten worden armer door hun trager-dan-de-inflatie stijgende inkomens uit loon - of, a fortiori, vervangende inkomens.

We moeten dus niet zoveel lullen over loonnormen, winstnormen moeten er komen. Een werkbaar mechanisme vinden ligt niet voor de hand maar enige alternatief is waarschijnlijk het zoeken naar zekere bedrijfswinsten eindelijk te ontmoedigen. Ik zie op dit moment alleen een mogelijkheid om inkomens uit aandelen te ontmoedigen, uit puur liberale overwegingen!

11-12-07

De Groote Woorden

Niemand is nog vies van een groot woord. De afschuw van lange zinnen is zo wijdverspreid dat groote woorden in de plaats van argumenten komen. Want niemand heeft nog iets te leren denken de enkelingen die voortdurend de les willen spellen. Groote, liefst dure historische, woorden dienen om debat dood te doen. De reden ligt voor de hand: de enkelingen die hun neus bruin maken hebben noch tijd noch talent voor een open gesprek.
Lidmaatschap van het selektoraat is - zeggen ze zelf tot in den treure - meer dan een voltijdse betrekking. De zelfverheerlijking van de opiniemakers staat diskussie met het elektoraat in de weg. Een peiling, een straatinterview, kan nog net. Verder kan het stemvee stemmen, zwijgen en in katzwijm vallen als er een spervuur van Groote Woorden afgevuurd wordt. Het publiek dat moet knikken, ieder in zijn vakje, sommigen vurig hopend op een selektie.

Concurrentie(kracht), kapitaal, democratie, vrije markt, vrije mening, sociaal, de economie, ..., noem maar op en het kan op eenvoudig verzoek in stelling gebracht worden tegen gelijk welke stelling.

Vermogensbelasting? We hebben kapitaal nodig zodat onze bedrijven meer jobs kunnen creëren!
Beperking in tijd van werkloosheidsuitkeringen? Asociaal!
Consumeren? Broeikas-effekt!
Mag je iemand schofferen? Recht op vrije meningsuiting!
Minder werken? Concurrentiekracht moet op peil blijven!
Meer werken? Gezonde balans tussen werk en leven is nodig!
Misschien heeft hij een punt? De demokratische meerderheid ziet het anders!

Enzovoort.

Hoe harder de groote woorden geroepen worden, hoe minder ruimte voor de afwijkende argumenten. Hoe dieper de kloof tussen de aficionado´s van een bepaald groot woord, hoe eenduidiger de oplossingen die ze voorstellen. En wij maar kiezen en stemmen. Het systeem is geperfektionneerd, geen plaats meer voor een argument voor vrije markten en tegen kapitaalsconcentraties, bij het laatste woord gonst het reeds van alle kanten: Marxist!
Zo krijgen we geen variaties meer en zonder variaties geen evolutie. Mensen kunnen slechts nog wilde stemmen uitbrengen op diegenen die nieuwe harde slogans roepen, en die nooit geroepen worden om ze te argumenteren - het is makkelijker ze alvast preventief uit te schelden. Wanneer de evolutie wordt gestopt is de revolutie nabij. Op het dek van de Titanic speelt ondertussen ´t orkest van het vaste selektoraat die deuntjes waarover geen diskussie meer nodig is, uit pure zelfgenoegzaamheid knipogen ze neerbuigend naar mekaar over de paniek van de onderdekse stervelingen.

Dus is er nauwelijks diskussie over hoe de demokratie uitgehold is door een vast sisteem van kontraproduktieve selektie op partijlijsten. Geen diskussies over hoe we het nobele doel kunnen bereiken van iedereen een hangmat te geven. Zelden diskussie over hoe iedereen zich vrijer kan uitdrukken via een doorgedreven consumentisme. Onmogelijk te denken over hoe we dekadent kunnen worden met ieders eigen talent zonder maatschappelijk te crashen.

Als je iets wil betekenen voor de publieke opinie dan kan dit slechts op twee manieren: ofwel steek je je neus in het gat van je voorman om zo van bruine neus tot bruine neus grote voorman te worden ofwel wordt je kunstenaar en krijg je de vrijbrief om onzin (en dus ongevaarlijke zinnen) uit te kramen in de openluchtreservaten van de elite.

