09-02-10

The last post

Het is gedaan. Alles is gezegd. Althans door mij, hier, en op deze manier. Ik ben er trots op: vijf jaar en een sjiek. 'Sjiek gedaan!' denk ik dan bij mezelf bij gebrek aan (al was het maar virtueel) applaus. Neen, geen bitterheid na 150 pogingen om deze wereld fundamenteel te verbeteren. Misschien moet het daarom wel stoppen: omdat er geen bitterheid meer is. Of althans niet het soort bitterheid dat deze stroom met, ongeveer, tweewekelijkse regelmaat kan voeden. Onvoldoende toch om het te laten stromen; zonder dwang, zonder gevoel van verplichtheid.

Net nu ik mezelf zover gekregen had een poging te doen reklame te maken. Net nu ik het fijne wilde weten van wie dit bezocht (en of iemand dit wel bezocht). Misschien was dat wel het veeg teken :-)

Bon, ik ben er klaar mee. Ik ga het niet missen. Graag zal ik nog eens terugkomen om, wie weet, ooit leesbaar te maken wat nu slechts breindiarree is. Of om me weer eens te vergewissen van het feit dat hier iets staat wat nergens anders staat of toch niet bij mijn weten: een manier om de dingen te zien. Een manier die zich niet leent tot schreeuwen noch, zo blijkt, tot blijvende ongemakkelijkheid.

Ik haat de meeste mensen nog altijd maar heb me verzoend met de mensheid. En, dat is goed, want waar je de meeste mensen uit de weg kan gaan of toch zeker kan negeren, wordt je bijna onvermijdelijk gekonfronteerd met de mensheid - al was het maar via jezelf.

Het zusje van kortere stof overleeft deze hara-kiri misschien wel. De vijftien minuten per dag versie geven we zeker een kans. De Engelstalige saaie oude zeurpiet zal bij mijn leven niet meer verdwijnen; ten hoogste van plaats veranderen; misschien ooit minder een voortdurende marteling van de Engelse taal worden ;-)

Het ga je wel, gedachten.

Het ga je wel. Geboren in bloed, verstrengeld in woorden. Het ga je wel.

Gedachten die zichzelf wisten te reinigen, met de eigen woorden in het reine konden komen. Mijn gedachten.

Het ga je wel. Ga en vermenigvuldig: was wat rest van je ontstaan van je af. & Werpt wat 'mij' is van je af. Gedachten slechts.

Muterend. Evoluerend. Het ga je wel in je drang niet jezelf te blijven, maar te worden en te verworden tot andervrouws gedachten.

Tot, ooit, het enige dat die gedachten verbindt met mijn gedachte, de gedachte zelf is. De gedachte aan; "Het ga je wel, gedachten."

Het einde is altijd beter dan het begin.

Good-bye; elke poging tot afscheidskus wordt in dank aanvaard.

 

 

14-01-10

Winners pick winners

Dat is het, grotendeels, een frustratie over onze selektiemechanismen die jou maar niet wil selekteren. En anderen wel. Om redenen die, op zijn minst, niet 'volledig' de toets der objektiviteit kunnen doorstaan. Ook mijn frustratie. Ja, ook de mijne. Zien wat alleen blinden niet kunnen zien: sukses is in belangrijkere mate afhankelijk van hoeveel sukses de mensen die je kent hebben dan van waar het eigenlijk over gaat - a bummer.

Daarom het vluchten in de historie naar zij wiens sukses pas tot volle bloei kwam na hun meestal anonieme dood. Niet zozeer de hoop dat jij bent zoals zij - in elk geval dat jij in anonimoteit kan sterven & tóch nog iets betekend hebben. Niet zozeer dat, maar uiteraard ook dat. Maar eerder het ontwijken van de frustratie over die kansen op sukses die jou ontzegd waren omdat je de juiste mensen niet kent of, erger nog, omdat je niet de sociale kwaliteiten hebt om ze te leren kennen of - misschien ergst van al - omdat je te trots bent om door hun slijk te gaan; te trots om je sukses vuil te maken aan de slijmerijen die onontkoombaar zijn als je deel wil uitmaken van de kring van mensen waarvan sommigen sukses hebben.

Daarom de hang naar dode denkers, dode kunstenaars en dode schrijvers.

Zo kunnen wij ook zijn. En vooral: de tijd erodeert alle toevalligheden - en wist zelfs de ergste slijmerijen uit onder de mantel van een tijdloosheid die majestueus boven de toevalligheden van het leven vallen.

Maar hoeveel gaat er verloren?

Hoeveel is Kafka zonder Brod? Hoeveel is Gogol met meer manuskript in het vuur?

&, to the point nu: hoeveel is geschreven ergens op het internet en vergeten in een schouw, aan de binnenkant, en nooit gevonden en vergeten zelfs door degenen die het geschreven of gemaakt heeft? Hoeveel ligt slapend op servers, & doorsnurkend, door de back-up van ene inerte schijf naar een andere? Klaar om zelfs door makers dattes verwenst te worden bij herontdekken. Verwenst voor de naïviteit ooit gedacht te hebben dat er iets waardevols in zat.

