Het is gedaan. Alles is gezegd. Althans door mij, hier, en op deze manier. Ik ben er trots op: vijf jaar en een sjiek. 'Sjiek gedaan!' denk ik dan bij mezelf bij gebrek aan (al was het maar virtueel) applaus. Neen, geen bitterheid na 150 pogingen om deze wereld fundamenteel te verbeteren. Misschien moet het daarom wel stoppen: omdat er geen bitterheid meer is. Of althans niet het soort bitterheid dat deze stroom met, ongeveer, tweewekelijkse regelmaat kan voeden. Onvoldoende toch om het te laten stromen; zonder dwang, zonder gevoel van verplichtheid.

Net nu ik mezelf zover gekregen had een poging te doen reklame te maken. Net nu ik het fijne wilde weten van wie dit bezocht (en of iemand dit wel bezocht). Misschien was dat wel het veeg teken :-)

Bon, ik ben er klaar mee. Ik ga het niet missen. Graag zal ik nog eens terugkomen om, wie weet, ooit leesbaar te maken wat nu slechts breindiarree is. Of om me weer eens te vergewissen van het feit dat hier iets staat wat nergens anders staat of toch niet bij mijn weten: een manier om de dingen te zien. Een manier die zich niet leent tot schreeuwen noch, zo blijkt, tot blijvende ongemakkelijkheid.

Ik haat de meeste mensen nog altijd maar heb me verzoend met de mensheid. En, dat is goed, want waar je de meeste mensen uit de weg kan gaan of toch zeker kan negeren, wordt je bijna onvermijdelijk gekonfronteerd met de mensheid - al was het maar via jezelf.

Het zusje van kortere stof overleeft deze hara-kiri misschien wel. De vijftien minuten per dag versie geven we zeker een kans. De Engelstalige saaie oude zeurpiet zal bij mijn leven niet meer verdwijnen; ten hoogste van plaats veranderen; misschien ooit minder een voortdurende marteling van de Engelse taal worden ;-)

Het ga je wel, gedachten.

Het ga je wel. Geboren in bloed, verstrengeld in woorden. Het ga je wel.

Gedachten die zichzelf wisten te reinigen, met de eigen woorden in het reine konden komen. Mijn gedachten.

Het ga je wel. Ga en vermenigvuldig: was wat rest van je ontstaan van je af. & Werpt wat 'mij' is van je af. Gedachten slechts.

Muterend. Evoluerend. Het ga je wel in je drang niet jezelf te blijven, maar te worden en te verworden tot andervrouws gedachten.

Tot, ooit, het enige dat die gedachten verbindt met mijn gedachte, de gedachte zelf is. De gedachte aan; "Het ga je wel, gedachten."

Het einde is altijd beter dan het begin.

Good-bye; elke poging tot afscheidskus wordt in dank aanvaard.

09-02-2010, 21:25:59 despreker

decadence movement   enig onverenigd   iedereen een hangmat   kultuuroptimist   serieus   talent ongeremd   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

'STRETCH!' Dat was de leuze op het einde van de XXste eeuw. 'Challenges' waren er nodig. 'Gaps' moesten gevuld worden. En ja: 'the sky was the limit'. Het begon in de jaren '70. Zoveel was er bereikt in zo weinige decennia. De wereld was, plots, wereld geworden. Wat in 1958 nog exotisch was was niet zo heel veel later voor iedereen al eroties en in de jaren '70 al aanleiding tot iets beginnends xenofobisch.

De wereld een dorp. Troosteloos, zoals elk dorp. Bekrompen ook - iedereen kijkend naar de eigen verworvenheden en iedereen vastgeroest in het eigen gelijk. En maar trachten te bewijzen dat de eigen tuin de grootste vruchten voort kon brengen. Zo is de periode van het meten begonnen. Meten van kompetitiviteit. Meten van output & performance & nog zovele andere zaken die zich slechts in de wereldtaal uitdrukken laten. Meten is weten en iedereen moest uit zijn kot komen. Uit de komfortzone. En allemaal bewijzen dat hun gehucht het beste boeren kon.

De Angelsaksische suprematie van lage belastingen, grote inkomensverschillen - en de rusteloosheid van de Droom die nimmer vervuld worden kan omdat het altijd, en overal, altijd groter en beter kan. Weg van zichzelf - een leven van dwangmatigheid en stress. Immer ontevreden met de eigen talenten. Immer vorwarts. Wie tevreden is met zichzelf zou het nooit 'maken'. Want alles moest gemaakt, eerst en vooral je eigen zelf.

En in die rusteloosheid het zoeken naar ankers, naar rustpunten en zekerheden: de revival van Burke en het konservatisme. In de eigen menselijkheid geen rust, & dus maar rust in de eigen andersheid van het eigen gehucht. Wereldprestaties, met een dorpsmentaliteit. Kultuur, cultuur en bloed en bodem en nationaliteiten en volkeren; verenigd in een geglobalizeerde draaikolk die spiraal-gewijs iedereen gelijktrekt in 't konstant over de schouder kijken. Cocoon'ing, ja, maar enkel in het Engels.

Iedereen gelijk: niemand in zijn of haar komfortzone.

De XIste eeuw nu. Zelfs de vakbonden hebben over de grenzen leren kijken. Nu pas zien we hoe we allemaal in dezelfde boot zitten. De wereld wordt langzaam een stad met wijken voor elk wat wils; waar elke avond een andere avond is. Waar je anderen gerust kan laten, en zij jou. Dorpelingen voelen zich er onveilig omdat hun mijnheer pastoor die zijn handen niet kan thuishouden hen indoktrineerde met een gedachte dat er in de steden alleen maar mensen wonen die hun handen niet thuis houden & langzaam zien ze dat de enige die met zijn handen in zakken zit de pastoor is - en de  grootgrondbezitter die ze langzaam zien als de uitzuiger die hij werkelijk is.

Blijf binnen je komfortzone. Ga uit van eigen talenten. Laat je niet martelen door je uit te rekken in richtingen waar anderen altijd groter in zullen blijven.

Misschien klinkt het al wel niet meer zo belachelijk. Misschien gaan we genieten van hoe anders de anderen zijn. Hoe anders wij zijn. Stoppen met meten wie de langste heeft, of de goedkoopste is, of de produktiefste.

Genietend. De handen onder het hoofd. De enkels over mekaar. Licht wiegend in de hangmat. Kijkend naar een stralende zon die inspireert te doen wat je wil doen & die je doet schaterlachen dat er ooit mensen waren die zichzelf opofferden om zo te zijn als niemand ooit zijn kan. Niemand buiten the American Dream dan toch.

22-01-2010, 20:52:00 despreker

iedereen een hangmat   kultuuroptimist   plattelandsvlucht   Red Rood   serieus   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Dat is het, grotendeels, een frustratie over onze selektiemechanismen die jou maar niet wil selekteren. En anderen wel. Om redenen die, op zijn minst, niet 'volledig' de toets der objektiviteit kunnen doorstaan. Ook mijn frustratie. Ja, ook de mijne. Zien wat alleen blinden niet kunnen zien: sukses is in belangrijkere mate afhankelijk van hoeveel sukses de mensen die je kent hebben dan van waar het eigenlijk over gaat - a bummer.

Daarom het vluchten in de historie naar zij wiens sukses pas tot volle bloei kwam na hun meestal anonieme dood. Niet zozeer de hoop dat jij bent zoals zij - in elk geval dat jij in anonimoteit kan sterven & tóch nog iets betekend hebben. Niet zozeer dat, maar uiteraard ook dat. Maar eerder het ontwijken van de frustratie over die kansen op sukses die jou ontzegd waren omdat je de juiste mensen niet kent of, erger nog, omdat je niet de sociale kwaliteiten hebt om ze te leren kennen of - misschien ergst van al - omdat je te trots bent om door hun slijk te gaan; te trots om je sukses vuil te maken aan de slijmerijen die onontkoombaar zijn als je deel wil uitmaken van de kring van mensen waarvan sommigen sukses hebben.

Daarom de hang naar dode denkers, dode kunstenaars en dode schrijvers.

Zo kunnen wij ook zijn. En vooral: de tijd erodeert alle toevalligheden - en wist zelfs de ergste slijmerijen uit onder de mantel van een tijdloosheid die majestueus boven de toevalligheden van het leven vallen.

Maar hoeveel gaat er verloren?

Hoeveel is Kafka zonder Brod? Hoeveel is Gogol met meer manuskript in het vuur?