28-11-07

De linkse hand en de linkse voet

Nieuw links is bijna passé. Hoog tijd om stil te staan bij nieuw links, vooraleer het gepasseerd wordt door oud links. Oud links was reeds vroeger passé, en dit voornamelijk omdat oud links duidelijke linke boel was.
Links bestaat bij gratie van een gemeenschappelijk doel: gelijke kansen, ook voor diegenen die moedwillig hun kansen verknoeiden. Gelijke kansen, maar dan niet op wat de elite het nec plus ultra vindt en zelfs niet op het behoren tot de elite. Neen, gelijke kansen op een morzel doordeweeks geluk. Zonder de voortdurende stress van het alledaags presteren en ook zonder dat deze of gene pater paternalistisch bepaalt wat er met die morzel gedaan dient te worden.
Naar dit doel leiden, zo mogen we hopen, verscheidene wegen. De rechtsen zullen ook wel zingen - al dan niet in de kerk - dat hun weg er één van is, en misschien is dat ook wel zo maar dan puur bij toeval want het rechtse doel is een ander, niet noodzakelijk oneerbaar, doel (waarover andere keer meer).
Twee van die wegen zijn linkse wegen. Aan een kant heb je de weg van oud links, van de linkse voet. Aan de andere kant heb je de weg van nieuw links, van de linkse hand. De metode van de linkse voet is stoempen tot iedereen evenveel heeft; pakken van de rijken, geven aan de armen en alle pogingen tot verschil er, indien nodig en uiteindelijk dus altijd, uitstampen. Wat nieuw was aan nieuw links was dat de metode erin bestond om iedereen zoveel als mogelijk te geven; minder vragen voor openbare diensten, meer zekerheid in de systemen inbouwen en met kinderlijke verwondering kijken naar alle vele verschillen die tot stand kwamen.
Oud links was streng, nieuw links wilde leuk zijn - of niet zijnCool. Huxley vs. Wilde.
Nieuw links was vooral ook nieuw en dus gevaarlijk voor konservatieven, en konserveren is van alle strekkingen. Maakt niet uit wat het doel is, er zijn er altijd die eerder bang achterom kijken en willen houden wat ze hebben (wie weet hebben ze zelfs wel gelijk). Dus ondervond nieuw links de druk om dan maar progressief te worden.
Daar ging het fout (althans voor nieuw links), want nieuw links gaf toe aan de druk en associeerde zich met progressief. Waarna de tegenstanders niet meer tegen de linkse hand moesten ageren maar zich konden beperken tot al die nieuwlichterij te ridikulizeren. Dat was lekker makkelijk but ... so much for history.
Ondertussen riskeren we wel iets waardevols te verliezen. De linkse hand is immers een mooie manier om vanalles kleiner te maken - zonder te vervallen in geitenwollensokkenkommunegelul. Het risiko is dan ook dat we weer even op het vermaledijde pad geraken van de schaalvergroting. Er is namelijk één ding dat donkerblauwen en donkerroden gemeenschappelijk hebben: grote grootheidswaanzin. Beide willen niet liever dat kapitaal zich konsentreert en dat enkelingen op die manier met simpele daden het lot van allen bepalen.
Beide strekkingen hebben dan ook als grote voorbeelden (in vele gevallen zijn het zelfs dezelfde) de goedmenende despoten die landen, bedrijven en dergelijke in de vaart der volkeren opstuwen. Even goed vergeten beide in hun enthousiaste opsommingen de slechtmenende of gewoon inkapabele despoten te vermelden die heelder hordes mensen met verbazingwekkende snelheid in de verdoemenis jagen.
Nieuw links was inderdaad een derde weg. Een weg van kleine dingen, van verschillende initiatieven, tot zelfs ideetjes toe. Het zou spijtig zijn als we dat een tijdje zouden verliezen want ...

... Karl Marx had gelijk!

Kapitaalsconcentraties zijn gevaarlijk ...

... en het doet er niet toe of het kapitaal in privé- dan wel in staatshanden is.

23:15 Gepost door despreker in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, iedereen een hangmat, red rood, donkerpaars |  Facebook |