De vraag is echter: hoe anders dan?

Miljoenen kreaturen die kreëren en slechts 1000 keer meer die die kreaties kunnen verslinden. Mathematically intractable. Zelfs als je een maatstaf zou hebben, dan is het nóg onmogelijk om alles te meten &, eens gemeten, te sorteren & - gesorteerd en wel - aan te bieden voor konsumptie. Alleen de tijd kan dat werk doen. En de tijd kan slechts werken op wat zich kandidaat stelde voor tijdloosheid. & Die kandidatuur kan pas gesteld worden als iemand het oppikt en iemand pikt het slechts op als de winnaars het uitpikken. Want uiteindelijk zijn het alleen zo'n winnaars die het proces op gan brengen kunnen.

Het is nu eenmaal zo. Niet anders. Zoals alleen die dieren kunnen verder evolueren die tijdens de zondvloed hoog genoeg in de bergen leefden. Zelfs als de laaglander meer gesofistikeerd is. Toeval. Onrechtvaardigheid. Onrechtvaardigheid en toeval in een dans die gedanst moet worden om te filteren tot onpersoonlijke rechtvaardiging en de tijdlozen (die slechts even tijdloos zijn - slechts tot de volgende golf die beter moet zijn als ze de vorige golf in minstens Darwiniaanse herinnering heeft haar over spoelt zoals het nu eenmaal ook niet anders kan).

Wat rest is: een beetje persoonlijke hoop, een niet onaanzienlijke dosis optimisme en een rationeel verklaarbare rationele allergie voor de onbescheidenheid van haar die geen eer betoont aan de onbekende kunstenaars.

Dat is niet-valse bescheidenheid: ergens heeft iemand het beter gedaan, anoniem, en onvergeten zelfs al is de naam vergeten.

Toch nog een romantikus: ik :-)

 

 

16-12-09

Contraminderen

Terwijl een nieuwe preutsheid zich als een deken over het Westen uitspreidt - speelt men almaar fanatieker met het woord 'consumeren'. Dat begint met de afschuw van vlees eten, dat eindigt met afschuw voor het vlees. Een zoektocht van Westerlingen, de handen braaf in de lucht wachtend tot het deken ligt, zodat ze hun handen zedig bovenop het deken kunnen neervleien. En elk moment nu kan men terug beginnen over 'spiritualiteit'. Iets om voor te leven. Iets om voor te sterven dus ook. Eerst zal er bezorgdheid zijn, bijvoorbeeld over luide muziek. Dan verontwaardiging, neem nu over de impakt op onschuldige bijstanders. Uiteindelijk, moet het maar eens uit zijn met al die pokkeherrie!

'Consumeren', het ís geen mooi woord. Daarom is het een goed woord: onhipokriet. Uiteindelijk gaat het om het verbranden van iets ter meerdere eer en glorie van: wij die het verbranden. &, Meer en meer konsumeren we dingen die niet-essentieel zijn voor ons overleven (toch niet voor ons fisiek overleven). Voor de nieuwe preutsheid, zoals voor de oude, is dat zonde. Nog niet letterlijk zonde maar toch al bijna. Dat is niet zo, uiteraard (nog onafgezien van de idiotie van het konsept zonde) - de beste (helaas nog te ontdekken) maatstaf voor menselijk beschavingsnivo is de proportie van konsumptie van non-essentials. Voor hardhorenden, wiens verstaan belemmerd is door het geschreeuw over allerhande essentiële normen en waarden: "Hoe groter, hoe beschaafder."

(en, terloops gezegd hier voor uitwerking op simpele aanvraag, vanaf een bepaalde konsumptie is de relatie tussen eksta konsumptie & beslag op fisieke middelen van een uitgesproken omgekeerde evenredigheid; hoe sneller de konsumptie stijgt hoe vlugger uit de miserie - een beetje zoals seks en misbruik van vrouwen)

Wat me brengt tot een fundamentele misvatting in onze Westerse maatschappij, de misvatting dat kompetitie goed is omdat 'de konsument' het beste er dan uitpikt op prijs, kwaliteit of verhoudingen van de twee. Het probleem hiermee is allerminst dat, kompetitie niet goed is. Kompetitie ís namelijk goed. Het probleem is de misvatting over 'de konsument'. De konsument wil niet kiezen. De konsument is helemaal niet goed in het beste eruit te pikken (behalve dan op de eigen, en hoogstperoonlijkste, emotionele gronden). De konsument konsumeert. En ja: het is uiteraard zo dat wát ze konsumeert interessant om maken is. Maar wat absoluut niet volgt (noch logisch, noch empirisch) is dat het dáárom nodig is om het in verschillende soorten & maten te maken.