&, to the point nu: hoeveel is geschreven ergens op het internet en vergeten in een schouw, aan de binnenkant, en nooit gevonden en vergeten zelfs door degenen die het geschreven of gemaakt heeft? Hoeveel ligt slapend op servers, & doorsnurkend, door de back-up van ene inerte schijf naar een andere? Klaar om zelfs door makers dattes verwenst te worden bij herontdekken. Verwenst voor de naïviteit ooit gedacht te hebben dat er iets waardevols in zat.

De vraag is echter: hoe anders dan?

Miljoenen kreaturen die kreëren en slechts 1000 keer meer die die kreaties kunnen verslinden. Mathematically intractable. Zelfs als je een maatstaf zou hebben, dan is het nóg onmogelijk om alles te meten &, eens gemeten, te sorteren & - gesorteerd en wel - aan te bieden voor konsumptie. Alleen de tijd kan dat werk doen. En de tijd kan slechts werken op wat zich kandidaat stelde voor tijdloosheid. & Die kandidatuur kan pas gesteld worden als iemand het oppikt en iemand pikt het slechts op als de winnaars het uitpikken. Want uiteindelijk zijn het alleen zo'n winnaars die het proces op gan brengen kunnen.

Het is nu eenmaal zo. Niet anders. Zoals alleen die dieren kunnen verder evolueren die tijdens de zondvloed hoog genoeg in de bergen leefden. Zelfs als de laaglander meer gesofistikeerd is. Toeval. Onrechtvaardigheid. Onrechtvaardigheid en toeval in een dans die gedanst moet worden om te filteren tot onpersoonlijke rechtvaardiging en de tijdlozen (die slechts even tijdloos zijn - slechts tot de volgende golf die beter moet zijn als ze de vorige golf in minstens Darwiniaanse herinnering heeft haar over spoelt zoals het nu eenmaal ook niet anders kan).

Wat rest is: een beetje persoonlijke hoop, een niet onaanzienlijke dosis optimisme en een rationeel verklaarbare rationele allergie voor de onbescheidenheid van haar die geen eer betoont aan de onbekende kunstenaars.

Dat is niet-valse bescheidenheid: ergens heeft iemand het beter gedaan, anoniem, en onvergeten zelfs al is de naam vergeten.

Toch nog een romantikus: ik :-)

14-01-2010, 20:02:44 despreker

bruine neuzen   enig onverenigd   kultuuroptimisme   selektoraat   serieus   talent ongeremd   verbazend goed achteruit   WIP   zwartkakkers  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Er is een einde aan elke individualiteit. Dat einde ligt begraven onder die humorloze lagen op lagen van feitelijkheden zonder relativeren; onder zelfverheerlijking dus. & het is het begin van de vrees te sterven en de illusie iets te moeten doen met en in het leven. De dwangmatigheid ook dat we allemaal vanalles moeten leren. & Dus de illusie dat we moeten eindigen als wijze geleerden die hun plaats in de geschiedenis hebben moeten.

Als een biljartbal van keiharde persoonlijkheid die aangeschoten beweegt, maar dan op haar beurt anderen aanschiet en in een bepaalde richting beweegt, elke afwijking waarvan op zijn minst in gedachten meetbaar en beloonbaar (of bestrafbaar: karma is niet voor niets een konsept dat goed aansluit met het Westen). Een leven gelukt, of mislukt, afhankelijk van de beweging getraceerd te hebben die voorbestemd was. De plicht die vervuld wordt. De schuld die afgelost moest worden.

Dit is voor diegenen die beseffen dat de kans dat ze totaal vergeten worden (en het verdienen van totaal vergeten te worden) verpletterend groot is. Dat die kans zelfs - op termijn - één van onze weinige wereldse dingen is die uiteindelijk naar zekerheid neigt; iedereen wordt vergeten - meestal omdat iemand die hen kende iets geleerd heeft (mede dankzij hen) dat hen overbodig maakt (of, nóg laagbijdegrondser: dat aanspraak maakt op de beperkte kapasiteit der herinnering van wat het heden is).

De mensheid leert. En leren is vergeten. Vergeten van alles wat fout was. Zeker ook alles vergeten wat sommigen je manu militari wilden laten onthouden. De lessen die gespeld werden als was je brein een soort prikbord van de boodschappen van wat er vroeger zoal was. Leren is mensen vergeten. De lering van de mensheid ligt waar de individuele mensen verstaan dat hun individualiteit zacht is, en onvoorspelbaar - en onkontroleerbaar, en onmeetbaar - en het enige relevante dat ze te beiden hebben zelfs al vervliegt het terwijl ze nog leven.

De stroom van bewustzijn is verwarrend want hij vloeit nergens naartoe.

Is dit troost voor ons - die er maar niet meer in slagen ons die illusie aan te praten dat we iets meer zijn dan een welbepaald individu? In elk geval dan niet een troost van het wollige 'help je naaste'; overblijfsel van het semi-heroïsche missionariaat in de traditie van Drammeriaan. Het is de troost dat we dankzij onze voorouders meer zijn dan niemand; meer zijn dan het onbeschreven blad dat diende om anderen het schrijven te vergemakkelijken. Maar niet de troost dat we kunnen sterven zoals hen die ten tijde van onze voorouders machtig waren; sterven in het besef van de eigen grootsheid, als keizers niet beseffend hoe lachwekkend we zijn in onze illusie kleren te dragen die niet gezien kunnen worden door het gewone volk.

Peace!

30-12-2009, 11:40:42 despreker

De Nieuwe Konsensus   decadence movement   kultuuroptimisme   liefdadigers   parapolitiek   recht op sterven   serieus   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Terwijl een nieuwe preutsheid zich als een deken over het Westen uitspreidt - speelt men almaar fanatieker met het woord 'consumeren'. Dat begint met de afschuw van vlees eten, dat eindigt met afschuw voor het vlees. Een zoektocht van Westerlingen, de handen braaf in de lucht wachtend tot het deken ligt, zodat ze hun handen zedig bovenop het deken kunnen neervleien. En elk moment nu kan men terug beginnen over 'spiritualiteit'. Iets om voor te leven. Iets om voor te sterven dus ook. Eerst zal er bezorgdheid zijn, bijvoorbeeld over luide muziek. Dan verontwaardiging, neem nu over de impakt op onschuldige bijstanders. Uiteindelijk, moet het maar eens uit zijn met al die pokkeherrie!

'Consumeren', het ís geen mooi woord. Daarom is het een goed woord: onhipokriet. Uiteindelijk gaat het om het verbranden van iets ter meerdere eer en glorie van: wij die het verbranden. &, Meer en meer konsumeren we dingen die niet-essentieel zijn voor ons overleven (toch niet voor ons fisiek overleven). Voor de nieuwe preutsheid, zoals voor de oude, is dat zonde. Nog niet letterlijk zonde maar toch al bijna. Dat is niet zo, uiteraard (nog onafgezien van de idiotie van het konsept zonde) - de beste (helaas nog te ontdekken) maatstaf voor menselijk beschavingsnivo is de proportie van konsumptie van non-essentials. Voor hardhorenden, wiens verstaan belemmerd is door het geschreeuw over allerhande essentiële normen en waarden: "Hoe groter, hoe beschaafder."

(en, terloops gezegd hier voor uitwerking op simpele aanvraag, vanaf een bepaalde konsumptie is de relatie tussen eksta konsumptie & beslag op fisieke middelen van een uitgesproken omgekeerde evenredigheid; hoe sneller de konsumptie stijgt hoe vlugger uit de miserie - een beetje zoals seks en misbruik van vrouwen)

Wat me brengt tot een fundamentele misvatting in onze Westerse maatschappij, de misvatting dat kompetitie goed is omdat 'de konsument' het beste er dan uitpikt op prijs, kwaliteit of verhoudingen van de twee. Het probleem hiermee is allerminst dat, kompetitie niet goed is. Kompetitie ís namelijk goed. Het probleem is de misvatting over 'de konsument'. De konsument wil niet kiezen. De konsument is helemaal niet goed in het beste eruit te pikken (behalve dan op de eigen, en hoogstperoonlijkste, emotionele gronden). De konsument konsumeert. En ja: het is uiteraard zo dat wát ze konsumeert interessant om maken is. Maar wat absoluut niet volgt (noch logisch, noch empirisch) is dat het dáárom nodig is om het in verschillende soorten & maten te maken.