17-11-07

Met openbaar vervoer naar de hel

Het openbaar discours is ons mentaal openbaar vervoer. De publieke opinie wordt ingeroepen in steun van de gangbare meningen in dat discours. Toch vermag de demokratie niet om meningen te legitimeren, noch om opinies tot waarheid uit te roepen. De demokratie kan slechts akties oplijnen met wat er zoal als verzuchting leeft en, belangrijker nog (tot spijt van de principielen en absolutisten) aktoren tot de orde te roepen.
Maar zo wordt het niet ervaren en al zeker niet verslagen. De publieke opinie krijgt dan ook absolute waarde in het openbaar debat. Meningen kunnen niet meer loskomen van het moderne, lees het huidige, taalgebruik. De konsensus groeit vast - de trein van het mentale openbaar vervoer zit op vastere sporen dan ooit. Vooruit! Minder en minder plaats voor links en rechts, en achteruit is al helemaal uit den boze. Een noodrem is er niet - deze trein verdraagt geen oponthoud, stiptheid en verdere versnelling is het doel. Ordnung müss sein! - geen plaats voor een onzichtbare hand in de evolutie van meningen. Ultiem is er maar één mening die telt, de mening van konvergerende publieke opinies - niets is nog tijdelijk en sommige dingen zijn voor altijd. Geen noodrem, alleen eruitspringen is nog een optie, de anderen vinden dat niet erg - hoe meer de luierikken eruitspringen hoe sneller de trein kan.
Waar dendert de trein naar toe? Vrije markt, de absolute vrijheid om alsmaar minder verschillende meningen te uiten, concurrentie, afslanking, optimizaties van kosten, efficiëntie en dit alles om ons in staat te stellen meer kapitaal te verwerven en meer kapitaal zeker te stellen voor onze afkomelingen. En hoe meer kapitaal we overdragen, hoe minder dat zal volstaan voor diegenen aan wie we het overdragen. Want de trein dendert voor: groeien moeten we - en vermits we nog maar één groeirichting zien is dat ieders persoonlijk doel. Tot nut van het algemeen verwerven we mérite op mérite en werken we ons, ja! letterlijk, blauw. Want wat we hebben geven we niet meer af, deze trein mag dan al voor iedereen zijn, de publieke opinie in een vrij openbaar discours gaf al lang geleden het recht op een noodrem op. We gaan allemaal vooruit maar we moeten er allemaal voor werken want anders gaan we eruit.
Ik ben een grote fan van onze consumentistische verworvenheden. Het vrije marktprincipe is geweldig, het laat evolutie toe en de onzichtbare hand heeft ons nooit bedrogen in ons materieel welzijn - ook niet in ons publiek welzijn. De wetmatigheden van de natuurlijke evolutie hebben tot ons geleid dus is er weinig reden om naar de steeds misdadige arrogantie van de staatsdiktatuur te verzuchten. Er is alleen heil voor weinigen in dirigistische opties wegens de beperkte kapaciteiten die we hebben om evoluties te dirigeren. Uiteindelijk is het dirigeren slechts voorspelbaar goed voor the happy few die zichzelf wel in bescherming moeten nemen; wie anders gaat de anderen wel in bescherming nemen, niet?
Neen, geen tabula rasa van het publieke discours, noch uitvindingen van een nieuw en groots schema. Maar dat wil niet zeggen dat konkurrentie alleen op de huidige wijze kan en al helemaal niet dat konkurrentie een ongeremde en ongebreidelde kapitaalsopbouw- en konsentratie vereist. Het belangrijkste is echter dit: konkurrentie en vrije markt zijn op geen enkele wijze noodzakelijk verbonden aan meer werk en meer inspanning vanwege elk individu. Zelfs de meest bescheiden blik op het recente verleden geeft absoluut uitsluitsel: die vrije markt kan perfekt leiden tot minder werk en minder inspanningen. Meer produktiviteit heeft vele noodzakelijke implikaties maar harder werken is hier zeker niet bij!

 

Met deze trein eindigen we rechtstreeks in de hel, de enkelingen die springen zijn nog het best af want de hel wordt niet aangenamer als je langere tijd in het vagevuur hebt doorgebracht. Ik pleit voor een ander openbaar vervoer - een openbaar discours dat alle kanten van evolutie toelaat. Ook in meningen is er nood aan vrije markt en zal ons vertrouwen in de onzichtbare hand niet beschaamd worden.

22-10-07

Iedereen een hangmat!

Een vangnet, ja! Zolang het maar geen hangmat wordt.
Het is zo diep ingebed in de zeden dat er tot op heden meer sympatie is voor bestrijding van sociale fraude dan voor be strijding van fiskale fraude. Immers - zo gaat de onbewuste redenering -, om belastingen te kunnen ontduiken is het wél nodig dat je iets van centen verdiend hebt. Om onterecht uitkeringen te innen volstaat het te profiteren.
Zolang het maar geen hangmat wordt!
In hemelsnaam, waarom niet?
Er is niets mis met een hangmat. Een hangmat verplicht niemand tot hangen. Iedereen ligt wel eens graag in een hangmat. We liggen met zijn allen almaar meer in hangmatten - sommigen hebben er nagenoeg elke sekonde rust voor over om enkele sekonden in den vreemde in een hangmat te liggen. Maar de vrees blijft, als we allemaal een hangmat krijgen wordt er alleen nog hier en daar rondgehangen. En het laatste wat we willen is meer rondhanggedrag - om een of andere reden wordt dat geassocieerd met zinloze agressie.
Het is niets anders dan onze travaillistische konditionering. Er moet gewerkt worden en afgezien. Pijn moet ondergaan worden (tot in de commercials toe) om ons medeleven te kunnen betonen. Wie meest opoffert meest waard is - tot en met: alleen diegenen die alles opofferen zijn iets waard.
Daar moeten we dus vanaf. Al die verplichtingen tot inspanningen staan onze ontspanning in de weg. Weg van de twintigste eeuw! De eenentwintigste zal de eeuw van de rust zijn.

Iedereen een hangmat!

23:08 Gepost door despreker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: iedereen een hangmat, decadence movement |  Facebook |