Allesbehalve, wij haten keuze. Als we internet willen willen we internet. & Als internet duur is willen we zoveel internet als we kunnen betalen met wat we kunnen betalen. De enige keuze die we willen is de keuze waarin we onszelf kunnen uitdrukken, waar we ons kunnen laten verleiden en zelf een beetje flirten met de nieuwigheid, & onze originaliteit. Want konsumeren is in essentie niets anders dan kreëren. Kreëren van wie we zijn. Konsumeren is de meest demokratische vorm van zelfekspressie en dus van kunst. We willen slechts kiezen op basis van wat nog niet essentieel is.

Slechts in die, bijzonder gereduceerde, interpretatie is produktkompetitie goed. Niet omdat het kompetitie is tussen produkten maar omdat het de zoektocht is naar wat de mensen het meest bevalt, het meest inzicht geeft. Alleen dus in die interpretatie van kompetitie die - indien dat betekenisvol kan gezegd worden - dat er kompetitie is .... in de kunsten.

Dat betekent ook dat de goedheid van kompetitie eigenlijk gebaseerd moet worden op iets anders dan de konsument. Het alternatief ligt voor de hand - baseer het nut op de producent. & inderdaad: zonder aansporing van kompetitie mist de producent elke aansporing om de fabrikage te optimalizeren. Neem energie: het is fout om de drive naar alternatieven te leggen bij de konsument. De essentie is om producenten te zeggen: "Of je haalt X tegen kost Y, of je verliest." Perfekt programmeerbaar, en voor de fans van maakbaarheid: perfekt maakbaar - maar blijf met je fikken af van de persoonlijke voorkeuren van wat mensen wal dan niet moeten doen (ten hoogste hou je je bezig met een enkel iets dat ze spijtig genoeg moeten laten).

Dat - mijne heren en dames - is de resterende denkfout in het liberaal kapitalisme! Kompetitie is een spel dat moet opgezet worden om de beste wijze te vinden om W te maken (& X wordt best gestandaardizeerd). Konsumenten moeten zich uitsluitend en alleen bezighouden met welke 'X'-en ze willen en belangrijke zaken zoals hoe ze er moeten uitzien ;-)

 

25-11-09

Wij zijn een tweeverdiener

05. Is dit de ochtend om uit te slapen? Geeuwen dan - & draaien. Of? Keren, & dan denken.
05. & Denken dan, denken. In mijn dromen weer. Bediend op mijn wenken. "Schat?" 'Schat'?
06. Als hij ook in 't echt maar niet begint te aaien. Schat! Ben ik dan zo makkelijk te paaien?
06. Strekken maar & gapen. Wakker. Onuitgeslapen. Korte lont: niets op tijd, alles op stond.
07. Ruw ontwaken. Elkaar radbraken. Alles tweemaal om dan in vieren te delen; drie en één?
07. Uitgerekend, míjn ochtend om uit te slapen. Uitgeteld. Voor wie valt er nog wat te rapen?
08. Tellen, op de jouwe passen: een moment dat nooit went, waarin men de ander niet kent.
08. Of op haar best: Dit dat rest. Wat rust. Een moment waarin men kust. En een weinig lust.

Z. Er zijn geen schaalvoordelen,
Z. aan 't werk verdelen.
M. Met 2, keer alleen!

09. Haasten. Opgestaan. "Plaats vergaan!" de jongste, luid; 'Ikke op Uw bakkes slaan?' denkt
09. de oudste. Is denken doen? STIL! Dát was schril. Waar is hij? Sorry! Sorry! Nog 'ns sorry.
10. Schorremorrie! Bende flemers - míjn bende. Even rust. Zwembril vergeten. Altijd iets kwijt.
10. Zwembril of zin in zwemmen. Zin - ook weer die strijd gestreden. "Zoek je dít?" Dáár is hij!
11. Dit keer zonder al 't opgevrij. Maar ik ben niet gezwicht: beiden onbevredigd. Ontevreden.
11. Wegen die scheiden in vijf. Drie die leren - en twee die werken, ook om het uit te werken.
12. "Hen kan 't niet deren. Voor kinderen alle rijkdom natuurlijk. En avontuur slechts stijlfiguur.
12. Hun ontspanning onze spanning." Vier zinnen lang gelogen: ónze spanning - en ons pogen.
13. Niet de kinderen die ons hinderen. Wij - met onze kuren, zijn 't die hún hersenen verzuren.
13. En laat ons niet ook 'de derden' worden die hen "de weg versperden".

M. Zijn wij slechts met twee
D. om uit te kienen,
D. hoe best met twee te dienen?

14. Terug samen. Talent of geen talent: borsten aan de vent en 't wijf, met haren op haar lijf.
14. Elkaar belichamend. Verantwoordelijkheden: iedereen te eten, & ook 'n beetje wereldvrede.
15. Afzetten. Hiperaktiviteit. Dan ben je ze eindelijk even kwijt. Voortschrijdende vermoeidheid.
15. Vergeten op te halen? Onopspoorbaar & alles afwegend: ziek van paniek. Je wil ze, kwaad,
16. wég van elk gevaar. Oh - wat is dit balen. En de deurbel gaat. Hijgend - "Geen belkrediet."
16. Wederzijds wegebbende kritiek. Huiselijke vrede. Verhalen over werelden & nog 's werelden
17. zonder al te al die grootse idealen. "Piej-r heef 't aanchefraag; & Ana heef 't doorchestuur;
17. & iedereen fin me koewl." Planning, agenda's: wat moet dat moet & meer; wij zo altijd in de
18. weer. Óns leven en het hunne. Moet dit? Al dat vitten en al dat katten? Ook wij een leven.
18. En ook dit: wat gezegd en dat gezegd - vrucht van afhaken van heel deze klucht.