Allesbehalve, wij haten keuze. Als we internet willen willen we internet. & Als internet duur is willen we zoveel internet als we kunnen betalen met wat we kunnen betalen. De enige keuze die we willen is de keuze waarin we onszelf kunnen uitdrukken, waar we ons kunnen laten verleiden en zelf een beetje flirten met de nieuwigheid, & onze originaliteit. Want konsumeren is in essentie niets anders dan kreëren. Kreëren van wie we zijn. Konsumeren is de meest demokratische vorm van zelfekspressie en dus van kunst. We willen slechts kiezen op basis van wat nog niet essentieel is.

Slechts in die, bijzonder gereduceerde, interpretatie is produktkompetitie goed. Niet omdat het kompetitie is tussen produkten maar omdat het de zoektocht is naar wat de mensen het meest bevalt, het meest inzicht geeft. Alleen dus in die interpretatie van kompetitie die - indien dat betekenisvol kan gezegd worden - dat er kompetitie is .... in de kunsten.

Dat betekent ook dat de goedheid van kompetitie eigenlijk gebaseerd moet worden op iets anders dan de konsument. Het alternatief ligt voor de hand - baseer het nut op de producent. & inderdaad: zonder aansporing van kompetitie mist de producent elke aansporing om de fabrikage te optimalizeren. Neem energie: het is fout om de drive naar alternatieven te leggen bij de konsument. De essentie is om producenten te zeggen: "Of je haalt X tegen kost Y, of je verliest." Perfekt programmeerbaar, en voor de fans van maakbaarheid: perfekt maakbaar - maar blijf met je fikken af van de persoonlijke voorkeuren van wat mensen wal dan niet moeten doen (ten hoogste hou je je bezig met een enkel iets dat ze spijtig genoeg moeten laten).

Dat - mijne heren en dames - is de resterende denkfout in het liberaal kapitalisme! Kompetitie is een spel dat moet opgezet worden om de beste wijze te vinden om W te maken (& X wordt best gestandaardizeerd). Konsumenten moeten zich uitsluitend en alleen bezighouden met welke 'X'-en ze willen en belangrijke zaken zoals hoe ze er moeten uitzien ;-)

16-12-2009, 13:20:42 despreker

consumentisme   De Nieuwe Konsensus   decadence movement   plattelandsvlucht   Red Rood   serieus   talent ongeremd   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Een stukje proza. Zo vroeg ze het niet. Ze was niet mooi - niet het soort lerares dat voorwerp zou uitmaken van masturbasie-fantasieën van haar puberende leerlingen. Als ze zich bewust was geweest van de mogelijkheid zulk een voorwerp uit te maken had ze dat goed gevonden. Althans, ze had niet erkend dat ze zich erdoor gekrenkt voelde. Ook niet tegenover zichzelf. En trouwens: het waren andere tijden, tijden die onbekommerd toelieten om tegen zichzelf te fluisteren: "Goed dat ik geen voorwerp ben; zelfs niet in de dromen van hen die wanhopig op zoek zijn naar onderwerpen." Tijden zelfs die toelieten om alleen wat voor de punt komma staat tegen zichzelf te zeggen (zonder nood aan fluisteren zelfs) & wat na de punt komma staat ongezegd te laten. Tijden waar eerlijkheid alleen jegens God nodig was.

Neen, ze vroeg: "Een stukje toneel." En ze gebruikte ook het woord "origineel" maar niet rijmend want rijmen was uit de mode nu het postmodernisme ook de provinsies bereikt had. Lelijk was ze ook niet; &, lelijk gevonden worden zou haar wél geschokt hebben. Ze keek naar de pokdalige - Raf, denk ik - die ze later ook zou voorstellen als kandidaat voor een TV-programma, in tijden waar TV-programma's onbereikbaar waren (en ook kultureel onverdacht, zoals nu maar anders: alleen voor pubers, & nu alleen voor niet-pubers, misschien). Het zou gaan tussen hem en Bart (die later iets permanents zou doen voor TV, uiteindelijk achter de schermen; hij was, & wellicht is, de slechtste nog niet die Bart). Waarom toneel? Omdat we naar de Blauwe Maandag Compagnie gingen, in Antwerpen; een stuk van een oud-student van haar (de oud-student was lelijk, zoals zij, en dus de regisseur en, wie weet, ook de schrijver). & Zij zag er uit als een oud wijf dat meer wilde dan slechts in zijn dromen zijn die dag, de dag van de uitstap. Maar ik sla best geen stappen over; of althans daarvoor werd ik door haar veelvuldig op gewezen (zoals op het gebruik van 'En', in het begin van de zin; daar trok ze zelfs punten voor af zodat ik die gewoonte niet meer afleren kan).

Toneel dus. En ik dacht onmiddellijk aan cowboys en indianen - die beseften dat ze indianen en cowboys waren - maar die ook beseften dat ze nu eenmaal zo waren, & niet anders want ontsproten aan mijn brein; als cowboys en indianen. En mijn groep was onmiddellijk akkoord. Het skript was er vlug en al gauw bleek dat onze grootste uitdaging de slappe lach zou zijn. Wat op zich niet erg was want - zeg nu zelf: als jij een cowboy (of indiaan) moest spelen die besefte dat ondanks het beseffen er niet anders aan te doen was dan cowboy (respektievelijk indiaan) te zijn? OK, allicht niet al te overtuigend dus beeld je bovendien in dat je puber bent en dat je weet dat dat kreng van een lerares Nederlands ab-so-luut niet kan lachen met absurditeiten - als dat nog niet volstaat dan ben je waarschijnlijk Raf (of de lerares Nederlands) in welk geval ik "Sorry!" zeg, uit de grond van mijn hart (want het is niet rechtvaardig om zo een voorbeeld uit te vergroten en de illusie te wekken dat de uitvergroting nog altijd een deel is van dezelfde werkelijkheid waaruit ze uitvergroot wordt). "Sorry!" dus, en nu moet ik voort want sommige mensen, ook ik bijna, verkwanselen een heel leven met sorry te zeggen (of te denken dat uit-de-kast-komen zal kwetsen en dan maar in de kast blijven tot geluk van velen die hen niet kennen & tot ongeluk van hen die hen wel kennen - of beter meenden te kennen als iemand die niet uit de kast hoeft wegens voldoende geliefd door hen om gewoon te zijn zoals ze waren).

Ook Raf en Bart hadden een stukje. Ze zaten zelfs in de zelfde groep. & Hun stukje was niet op rijm & hun stukje borduurde ook niet voort op vorige 'kreatief schrijven'-opdrachten zoals daar zijn origineel gebruik van gezegdes en spreekwoorden en, tja wat? Ik meen me te herinneren dat ze iets magies-realisties deden - of iets tussen, alfa en omega - of iets met liefde in de trant van de man van Kristien Hemmerechts die nog niet dood was toen ("Hhhherman." zei de lerares als ze aankondigde dat we iets moesten lezen van dat onverstaanbaar gewauwel - & blies de 'H' aan op zo een manier dat het dadelijk duidelijk was dat ze hem, op simpele aanvraag, pijpen zou; althans dat dachten ik & nog wat anderen, maar zelfs die gedachten volstonden niet om haar te integreren in ons afgetrek).

U weet het al: de groep van Raf en Bart won. Groep is trouwens veel gezegd want er was sprak van een regisseursstuk van de hand van Raf. Er was ook sprake van, wat ik naar anderen vertaalde als, het konsept van speler-trainer. "En hun trainer speelt ook midvoor." hoorde ik iemand naar wie ik dat vertaalde reageren. Ik lachte (en ik maakte hem dus niet attent op het oneigenlijk gebruik van 'En' in wat hij zei - ik zei dus niet wat zij zei: "Dat 'en' een woord was dat nooit een hoofdletter krijgen kon) & dat speet me vlug. De toorn des juffrouws kwam op me neer (Nope - zelfs dat niet); dat ik niets serieus kon nemen; dat ik geen respekt had voor andermans werk - en, die zat; dat, enzovoort. Raf keek gekwetst. Bart keek alsof hij lucht wilde zijn. En ik, ik? Ik vond het onrechtvaardig. Ik vond het in zijn geheel onrechtvaardig maar ook, in het bijzonder, vond ik het onrechtvaardig dat zij mijn stuk in de grond boorde, en passant mijn kameraden een buis toebedelend.

Bij mij was het altijd: teveel X als de mode weinig X was, en te weinig X als de mode veel X was (dat is een chiasme op komparatieven en een variabele die je hier gratis krijgt als beloning van je doorzttingsvermogen in het lezen). Rijm, lange zinnen, en de neiging om op een barokke manier minimalisties te zijn; in één woord door haar niet uitgesproken maar oorverdovend gedacht - samen met Raf die een krak was in het oorverdovend denken (de Rammstein van de veroordelend blik als het ware): ik kon het niet en moest het voor de anderen niet verknoeien. The story of my life. En daarna gingen we naar Antwerpen; en we zagen hoeren in een uitstalraam & zonder twijfel was dat ook levensveranderend; en we keken naar het BMC-stuk en beseften niet dat het geschiedenis zou geworden zijn tegen de tijd dat ik dit schrijf. Raf & Bart mochten de regisseur die niet meespeelde interviewen. Het was niet slecht - aan de absurde kant maar niet slecht - maar ik vond het slecht en zei dat ook. Zestien jaar in de jaren '80; je kon het ook zonder kulturele ambisies stellen, & je hoefde niet te willen skiën naar de andere kant van China. The story of my life.

Daarna werd alle denken dichotoom: de kleine droom óf De Groote Droom - want ik las Boon en ik las Elsschot in originele uitgaven en dus spelling. Of nog - ambitie of Ambisie. Daar heb ik twintig jaar over moeten nadenken: "a false dichotomy" kan ik nu zeggen. Het was hun schuld niet; maar laat het ook onze schuld niet worden. En: vijfentwintig jaar om nog eens naar het toneel te durven zonder de gedachte dat 'Ik het beter zou gedaan hebben'. Zonder die gedachte omdat ik het nu ook doe.

They can keep their ambition and chew on it too ;-)

06-12-2009, 16:00:36 despreker

decadence movement   enig onverenigd   iedereen een hangmat   plattelandsvlucht   selektoraat   serieus   talent ongeremd   tonen   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

25-11-2009, 12:34:25 despreker

decadence movement   iedereen een hangmat   recht op sterven   Red Rood   serieus   talent ongeremd   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

23-10-2009, 19:32:28 despreker

AVV-VV   de dood dood   fatum morganum   het patronaat regeert de staat   iedereen een hangmat   liefdadigers   mokkeboe   Red Rood   serieus   verbazend goed achteruit   WIP   zwartkakkers  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

'Werklastmetingen', blijkbaar kan geen enkele organizatie zonder. Waarschijnlijk is dat zo omdat het zonder werklastmeting onmogelijk zou zijn om 'efficiëntiewinsten' in kaart te brengen. En meer van die ongein - was ik niet alreeds een boek aan het afwerken ik begon aan een episch gedicht rond de laatste golf van newspeak. Maar zoals het is, kan ik slechts een stukkie maken over allerhande.

Newspeak is ten andere (wees gelukkig dat niemand Orwell's ziel heeft) een zekere indikatie, laat ons voor de duidelijkheid zeggen: simptoom, van een establishment, dat niet alleen de dieperik ingaat maar WEET dat het de dieperik ingaat. Meer nog, dat ervan overtuigd is dat bij de onontkoombaarheid van hun verval, ook het verval van iedereen anders hoort. Het is een beetje het tegenovergestelde van dekadente regeringen die, après nous le déluge, op zijn minst zelf nog een graan plezier willen meepikken. Een degenererend establishment, een uitgeleefd regime (dat overtuigd was dé redding te zijn) werkt op het adagium 'avant eux le déluge'. Zo beperken ze zich niet slechts tot nepotistische graaikulturen (& dát vind ik dan weer een mooie); ze menen tegelijkertijd een soort Culturele Revolutie tot stand te moeten brengen - zodat ze zelf nog kunnen toezien hoe alles in mekaar stort als zij er niet meer zijn, en - als het even kan - nog net de tijd hebben om te zeggen 'Told you so!' (vanop een veilige afstand meestal).

Maar ik ben afgedwaald. Ach, ik zou geen enkele werklastmeting doorstaan (& heb er eerlijk waar nog geen enkele moeten doorstaan). Niet alleen dwaal ik af - het is me nog om 't even ook. Dus laat me nog even afgedwaald blijven en Nostradamus spelen: de huidige machthebbers voelen dat hun periode aan een einde komt, dat het slechts een kwestie van tijd is. Hun onbeschaamdheid in het meegraaien zal in het kort giganteske, wat zeg ik? - Berlusconiëske!, proporties aannemen. Dochters & zonen zullen alomtegenwoordig zijn. Steekpenningen zullen schaamteloos boven tafel gegeven worden. Het einde van de wereld zal om de haverklap aangekondigd worden, toevallig telkens een 'vertegenwoordiger van de gelegitimeerde macht' iets moet steunen dat in tegenstelling staat tot wat hij tot daartoe publiek beleden had.

& de hele mikmak zal aan mekaar geluld worden met de afschuwelijkste newspeak ooit.

Wedden?

Maar geen zorg want uiteindelijk zieken we de hele zwik kneuterige bidsprinkhanen en liefdadigers wel uit. Omdat ik mild gestemd ben - en het voorgaande misschien net een vleugje te apokalipties ;-) - geef ik één feit en één aktie ter ondersteuning van mijn enigszins laattijdig optimisme van vandaag.

Feit: iedereen heeft al decennia zijn mond vol van stadsvlucht, de moraalridders op de eerste plaats. Bah, Sodom en Gomorrha! Beter wat zuur liggen kijken op die tak die overhangt van de boom van de buurt. Maar de feiten zijn enigszins anders - op de lange termijn is er uiteraard alleen maar sprake van plattelandsvlucht. & nu ook op de korte termijn; google het maar, de plattelandsbevolking veroudert en krimpt weer in de rijke landen. De reden is simpel: het is gewoon veel leuker in steden. Er is minder berkompenheid, meer te doen, het is goedkoper (men zou kunnen gaan spreken over efficiëntiewinsten) EN die moralizerende idioten kunnen je anonimiteit niet doorbreken.

De nieuwe wereldorde is een stadsorde. Gedaan met de diktatuur van 't rurale zuur.

Aktie: eindelijk komen we bij de titel (Oef!, nog eventjes en we zijn hier allebei van verlost): de universele stiptheidsaktie. Het is simpel: we werken allemaal een uur - of zo - minder per week. Niemand zeggen, gewoon doen. Ze merken het toch niet, het is volstrekt onmogelijk voor de meeste moderne jobs te weten wat je in dat uur meer zou kunnen gedaab hebben. Beter nog: we laten onze werklast meten, en we knoeien wat met de vele assumpties en komen zuchtend tot de konklusie dat er nu eindelijk objektieve kriteria zijn waarop we ons gevoel kunnen baseren dat we 1 uur - of zo, we zijn daar nogal liberaal in - te kort komen per week. We gaan ons er niet schuldig over voelen, wat de control freaks ook zeggen over de zondvloed die komt (krisis, sisteemkrisis, vergrijzingskosten, ... noem maar op). & als er iets is waar wij niet goed in zijn, dan gaan we met genoegen hulp vragen van specialisten ter zake (bijvoorbeeld: sekretariaatswerk, gedaan met ons schuldig te voelen kleine dingen aan anderen te vragen want we beseffen terug dat als we met een dertigtal dat uur teruggeven er één ongelooflijk gelukkige sekretaris of sekretaresse is - die dat dan ook nog eens met honderden ordegroottes aan efficiëntiewinst kan uitvoeren).

Ik ben al begonnen. Niemand zeggen! De oplossing voor de wereld ligt in graduele luiheid. Zoals elke revolutie beginnen we in alle klandestiniteit.