W. Met twee verdienen,
W. om níet te volgen alle
D. vaste stramienen.

19. De avond valt. Het doek gaat op. Een omhelzing, ogen die knipperen; en spontane plannen.
19. Tijd voor. M'n oogleden vallen. Haar moeten gaat alles vergallen. Vermoeienis: ons moment,
20. weer gewoon een moment. En meestal wel iemand malkontent. Stuk van kapot te zitten. &
20. Net dat maar niet: alle last op lusteloze schouders, gescheiden in verdienen - de ander het
21. gelach betalend: in tweevoudige afhankelijkheid van een-mans ambitie: dat doembeeld van
21. mérite. Ideaalbeeld dan maar - het beste aan tweeverdieners is die tijd van niet-verdienen;
22. ambitie, maar in andermans positie; lust in lasten - ruim genoeg dagen om óver te klagen -;
22. lastige lusten - het ene moment het andere niet, en uitstel ook afstel niet -; zonder dwang
23. om niet te falen - verdelen van ongelijk veroordeelt niet tot gelijke delen. Verzekerd tegen
23. eenzaamheid. Altijd met publiek. Wanneer nodig met applaus (& zelfs als iets flauws).

D. En van tweeën één:
V. Misschien wel scheiden,
V. maar ook dát met ons beiden.

24. Des nachts. Een deur die kraakt. Onverwachts. Wakkere woorden voor, vier, slapende oren.
24. 'Slokende vwore kwarden doorden'? Slekende? Toorden? Doorden! Schrikken. Wakker, weer!
01. Het stemmetje: 'Tienke napesla.'? Ah! "Kan niet slapen." Wel dus, het - ik niet meer, en dus
01. weer onuitgeslapen werken, de slaap onuitgewerkt. Om beurten. Wikken, wegen. Zonder wil.
02. Weer zo'n ochtend in 't verschiet; nog eens een dag door het vergiet? Ditr keer: lekker niet!
02. Loslaten: haar sterkte, niet de mijne. Vasthouden: mijn sterkte, niet de zijne. Los noch vast
03. (laten gebeuren zonder mijn zeuren of haar (af)keuren). De ochtend komt, & na de ochtend,
03. ook het werken. Dan het regelen in de avond en, uiteindelijk, het moment voor ons moment;
04. Vasthouden de boodschap; loslaten de moraal. Ironizerend & misschien 'n ietsje te belerend,
04. So thanks! Ook voor des scheten stanks: straks heeft elke schat zijn eigen hangmat.

Z. Ik ben twee.
Z. Wat valt er meer te verdienen?

(Et voilà: als jullie een definitieve tekst willen, uitgebalanseerd per regel en met een bladspiegel die ook visueel de inhoud vorm geeft dan zullen jullie moeten bijdragen door, bijvoorbeeld, een maecenas aan te geven - & meer bepaald eentje die niet de behoefte voelt om zich te moeien - of, indeed, nog maar een gesprek te eisen ;-)

12-11-09

Onrechtvaardigheidsgevoel (2)

Ik was niet klaar (zie hieronder).

Want wat is dat: een rechtvaardigheidsgevoel? Dat dit moet? Of dat? Dat moet toch een positie van dermate grote positiviteit (groot gelijk?) zijn dat bijna alles negatief moet bekeken worden. De werkelijkheid is dusdanig dat er op zijn minst honderden, duizenden, miljoenen alternatieven zijn, en nuances van alternatieven, die men kan willen. Hoezeer men (ex post ofte achteraf bekeken) dat ook kan wieden tot enkele goede alternatieven (die elk nog 100den, 1000den, you got the point: nuances, om van de schakeringen van de nuances nog te zwijgen, toelaten); hoezeer ook daarna (ex post'er, bij wijze van spreke) er redenen kunnen gevonden worden waarom deze of gene op dat, of 'zulk een', moment precies dat alternatief met die nuance - maar nog altijd niet waarom precies die schakering van die nuance - koos; hoezeer dat zo ook allemaal zorgvuldig kan bekeken worden, no way in hell dat we op gevoel en op het moment zelve de rechtvaardige oplossing kunnen kiezen.

{Sorry, geen grapjes, dit is voor mij; om niet te vergeten}

Dus als er al een gevoel is, kan dat alleen maar een onrechtvaardigheidsgevoel zijn (ON-rechtvaardigheidsgevoel?, neen, ONrechtvaardigheids-gevoel).