(sorry voor de slordigheid, maar dit wordt moeilijker & moeilijker kwa tijd, dat boek was namelijk geen grap)

06-10-2009, 21:46:32 despreker

De Nieuwe Konsensus   het patronaat regeert de staat   iedereen een hangmat   parapolitiek   plattelandsvlucht   Red Rood   serieus   verbazend goed achteruit   verbazend slecht vooruit   WIP   zwartkakkers  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)

03-09-2009, 21:19:18 despreker

de dood dood   enig onverenigd   fatum morganum   het patronaat regeert de staat   parapolitiek   Red Rood   serieus   tijd   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Zal ik eens iets vertellen? Ik hou van mensen. En - I kid you not! - mensen houden ook wel van mij. Weet ik veel waarom - het eerste nog verbazingwekkender dan het laatste. Gemiddeld genomen zijn mensen namelijk van een stuitende rechtsigheid & alles wat daar, gemiddeld genomen, van afwijkt van een stuiterende & stompzinnige omfloerstheid. Behalve ik dan; wat het houden van mij grotendeels verklaart. & toch zit ook ik in dat gemiddelde, te spartelen om af en toe eens los te komen van volk, en vaderland (of wat ook de moderne variant van die groepsidentiteit moge zijn). Ik ben dan ook steeds verrast dat, na overwinnen van het kokhalzen over weer eens 'n lading afwijkende meningen die precies binnen de geijkte sjablonen afwijken, er niet veel afgrijzen overblijft bij nadere inspektie en konversatie.

Natuurlijk is het bij de meesten onder jullie wat moeilijker om voorbij die volkse laag van zurigheid & betweterij te raken dan bij mij (in tegenstelling tot jullie vooroordeel kom ik zelden of nooit veroordelend over in 't echt). Hoe volgzamer en/of rebelser - en zeker voor diegenen die rechts voor de raap zijn en dus zonder uitzondering een bende gedomesticeerde rebellen die aan een gebrek aan seks lijden - hoe zwaarder de opdracht om tot het besef te komen dat er iets waardevols in zit. Gevaarlijkst, en niet alleen in deze zin, zijn diegenen die al te jong over hun paard getild zijn (en zo zijn er veel, niet ik - ik heb ten hoogste mezelf over mijn paard getild); zij beseffen het laatst dat het een harde natuurwet is dat minstens 99% van wat ze denken al in minstens een miljoen gevallen gedaan en gezegd is (wist U trouwens dat ik na ruim twintig jaar als rokende astmaticus gestopt ben? & dat ik dat op een onmythische, & volstrekt doordeweekse manier heb gedaan (behalve dan dat het een zondag was - wat, indien iemand het wil onderzoeken, ongetwijfeld dé topdag is om het roken op te geven)).

Dit alles als inleiding om de weinig sympatieke teorie die ik ontwikkelde in de zware momenten van insomnia: de mens is een darmbakterie! Een goedaardige & nuttige (zelfs broodnodige) darmbakterie maar toch een darmbakterie.

Dat zit zo: de mensheid creëert een enorme hoeveelheid voedsel voor gedachten, & die hele zwik (inklusief het merendeel aan bagger) moet verteerd worden. Alleen wij mensen kunnen met al die gedachten iets aan &, zoals onze darmbakterieën, eten wij dat allemaal op. Scheiden de rommel van dat 'waar wel iets in zou kunnen zitten' en gaan met dat laatste voort. De spijtige bijwerkingen zijn dat we bibliotheken - en videotheken - en internetheken - achterlaten vol met de meest waanzinnige kak en soms ook wel weerzinwekkende kots; en dat we in het verwerkingsproces de neiging vertonen om, als een kultuur van microskopische organismen, de meest afstotelijke patronen van volksheid te vertonen die bijna elk van ons als individu afschrikt want we weten goed genoeg dat wij de volgende kunnen zijn die door "de rest" afgezeikt gaat worden zoals wij nu iemand anders afzeiken. Ik zeg 'bijna' elk van ons want er zijn zwakzinnigen die effektief elk individueel perspektief opofferen aan de hysterie van de massa's (en er zijn ook psychopaten en zo, voor zover dat iets anders is).

Maar buiten de uitwerpselen en de nevenverschijnselen filteren we overigens feilloos het beste eruit. Dat beste is de grondstof voor enkelen onder ons (noch gelukkigen, noch ongelukkigen, slechts de Usain Bolt's van de betere gedachte en kreativiteit) - de grondstof voor nieuwe gedachten die even genadeloos gefilterd worden door een nieuwe generatie van menselijke darmbakterieën. Enzovoort. Enzoverder.

Ondertussen, terwijl we allemaal samen als groep het beste uit het beste distilleren, profiteert elk van ons van de onvermijdelijke vooruitgang tot dan toe. En, zoals hier boven gezegd: met wat geduld, slagen we er allemaal in om aantrekkelijk te zijn (& ja, 'bijna' allemaal maar laat ons de lullen en de rozewaters even links liggen). En 't is mooi zo; daarom hou ik van mensen - en daarom houden mensen van mij want - heel af & toe verzin ik iets dat zo totaal uit de haak is dat het de wereld verruimt en nooit slaag ik erin om langer dan een paar minuten te doen alsof ik het zelf geloof.

Hup! Genoeg gelezen. Met z'n allen de TV opzetten. Iets vermakelijks voor mensen die vermaakt willen worden. Iets kultureels voor mensen die zich beter willen voelen als de ander. En voetbal voor de rest.

18-08-2009, 22:19:56 despreker

consumentisme   de dood dood   decadence   serieus   talent ongeremd   tijd   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (2)

Vrouwen, mannen; ze zijn verschillend. Dat is iets waar ik nooit te moe voor ben om het proefondervinderlijk na te gaan. Toch zijn de verschillen verwarrend - in geklede dagdagelijkse omgang is het doorgaans minder makkelijk om er die vingers op - of in, of rond, ... - te leggen.

Vrouwen zouden zachter zijn. Maar voor elke vrouwelijke bitch een mannelijke softie. Mannen zouden analytischer zijn. Maar tegen elke mannelijke holist een vrouwelijke holbewoonster. De enen zouden direkt zijn en de anderen indirekt maar de mentale konstipatie van de welopgevoeden is puur en alleen gevolg van opvoeding. Neen, je kan nog 100-den testen doen op niet-voortplantings-gerelateerde karakteristieken; altijd zal je in je studie 'man' voor 'vrouw' kunnen verwisselen, en vice versa, & alles blijft aannemelijk. En ijdelheid, tja: omnia vanitas est.

We zijn al te makkelijk misleid door onze taal. Er zijn twee woorden (man en vrouw), en dus moeten er twee volledig gescheiden betekenissen zijn. Niets is verder van de waarheid - alsof iemand bij zijn/haar zinnen nog de euvele moed zou hebben om te beweren dat er niet-lichamelijke verschillen zouden zijn tussen blanken & zwarten. & toch is dat nog gemeengoed als de 'blanken' mannen zijn & de 'zwarten' vrouwen; 't is hier dat seksisme begint en al de rest is slechts simptoom, niet ziekte. Het is een ziekte die vergeet dat het woord pas ontstond lang nadat het vlees ontstond, en die van woord vlees wil maken. Eens het aankomt op woorden zijn we allemaal gelijk - & dat geldt zelfs voor diegenen die niet zo goed uit hun woorden komen.

Maar om seksisme is het me hier niet te doen. Het is me te doen om wat NIET door seksisme verklaard kan worden. Het is me te doen om 'het glazen plafond'. Als ik - en daar twijfel ik niet aan - gelijk heb dan kan seksisme niet de reden zijn voor het glazen plafond. Er zijn immers geen sistematische verschillen tussen man en vrouw, & gelukkig voor ons, geen eksplisiete mogelijkheid tot diskriminatie op afwezigheid van penis (de afwezigheid van ballen was nooit een probleem, zie verder). En toch - toch is het een feit dat vrouwen gemiddeld minder te zeggen hebben ... hoekanda?

De enige verklaring is dat de diskrimatie niet gericht is tegen vrouwen alsdusdanig - en dat zou ook verklaren waarom sommigen dus wél doorstromen - maar tegen een nóg grotere groep. Indien zo dan is een tijdelijke oververtegenwoordiging van vrouw (en homo, en zwarte) in de groep der gediskrimeerden makkelijk verklaarbaar door allerlei overgangsfenomenen die hun oorsprong hebben in echt seksisme en in echt racisme, en in echte homofobie - & in de inertie die gepaard gaat met ons-kent-ons zo typische voor strukturen die macht aan machthebbers koppelen.

Lang heb ik getwijfeld, en ik twijfel nog (mijn twijfelen is niet toevallig gekombineerd met mijn afwezigheid op kieslijsten en direktievergaderingen); het is niet simpel om er de vinger op te leggen, zonder te vervallen in de kromspraak in het begin van dit stuk. De verleiding is groot om te spreken over 'Het Testosteron-plafon(d)' (zo ging dan ook de eerste titel van dit stuk) want dat is een lichamelijk verschil tussen man en vrouw dat ook een verschil is tussen mannen en tussen vrouwen - en dus toelaat een grens te trekken tussen 2 groepen (de diskriminerende & de gediskrimineerde) die allebei (mits negeren van transitie en inertie) gemengd zijn (maar waar de kans om tot de diskriminerende te behoren groter is als je man bent).