Precies dit: van alle mogelijke alternatieven en nuances van opties en schakeringen van uitvoeringswijzen van specifiek genuanceerde alternatieven, wordt er eentje, van die overweldigend velen, gekozen die onrechtvaardig is. Denk er eens over na - hoe vunzig krimineel moet je wel niet zijn om uit al die mogelijkheden er precies deze te kiezen die anderen hindert. Dat kan toeval zijn: één keer, misschien twee, zelfs drie (of meer bij gebrek aan bepaalde informatie, bij veranderingen die zich nog niet tot in de opvoeding of zelfs maar in de taal hebben kunnen wurmen); maar meer niet - echt waar, meer niet ('Third strike is out.', is niet toevallig iets waar we grote moeite mee hebben om NIET natuurlijk te vinden; waar meer randinformatie nodig is om te kunnen zeggen: "Ah, maar dát is onrechtvaardig want als je in die situatie zit dan is het nogal wiedes dat je een (te) grote kans hebt om dergelijke (futiele) dingen aan te gaan).

Onduidelijk misschien: het voorbeeld van hieronder. De "Zó wil ik nooit zijn."-refleks op zij die naar de mond praten en in de smaak vallen omdat ze alles aanpakken in de overtuiging dat ze zo in de smaak zullen vallen en dus de beloning krijgen. "Net dan maar niet." of "Zo niet." zijn de gedachten die bij zo een gevoelsmatige refleks horen. En het gevoel is precies dat van onrechtvaardigheid, en gekwadrateerd zelfs: het is niet alleen heel moeilijk om in het gevlei te komen (& zoveel makkelijker om niet in het gevlei te komen van wie macht heeft en onbewust die macht altijd ietsje uitbouwen wil) maar het is dan bovendien ook nog eens heel moeilijk om dat gevlei niet te zien als gevlei (en niet te beseffen dat het voordeel van gevlei altijd maar je eigen persoonlijke voordeel is en ten koste gaat van wie waar goed in is, & inklusief de vleier zelf die denkt dat hij goed is in wat de gevleide beoordelen 'kan' maar die eigenlijk slechts goed is in gevlei en ooit - altijd te laat - gaat inzien dat waar hij nu uiteindelijk mee bezig is niet voor hem is en slechts datgene was dat sociaal gezien op het moment van zijn jeugd, zijn carrière voor het hoogst aanzien werd).

Ja, dát is het. De va et vient van modes en trends die gespot dienen te worden, om de machtigen in kontakt te brengen met de beste vleiers (& ervoor te zorgen dat er tussen de machtigen altijd de korporatistische refleks is van vleiers onder mekaar); die va et vient die niet onder wetmatigheden gevangen worden kan.

Het onrechtvaardigheidsgevoel precies gevoeligst waar er nog geen wet is of waar er al lang geen wet meer nodig is. Het selektoraat, het moralizeren, de liefdaderigheid enzovoort, enzovoort.

{puf, puf, puf, ... sorry voor deze brief aan mezelf}

 

23-10-09

Migratie, een zegen!

Neen, neen, niet omdat het zo leuk is multikultureel te zijn. Dat is het veelal niet. & voor zover het leuk is is het op te lossen met een minimum aan migratie; een paar koks, wat rondreizende gezelschappen en, mogelijks, een Dalaï Lama of zo. En niet neuten heh: Roma-zigeuners zijn inderdaad verantwoordelijk voor de betere muziek van de toekomst, maar de meesten van hen zijn niet erg goed in hun eigen muziek te spelen. Ik bedoel maar: als je met multi-kultureel iets anders bedoelt dan profijt te hebben van wat er best is aan verschillende kulturen dan kunnen we misschien in plaats van schilderijen van Tuymans de tekeningetjes van onze kinderen naar China opsturen. In plaats van over onze sjokolade te spreken, ne cervela aanprijzen, naar de Oscars gaan met een lange aflevering van 'Thuis' in plaats van met cinema ...

De mogelijkheden zijn eindeloos ... dus dat zal de zegen wel niet zijn, zekers. Onze eigen kultuur van alle dag is door de band genomen al zo middelmatig dat we, met bekwame spoed, richting digitale TV gaan - laat staan dat we ook nog eens met het middelmatige, de afval, van andere kulturen moeten bezigzijn. Dat is slecht & dat is vreemd, wie gaan we nu wijsmaken dat we wat vreemd EN slecht is graag zien altans wie behalve onze eigen romantische zieltjes. Tuurlijk is dat razend irritant om met al die mensen in vreemde klederdracht gekonfronteerd te worden (tenzij het mooi is & let's face it in den vreemde is het ongeveer even zelden mooi als hier; alsof men in de Maghreb niet evenveel last heeft van bad hair days als in het Westen). Wees nu eens eerlijk: het is al erg genoeg om des morgens al de slechtgeklede autochtonen te moeten zien, zeg nu niet dat je opgewekt wordt van vreemdgeklede marginalen.