Maar (sorry voor diegenen die een simpele, korte en badinerende, genadeslag aan het verwachten waren) ... dat kan niet kloppen! Want zij die toetreden tot de macht zijn meestal volledig ontdaan van welke ballen dan ook - eunuchen kwispelend met de staart die men in hun reet stopt tot nut van de toevallige klasse (partij of groep, of overtuiging) waartoe ze behoren. Elk individualisme is hen vreemd - behalve dan het egoïsme om bij de uitverkorenen te behoren, liefst ten koste van anderen. & zo vinden we de echte testosteronbommen bij de gediskrimineerden - terug naar af.

Dus rest ons niets anders dan het aanvaarden van de 'Patrick Janssens-hypothese', maar dan aangepast om niet in de man/vrouw-val te trappen. Dus zoiets misschien - "iedereen zonder het dwangidee om haar/zijn hele leven op te offeren aan dingen als 'networking' (i.e. zuipen en vergaderen en achterklap) wordt voor eeuwig & altijd uitgesloten van welke vorm van macht dan ook". Bij gebrek aan een beter woord, is dit misschien nog best benoemd als 'De Stoervloer'; iedereen die niet de moeite wil nemen om stoer te doen ten voordele van het groepsgevoel blijft onder de vloer, in de kelder.

Dat kan kloppen! Het onderscheid tussen diskrimineren & gediskrimineerd worden is niet meer gebaseerd op een lichamelijk kenmerk. Het is enkel gebaseerd op woord, en hoe je met woorden omgaat - je persoonlijkheid dus. En, eigenlijk, als je 't leest, en zoveel was duidelijk toen ik het eens in gesprek onder woorden wilde brengen, is het bijna een vanzelfsprekendheid van onze kultuur: zonder zelfopoffering is er niet de minste kans om iets te bereiken. Luiheid, vrijheid, onafhankelijkheid leiden - als van nature - tot voorafgaandelijke diskwalifikatie. Wie kan de nieuwe konsensus die gevormd wordt door de hedendaagse woordkultuur weerstaan: wie er voor gaat, 'zich smijt', 'zich volledig geeft' komt in aanmerking & de rest: moet niet klagen. De hele vloot wordt noodzakelijkerwijze geleid door het 'ego-trip'-schip.

(Vrouwen en mannen) gediskrimineerd door (mannen en vrouwen): het is niet sexy, het is niet simpel, nauwelijks om te vormen in een one-liner voor de toespraak voor de gelijkgestemden. Uiteindelijk blijven we zitten met het écht glazen plafond; niets zichtbaars om zich op te oriënteren maar toch ondoordringbaar voor diegenen die er noch moed noch goesting voor hebben zich te konformeren aan 'n woordkultuur van stoerdoenerij. Het merendeel van mannen en het merendeel van vrouwen (wie weet bijna alle homo's) gevangen in een wereld waar een mentaliteit regeert die niet hun mentaliteit is; & waar het vanzelfsprekend lijkt dat die mentaliteit wel moet regeren.

Zo zullen vrouwen en zwarten zich ooit overal gevoeld hebben (en zich nog dikwijls & op vele plaatsen voelen) maar dan op basis van toevallige lichamelijke verschillen - en ja, die diskriminatie op basis van penisbezit, is nóg erger - nog véél erger. Maar, dat maakt mijn niet-lichamelijk glazen plafond allerminst triviaal. Want talent en de goede oplossingen zijn niet lineair met de tijd die mensen bereid zijn erin te steken en dus lopen we de betere oplossingen mis (we vertragen op z'n minst evolutie naar de betere oplossingen): voor iedereen!

Ik heb geen oplossing - misschien moeten we ceremoniële macht kreëren? Zodat er plaats is voor de behaagzieke ego-trippers die in de belangstelling willen staan door dag & nacht bezig te zijn met allesbehalve iets met hun macht te doen. Zodat wij en op ons gemak, rustig op de achtergrond kunnen doen wat gedaan dient te worden & te laten wat gelaten dient te worden.

Geen slechte oplossing ... niets sluit uit dat een ceremoniële machthebber ook echt, wanneer hij niet met populariteit bezig is, iets nuttigs kan doen ;-)

25-04-2009, 14:37:26 despreker

bruine neuzen   decadence   selektoraat   serieus   tijd   vrijheid-luiheid   Waar is Patrick   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Zet veel volk bij mekaar en er komt altijd stompzinnigheid van en dikwijls narigheid erbovenop. Het verschil tussen stompzinnig, wat al wel eens leuk kan zijn, en eng - het verschil tussen een feestje & een lynchpartij - is klein: één enkele volksmenner volstaat. Dat gaat zo:

- de volksmenner doet zich voor als archetypische 'volksmens'
- na wat jovialiteit debiteert hij 'de mening van het volk'
- elk verzet wordt gesmoord onder het mom van samenhorigheid
- elk goedkeuren wordt onthaald op een tournée générale
- na een minuut of 5 zijn de kritische geesten geïntimideerd
- na een minuut of 10 zijn zij die niet afdropen het ook roerend eens

Uiteindelijk, na zowat een kwartiertje of zo, zijn die honderd of duizend mensen hun individualiteit kwijt aan een nieuwe honderd- of duizendkoppige draak: de groep. En de groep heeft maar één stem en die stem spreekt maar één mening en alles gaat voor die mening moeten wijken; indien nodig offert de draak wel een kop of tien op want eens de groepsfusie kompleet telt alleen nog de groep.

Dat is de wetmatigheid van veel volk. De taal - die ons normaal helpt om mekaar te verstaan - wordt onder druk van de groepsfusie tot ultiem wapen, dat 't groepsbeton wapent en de volksmenner toelaat het vuurspuwen van de draak te richten op wat er nog niet in de groep zit. Als de mensheid zal uitsterven zal dat niet zijn door militair gebruik van kernfusie maar door propagandistisch gebruik van groepsfusie.

Er is genoeg capaciteit van groepsfusie om deze wereld duizenden keren opnieuw, & telkens wreder, uit te roeien ;-(

Dat vereist geen hoge technologie, noch superintelligente volksmenners; alleen wat misbruik van het woord en veel onoplettendheid van de 'onschuldige' meelopers. En het mag dus verbazen dat er überhaupt nog plaatsen zijn waar het er af en toe, een tijdje toch, redelijk goed gaat. De reden daarvoor is ook simpel: de volksmens haat veel volk. Met rust gelaten wil hij worden. Ver wil zij blijven van dat gebral & geroep. Een beetje prullen in onzen hof, achter onze computer, met ons lief is wat we willen.

Gelukkig maar! Want als we met weinig zijn en toch niet helemaal alleen, dan is die taal gewoon geweldig. We kunnen ermee spelen. Mekaar begrijpen. Dingen zien die we zelf nog niet gezien hadden omdat we niet beseften dat er een woord voor was - en vooral: grapjes maken, lachen dat we het in onze broek doen en al dat gedoe & dus dingen van een andere kant bekijken. Zolang we dingen van andere kanten (en er zijn oneindig veel kanten aan dingen, dus zo kunnen we wel even verder) zien, is er iets dat we leren. Zolang we leren verminderen we de kans om geannihileerd - of is het geassimileerd - te worden in één of andere idiote groepsfusie; vermeerderen we onze immuniteit tegen volksmenners en andere 'volksmensen'.

Ik eis bij deze het woord volksmens terug op van de 'volksmensen'. De tuiniers, de schrijvelaars, de TV-kijkers, de knutselaars, de kluizenaars & de verzamelaars - dát  zijn volksmensen! Maar ze laten ons niet gerust. We zijn te individualistisch & het is burgerplicht om mekaars buren lastig te vallen & deel uit te maken van weefsels en zo die alles verstikken waar we ons echt in kunnen uitleven - zodat er één grijze brij overblijft en we ons in een groep bevinden en er iemand joviaal komt doen en we al lang blij zijn dat er nog 'volksmensen' zijn die ons uit de lethargie bevrijden en ...

BOEM! en KERE WEEROM!

Laat ons verdomme gerust. Wij zijn het volk en we willen rust. Steek je engagement waar het zonlicht niet schijnt en laat ons de fok alleen!

Gelukkig zitten U en ik achter onze computer ;-) Onderdruk vooral de drang om een groep te vormen en op straat te komen voor de rechten van ons, volksmensen. Doe me een plezier en wees het vooral oneens met mij. Blijf in je kot - buiten krioelt het immers van de 'volksmensen' met hun stinkend adem en perverse neiging om vast te pakken wie ze niet kennen.

Nope, het waren niet mijn beste dagen deze week.

08-04-2009, 22:05:10 despreker

enig onverenigd   mokkeboe   serieus   verbazend goed achteruit   verbazend slecht vooruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Laat ons het even gezellig maken: pfoewie - elleboogjes op de tafel en de beentjes gestrekt. Mja-ha, leuk toch!, zo met verkleinwoordjes en al. Weg die stress, weg die woede, misschien wat denken aan sex, muziek door de luidsprekers. Hup - laat hen maar razen en tieren over de nakende ondergang van de wereld, over de noodzaak om te redden wat te redden valt. Want wat valt er te redden? Er is niets verloren, en alles valt nog te winnen.

Het gaat verbazend goed achteruit! Het kapitalisme is nu zelfs aan het vallen - veel hebben we eraan te danken; zoals die allereerste auto waarmee we met - misschien wel - ons eerste lief op vakantie trokken en die uiteindelijk teveel kosten had. Zelfs al was het emotioneel zwaar, we hebben hem moeten laten gaan; anders en beter - je kan beter het kapitalisme achterlaten dan de liefde van je leven, of niet?

Lekker ontspannen, genieten van wat muziek en TV, van kunst en kultuur dus, want de impakt van werken is zwaar overtrokken. Dat we persoonlijk niet gelukkig worden van travakken weten we allemaal. Maar, oef!, nu weten we ook dat het geluk van de maatschappij er ook niet van gediend is. Britney Spears levert meer geluk op dan al dat gehannes in de grootheidswaanzin van de burokratieën van de grote bedrijven - en hard werken, neen dat doet ze niet.

Let's face it: Britney Spears is, wat betreft gelukskreatie, oneindig veel produktiever dan elk van ons die zwoegen & labeuren ter meerdere eer & glorie van, andermans, kapitaalkreatie. Zelfs wat dat laatste betreft is Britney bij verre de beste investering, dus: iedereen een hangmat! Liedjes maken, wat bijknutselen, .. ik lach er niet mee want dat is de enige waarde die blijvend blijkt te zijn nu we ons van het kapitalisme verlost weten.

"Dekadentie is het. Foei! Onverantwoord. Reeks. Substantieven. Als kogels. Eén na de ander. De bom! Kapitaal. Vernietigend. Verdoemenis. Alles gaat eraan. Kapot.": de zwartkakkers draaien op volle toeren met retorische trucs gestolen van de grote rode schrijver van vroeger. De boodschap, duidelijk: subversiviteit - maar met mate want mijn literaire stoutheid moet blijvend afgekocht worden door onze braafheid, & ons gebrek aan subversiviteit.

Pijnlijk maken de profeten van het liberalisme duidelijk dat er geen alternatief is, & ze bedoelen dat wij vooral geen alternatief moeten kiezen want het resultaat is dan pijnlijk voor hen. Voor degenen die gepriviligieerd profiteren van kapitaalkreatie, en proportioneel veel verliezen bij kapitaalvernietiging om in absolute termen toch nog meer afstand te nemen tot het gemiddelde waar wij loonslaven vertoeven. Reculer - pour mieux sauter, dat is wat ze willen.

Maar ons gaan ze niet meer vangen. Wij zijn ontspannen nu - de rokers onder ons hebben ondertussen een sigaretje opgestoken, anderen zeggen luidop 'Pfoewie!' & de druk is weg. Ons hebben ze niet meer liggen. Easy does it. De onheilsprofeten - de zwartkakkers - de moralizerende politici - de angstaanjagers - zij die bijna alles kunnen verliezen en nog altijd teveel overhouden om ooit op te doen - allemaal in een klapje met ons toverstokje zijn ze nu niet alleen meer doof voor wat wij zeggen maar ook stom want we horen niet meer wat ze bazelen en ratelen.

Weg is het pijnlijk gebrek aan subversiviteit dat ze ons aanpraatten - liever lui dan moe. In de postkapitalistische maatschappij die eraan komt zullen we konsumeren als nooit tevoren en neuken als onvruchtbare konijnen. Wat goed was aan het oude kapitalisme zullen we behouden, en het werken in funktie van kapitaal kieperen wij onmeedogenloos op de beurs alwaar de notering ervan met de anderen de dieperik in zal gaan. En wij feesten, genietend van de gekostumeerde stijverds die roepen - "Onverantwoord! Onverantwoord!"

Heh-heh, dat lucht op.

08-10-2008, 22:28:43 despreker

consumentisme   decadence   iedereen een hangmat   serieus   tijd   verbazend goed achteruit   zwartkakkers  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Marx had dikwijls ongelijk maar alleen dogmatische liberalen - en zijn er nog andere dan neo-liberalen? - gaan ervan uit dat hij alleen maar ongelijk kon hebben. Geld is een stofzuiger voor meer geld. Kapitaal zuigt kapitaal - en wel tot de kapitaalmassa dermate gekonsentreerd is dat ze tot een zwart gat implodeert. 

Tot aan de implosie is er geen probleem. Welintegendeel, in die 1ste fase is er een kapitaalsupernova die alles vermag op te trekken; ook de welvaart van gemiddelde jan-met-pet en lulu-met-staart. De kapitaalsverschillen worden groter maar welvaart wordt homogener: er is namelijk geen lineair verband tussen geld en welvaart. Deze die in de 1ste fase problemen maakt is effektief jaloers, of dom, of meestal beide.

Maar eens de implosie voorbij wordt iedereen meegetrokken. Niet alleen de virtuele rijken maar ook de reële middenklassers en de nog reëler arme toekers en eens in het zwart gat is er wél verschil. De virtueel superrijken blijven gewoon rijk, en de rest riskeert plbeïsche onderlaag te worden. Het resultaat is voorspelbaar (en Marx heeft ook dit voorspeld) - die bovenlaag verdedigt zich door meer repressie te verwachten van de staat tegen de onderlaag. De demokratie is niet uitgerust voor anomalieën - zoals zwarte gaten - en de onderlaag zal de bovenlaag hierin steunen, uit afkeer en bewondering (niet zelden verdoofd door religie, nationalisme of andere opiaten van wolligheid).

De staat wordt zo versterkt ter bescherming van de liberalen en later de libertijnen, de laatsten hebben de kiem in zich van de volgende Nietzscheaanse siklus. Zij, en wat uitgehongerd kanonnenvlees kunnen de revolutie beginnen prediken. Niets zal veranderen in de volgende sirkel: van prediken over prediken belandt men immers weer bij ... prediken.

Tot hier wat waar zou kunnen zijn maar volgens mij niet waar zal zijn omdat we niet schepselen zijn die zomaar geworpen zijn in iets dat ons overstijgt. We zijn mensen en we kunnen leren. Zeker kunnen we leren van onze fouten. Zo zal het dus dagen - want het gaat nog altijd verbazend goed achteruit - dat we op die manier niet aan eenieder een hangmat kunnen bieden. Dus zullen we beseffen dat grootschaligheid beperkt moet blijven tot ideeën en de ruimte waarin zij, en hun voortbrengers - wij dus! -, kunnen bewegen. We zullen dan inzien - als de neoliberalen verstomd zijn & we terug serieus kunnen spreken tussen niet-dogmatische liberalen en socialisten - dat we universele wetten nodig hebben om kapitaal en macht (en wat is kapitaal nu anders dan de meetmetode van macht?) vrij te laten maar hun konsentratie eens & voor altijd te beperken.

Globale beperkingen om globale vrijheid mogelijk te maken. Logisch toch?

Als je dus met stijgende verbazing kijkt naar de oplossingen van regeringen voor de laatste financiële krisis is dit het moment om de demokratie te gebruiken en zo die fatale anomalie te vermijden. Banken moeten niet samengevoegd worden, maar ze moeten opgesplitst worden. Om ze op te splitsen moet je ze eerst nationalizeren, & niet om ze uit te baten of winst te maken maar om ze op te splitsen & de dogmatici van de neo-liberale kerk op de keien te smijten.