Dit is een goed moment om, zeer uitzonderlijk, iemand te prijzen: Mark Elchardus - spijtig dat niemand hem met zo'n vreemde naam ooit serieus nemen zal.

Maar bon, ik ga uit de bocht met al die negativiteit. Net nu ik eens een duidelijk en ondubbelzinnig positief punt wilde maken. Beter laat dan nooit:

Stel dat iemand lotjes verkoopt voor de wereldvrede. 1 Euro per lot, bijna geen kans om te winnen, maar ALS je wint dan is er wereldvrede. Als het zo zou kunnen zijn: je zou het kopen. Maar laat me wat veiligheid inbouwen, door rekening te houden met die vele velen, die iets tegen gokken hebben. Stel dat iemand met een verzekering afkomt tegen oorlogen. Je moet er wel 1000 Euro voor betalen, & een beetje je best doen om niet in oorlog te vallen (of ken jij brandverzekeringen die uitbetalen als we zelf onzen eigendom in de fik steken? Neen? Ik dacht het wel.)

Voilà, dáárom is migratie een zegen. De Vikings van de 21ste eeuw moeten niet op rooftocht (of niet meer zoveel); en als ze op rooftocht zouden trekken wordt het wel erg kompleks want wie is nu eens een echte pure niet-Viking? Of heeft iemand al 't Grote Gele Gevaar in kolonne zien optrekken door de Kaukasus? Ge kunt lachen nu als ge wilt, no problemo, maar 't is waar. Er is nog teveel oorlog maar niet hier - als een Rus écht naar hier wil komen, dan komt ie toch. En beter dat ie komt profiteren dan dat ie niet komt en heel, héél boos wordt en dan met velen tegelijk komt - iets meer gewapend dan met een lege maag en de kapasiteit om kindjes te krijgen.

Is 't lotje te duur of de kans op uitbetalen te klein? Misschien.

Betalen wij teveel voor die verzekering? Ik weet het niet.

Kunnen wij het moelijker maken om binnen te raken & (nog) minder interessant als ze eens hier zijn? Ongetwijfeld.

Is het volksverlakkerij te zeggen dat het sowieso teveel kost? Yep! - want iets zal 't altijd kosten, en ze manu militari (letterlijk dus) buitenhouden ruim meer.

Is het onnozel die illusie te wekken van alleen de besten te laten afkomen? Reken maar van YES! - als alleen de Rus die niet hoeft te komen mag komen - is er niets opgelost (tenzij dat de multiculti-gevoelens van sommigen mooi gestreeld worden).

Kunnen we iedereen blijvend buitenhouden? Nope - bestaat het Romeinse Rijk nog, gij bende nitwits van 't zevende knoopsgat.

Hoe kunnen we onze kultuur behouden? Niet, en als ge per se terug met Uw handen wilt eten, nodig dan vooral wat Indiërs uit.

Mogen we hen niet vragen zich aan te passen? Serieus blijven, heh! - waarom denkt gij dat er maar zo weinig naar hier komen? Omdat alles hetzelfde blijft met als enig verschil dat ze meer geld hebben? On-no-ze-laars. 

En ook zo kunnen we nog een tijdje doorgaan .... maar dat doen we niet want .... ik heb geen tijd meer. Slechts dit:

Tja, niet fraai, dit beeld. Het zal geen bestseller zijn op op de CHIRO-avond, en ook Rik Torfs zal wel een ander verhaaltje prefereren. Niet wanhopen! Uiteindelijk zijn we effektief beter af als we het beste uit vele kulturen kunnen pikken - of denken jullie dat Chinese restaurants zoveel sukses hadden omdat het Vloms eten op was? En er is ook effektief geen reden meer op termijn om ons meer verbonden te voelen met die witte lul die naar Will Tura gaat kijken dan met die grave - maar gele - gast, die een ongelooflijk (sommigen zouden zelfs zeggen: keigoeie) muzieksmaak heeft.

Het is ook verre van een toeval dat wat nodig is samenvalt met wat goed is (zie hier in vele andere bijdragen). Dus hoef ik mij, en U zich, niet te schamen dat we er niet blijer van worden als we onze {vele voorbeelden met volgende vorm geschrapt - één of ander archetype van een vreemdeling met één of andere vreemde, in onze ogen, hebbelijke gewoonte}. Net zoals zij zich niet moeten schamen als ze vinden dat wij - de autochtonen - {verzin gelijk welke goed-Vlaamse traditie, en zoek de kultuur die dit ongelooflijk goor vindt, kan niet te moeilijk zijn}.  

Het is tenslotte ook geen toeval dat wat goed is samenvalt met wat nodig is. Alleen de optimist heeft een punt; een lekker dekadent punt!

 

17-07-09

De crisis is in krisis

Als er crisis is moet er iets veranderen. Er is crisis. Er verandert niets. Minder van wat anders, meer van hetzelfde. Zelfs de retoriek van 'verandering' is onveranderlijk. En het probleem is dat alles moet veranderen behalve wij (ik lijk wel een bidsprinkhaan of liefdadiger, wie weet zelfs een zwartkakker maar: even geduld!). & er dus niets te veranderen valt vermits het enige belangrijke, wij, mordicus hetzelfde wil blijven.