Aktie! Laat je niet drijven door dromen van de rijkdom van anderen noch uit jaloezie noch uit bewondering. Morgen wordt beter maar niet op die illusionele manier.

28-09-2008, 14:51:26 despreker

fatum morganum   iedereen een hangmat   parapolitiek   selektoraat   serieus   verbazend goed achteruit   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Ben je al eens doodop geweest? Zeker wel. &, voelde je je toen geïnspireerd? Zeker niet. Nochtans is dat de opdracht van onze hedendaagse profeten: hard werken, én innoveren. Alsof er geen tegenstelling is als de profeten ze zelf niet voelen. Niets is zo eenvoudig als denken dat je hard werkt en denken dat je innoveert.

In het eerste geval volstaat het weinig thuis te zijn. Voor de zekerheid klaag je bij je thuiskomst over wat je niet gedaan hebt & wat je nog moet doen. Indien er dan toch nog iemand aanspraak maakt op jou als persoon - dus niet op jou als een keiharde voorbeeldige werker - kan je nog altijd vluchten naar de webmail of de GSM. (Versta me dus niet verkeerd: hard werken ís hard werken!) Het tweede, denken dat je echt innovatief bent, is dan toch een ietsje eenvoudiger. Waar geen tijd maken toch nog inspanning vergt, is onwetendheid een zalig geschenk van de natuur. Gewoon geen inspanning doen leidt tot die zalige staat van onwetendheid die je minste aktie lijkt tot leven te brengen als het summum van innovativiteit. Applaus! - je hebt ontdekt dat door hard werken en innovatie we de pensioenen kunnen blijven betalen. Leuk; ook alledaags lineair denken wordt nu beloond met de prijs van de innovativiteit. Er is eindelijk ruimte voor de medaille van braafheid en zelfnegatie.

Feit is dat kneuterige kortzichtigheid het resultaat is van het nieuwe en dubbele juk van hard werken en innovatie. De paus mag dromen van zijn come back - wie hard werkt heeft geen tijd om na te denken, wie niet nadenkt kan slechts innovatief zijn in manieren en redenen om harder te werken. Wie profiteert? Juist - diegenen voor wie hard werken fakultatief is. Zij creëren reusachtige burokrasieën van kapitalisties hard werken waar de demokratie erin bestaat dat niemand nog nadenkt. Nadenken is ook effektief 'uit', van nadenken wordt je ziek. Sommige hedendaagse profeten, die van de verbondenheid aan de 'lokale kultuur', zijn eerlijker: nadenken is ziek - wat is is waardevol, wat niet is een bedreiging.

Bollocks, hard werken heeft geen enkel verschil gemaakt in onze maatschappelijke vooruitgang. Vooruitgang is per definitie minder hard werken. Het enige van belang is hard 'genoeg' werken. Net hard genoeg om een verschil te maken, iets nieuws te kreëren.

Ik heb hard genoeg gewerkt voor een paar weken.

14-09-2008, 13:14:11 despreker

decadence   fatum morganum   kneuterkeizer   serieus   talent ongeremd   tijd  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

24-05-2008, 15:01:48 despreker

konsumentisme   onverenigd   Red Rood   serieus  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

De hele geschiedenis samengevat in één zin: alles begint in uiterlijke dwang, na een tijd wordt dit, in bepaalde gevallen, vervangen door innerlijke dwang. Van amoebe over triglodiet tot prehistorisch mens is er nog geen sprake van moeten of van mogen. Wat gebeurt gebeurt omdat uiterlijkheden, de feiten, zijn wat ze zijn. Wellicht konden ze ook anders zijn maar ze zijn nu eenmaal wat ze zijn. Van dan af zijn er bepaalde mensen die keuzes kunnen maken - omdat ze tijd en middelen overhebben is er voor hen meer in het leven dan, simpelweg, overleven. Die gelukkige enkelingen kreëren de kategorieën van moeten en van mogen. Moeten dient voor alles en iedereen inklusief henzelf en mogen, tja, dat is iets voor hen alleen.
Mogen is een virus. Keuze het simptoom van de ziekte tot de dood. Religie is het paardenmiddel tegen die ziekte. Spiritualiteit de moderne versie van dat paardenmiddel. Ontelbaar zijn de moderne en postmoderne profeten die van 'moeten' hun agenda maken. Luister naar hedendaagse brommende moraal-filosofen: moeten moeten we. Lichtvoetigheid is uit den boze tenzij om ander slechter te noemen. Vele hedendaagse vrijzinnigen zouden zonder verpinken ons aangemaand hebben in Romeinse tijden om plaats te nemen in 't sirkus - tussen de leeuwen. Mogen mag maar met mate en, vooral, binnen de perken van een bepaald haast spiritueel gelijk.

Vrienden zijn we uit keuze maar eens we maten zijn is dwang de norm.

Het ontstaan van mogen is het ontstaan van neurose - een neveneffekt van het paardenmiddel. 'Mogen' is aantrekkelijk dus moet er van mogen 'moeten' gemaakt worden. Pomp en rites, obsessioneel en kompulsief te volgen, zijn de kosmetika van de spiritualiteit.
Ook psychose is zo een neveneffekt, want mogen blijft veelal een voorrecht voor  weinigen. Dus moet er van 'moeten' ook 'mogen' gemaakt worden. Zo mogen de velen de illusie koesteren, met zelfde kosmetika, dat hun 'moeten' toch ook een beetje mogen is.
Innerlijke dwang. Dwang om tot de groep te behoren. Dwang om te bereiken wat anderen zeggen te kunnen bereiken. Altijd zijn er wel dwangmaten in de buurt om ritueel - bijv. "Neem nu Bill Gates" - je tot bidsprinkhaan te ridderen - "Was ik maar zo onbaatzuchtig als Moeder Teresa".

24-02-2008, 12:55:02 despreker

bidsprinkhanen   decadence movement   recht op sterven   selektoraat   serieus  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Wie staat er nog bij stil? Het probleem van het Midden-Oosten is duidelijk, en de oplossing zo mogelijk nog duidelijker. Twee staten, netjes gescheiden van tafel en bed, op de lijnen van religie, taal en - vermeende - etniciteit. De muur die hoeft niet, altans niet in beton, want wat voegt zo'n fysieke muur nog toe aan de vereeuwiging van de scheiding der geesten?
De oplossing is duidelijk. Laat ons dus vooral geen zorgen maken wanneer er niets opgelost wordt voor de mensen in kwestie. Geen nood als die oplossing alleen maar meer praktische problemen genereert aan beide zijden van deze, blijkbaar zo waardevolle, grens der geesten. Neen, het doel heiligt aan beide zijden alle ontberingen. Per slot van rekening is er slechts één antwoord met internationale goedkeuring op alle pogingen tot wederzijdse annihilatie: een wederzijds ontkennen van andermans bestaan.
Ach, het is misschien niet mooi, maar met twee staten is er toch eentje die er een schijn van sekulariteit weet op na te houden. Dat is des te makkelijker in dit geval doordat de grenzen zorgvuldig gekozen zijn om een overweldigend grote religieuze meerderheid in deze schijn-sekuliere staat te verzekeren. De rest van de minderheid mag zich als religieuze meerderheid uitleven in de hel van het fundamentalisme. Met wat geluk - zo gaat de logika van de etnische zuivering - decimeren ze zichzelf tot op het punt hun toetreding later weer 's mogelijk te maken (uiteraard als minderheid).

Hoe laag zijn we met z'n allen niet gevallen? Is het plots teveel om te vragen om er gewoon één staat van te maken. Vochten ze er vroeger zelf niet om?
Misschien is het te inderdaad te idealistisch om een staat te willen maken die in het Hebreeuws Israël en in het Arabisch Palestina noemt - staten maken is doorgaans een slecht idee. Toch is het waarschijnlijk altijd eenvoudiger om 1 staat te maken dan er 2 te maken. Bovendien, hoe kan het mogelijk erger in het leven in die 2 denkbeeldige staten dan nu?
Op z'n minst kan iemand de euvele moed hebben om het te opperen. Immers - ooit was dit dé rode oplossing - tot elkeen als niet-serieus gediskwalificeerd werd die durfde opperen dat samenleven leuker zou kunnen zijn als apart de duvel aan mekaar aandoen. 

03-02-2008, 18:26:01 despreker

Red Rood   selektoraat   serieus   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

13-01-2008, 00:09:54 despreker

genetische gevangenis   recht op sterven   serieus   WIP  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)