De crisis: we hebben gemiddeld genomen teveel privé-schuld gemaakt; daar zijn we met zijn allen danig van verschoten; plots begonnen wij gemiddeld genomen teveel te sparen; dus moeten we publieke schuld opbouwen anders valt het helemaal stil - dit is de lezing van Japanners, Nobelprijswinnaars en born again neo-liberalen zoals onze eigenste De Grauwe. Perfekt! Geen probleem. Vooral doen. Afkicken van risiko is zoals alle afkicken: pijnlijk en best begeleid door eksterne professionele hulp. En dat het vlug moge voorbij gaan, dan kan als terug rustig voort; dit is namelijk maar de theorie van de crisis. Eens uit de crisis zijn we weer neo-liberaal - met wat nieuwe jobs voor ekonomisten in regulatoren, maar gewoon neo-liberaal.

Eens uit de crisis geldt de kontrareformatie. Vrijheid van kapitaal - en tering naar de nering voor de staat; want niet U maar de staat leefde boven zijn stand (kollektieve geheugens zijn vreemde dingen, ze vermogen alleen de onmiddellijk voorgaande te onthouden). Dus dan zijn we weer in de jaren 70. En dats is goed: voor wie rijk is, of voor wie zijn leven wil gebruiken om zich eerst, en vooral, dood te werken. Dat is wat we kunnen voorspellen: onze nieuwe konsensus zal door deze crisis niet doorbroken worden. De crisis is in krisis. Niemand die macht heeft, heeft baat bij het breken van konsensus.

Hetzelfde verhaal dan maar, vanuit een minder gemiddeld standpunt. Als je pakweg een miljoen een paar jaar voor de crisis dan had je wellicht 10 miljoen toen de crisis uitbrak. Met wat ongeluk zal je daar na de crisis een 5 miljoen van overhouden. Dat zal 5 miljoen zijn waar velen naar snakken, als de greep van de crisis lost, en die je dus duur kan verkopen. Neem aan dat je geen ongelooflijke oen bent - en dat je je uiteraard zonder problemen doodwerkt zoals iedereen van iedereen verwacht -; dan ga je op een paar jaar tijd zeker 20 miljoen hebben. Misschien koop je dan wel eens een vliegtuig (zeiljachten zijn zó passé tegen dan). Je omgeving zal dat ook willen - en hun kinderen zullen weten dat doodwerken het risiko is dat je moet nemen als je de bescheiden luxe van een vliegtuig wil smaken.

Nog eens hetzelfde verhaal, terug vanuit een gemiddeld standpunt dat geen geld in de pocket had voor de crisis. Jammer maar helaas, zij kunnen niet sparen; & als de crisis voorbij is dan zal er slechts interesse zijn in hun kapaciteit om zich zo dood als een pier te werken (want aan dood hout hebben we niets, of wel?). Tot een vliegtuig gaan ze gemiddeld genomen niet komen maar dat is allemaal zo erg niet; als ze er om welke reden dan ook niet meer in slagen zich dood te werken dan is het miserie troef want de staat moest besparen, ontvetten, enzovoort (& trouwens - hangmatten zijn verslavend & geven het slechte voorbeeld - wie gaat zich nog dood willen werken als ze zien dat je gelukkig door het leven kan zonder vliegtuigen en zo?).

Drie keer hetzelfde verhaal maar misschien is dit nog wel het simpelst. Nu zijn we er met z'n allen over eens dat we solidair moeten zijn met de rijken. Geen revoluties & geen oproer, zachte landing voor mensen met 10 miljoen of zo. Misschien zwembad opgeven maar liefst niet meer.

Fair enough, maar zij die denken dat de rijken solidair gaan zijn met de rest eens 't voorbij is: steek de hand de lucht in. Hmmm, yep, alleen een paar verdwaalde Opus Dei monniken. As much was to be figured.

Dat is de krisis van de crisis: er verandert niets & dus gaan we een decennium of zo maar wat voorthobbelen. Te rijk voor revolutie en te moe om tevreden te zijn.

De oplossing is nochthans simpel (maar probeer eens een publieke figuur te vinden die het hiermee publiekelijk eens zou willen zijn; en neen: communisten & fascisten tellen niet mee). Na de crisis moeten de rijken solidair zijn met de rest van ons. Het is niet nodig dat ze ons graag zien, noch zelfs dat ze ons het allerbeste wensen, en ze moeten het al helemaal niet doen omdat ze er betere mensen van worden. Ruim volstaat het dat ze het doen omdat het voor iedereen, en dus ook voor hen, best is (yep, dat is dus Rawls).

Dat betekent dat de belastingen niet verminderd moeten worden - want belastingen moeten altijd eksakt zo hoog zijn als demokratische verwachting op dienstverlening - maar ze moeten verschoven worden naar kapitaal. Bijvoorbeeld alle vermogen dat per hoofd boven de 75.000 Euro en een eigen huis uitkomt. Kapitaalsvlucht zal niet meer onze zorg zijn; zover zijn ze al in de huidige konsensus dat bankgeheim echt voor niets en niemand goed is.

Ah ja, en écht solidair. Dus een vliegtuig mag zeker, als het iemand belieft. Of een hoer, een 4*4 zelfs als dat voor één of andere vreemde reden demokratisch mag - maar geen medische zorgen buiten de algemene ziekteverzekering. Niets, nada en zilch. Ofwel de belastingen omhoog en meer zorg voor iedereen. Ofwel belastingen omlaag en minder zorg voor iedereen.

Dat laatste lijkt ekstreem maar geloof me vrij: ooit is de krisis van de crisis voorbij. Dan zullen mensen zich niet meer verplicht voelen om moe te zijn vooraleer ze zich tevreden mogen voelen. Met dat vleugje Zen - en niets meer dan een vleugje - zal men voor Dignitas niet meer naar Zwitserland moeten gaan.

 

24-06-09

Bah!: Ban akelige hoofddoeken

(Ach, de titel zal wel te sterk zijn voor gevoelige oren. Toch wordt 'hoofddoeken' erin voorafgegaan door 'akelig'. Het gebruik van een adjektief dient om een deel van de hoofdverzameling aan te duiden.)

Het vreemde aan hoofddoeken is dat degenen die tegen elk verbod erop zijn veelal leuke mensen zijn. Doorgaans veel leuker dan zij die voor "selektief" verbieden van de hoofddoek zijn. Altijd oneindig veel leuker dan die verzameling minkukels die de unie is van zij die voor een absoluut verbod op hoofddoeken zijn, en zij die voor het absoluut gebod op het dragen van hoofddoeken zijn. Het doet me werkelijk pijn aan het hart (eerlijk waar!) om die vele leuke mensen tegen de borst te stoten. Alsof de verzamelde krachten van extreem-rechts en betweterig links nog niet voldoende zijn als levende nachtmerrie; als bewijs dat dit een intriest wereld is vol hypokrieten.

Dat gezegd zijnde: "I hate a man in uniform.", dus ook: "I hate women in uniform". Of beter: ik haat niet de mannen en de vrouwen die in dat uniform zitten maar wat dat uniform met ze doet. Het woord 'uniform' is opvallend akkuraat; het wil uniform maken; het zet de kracht van een door een groep individuën gedeeld simbool voor op de kracht van die individüën. Dit dient 2 doelen: de groep onsplitsbaar maken & de mensen buiten die groep beïndrukken. Niet altijd slechts: groene kleding in Iran, zakdoeken die achteloos uit de achterzak bengelen van mannen in stadsparken ..., maar dat zijn de uitzonderingen. De regel is die van insluiting en uitsluiting: eens in de groep voor altijd in de groep - niet in de groep dan buiten de groep.

Dit is mijn stelling: de hoofddoek is een uniform. Een uniform dat door enkelen die het dragen gezien wordt als het groene Iraans lint van verzet tegen bruinhemden & andere verregaand ontspoorde liberalen. Maar toch vooral een uniform om 'n groep te sluiten, een verbond te smeden. Een slecht uniform. Een akelig uniform. Eén van de akeligste uniformen mogelijk: tegelijkertijd religieus, en diskriminerend op basis van geslacht. Hoe nobel en terecht ook de wil tot verzet tegen de provokateurs - als je op school gepest wordt door de geüniformeerde fashion police is vooruitgang iets anders dan het opzetten van de geüniformeerd pestende nerd police (en dit is een, bewust, veels te milde vergelijking).

Moet je het alleen daarom ergens verbieden? Uiteraard niet.

Moet je het daarom altijd en overal toelaten? Uiteraard niet.

Daar gaat het mis. Daar begint het bitsige binair bikkelen - het absolute standpunt, en de trage moord op elke nuance. Want uiteraard zal dit Middeleeuws gebruik ooit uitsterven (of, beter, uitdoven tot een modeverschijnsel, want het kan best wel sexy zijnl) en uiteraard zal, op het moment dat er geen sprake meer is van gebod, nooit nog de nood gevoeld worden tot een verbod. Maar dat is later. En dit is nu.  Dit "nu" is onmiskenbaar een nu waar vrouwelijke moslims, die niet zo welbespraakt zijn als de voorvechters voor het absolute recht op een bepaalde uniforme klederdracht, de minst benijdenswaardige bevolkingsgroep zijn op deze aarde.

In die kontekst zegt een schooldirectrice dat zij aanwijzingen heeft dat er bij haar in de school meisjes zijn die door sociale druk de hoofddoek aantrekken. & dan vraag ik je: 'wie heeft op school nooit sociale druk gevoeld om puntschoenen te dragen?', en 'welke bewijzen kon je geven voor die sociale druk?' Als je deze vragen weglacht, lach dan ook de klachten weg van anorekse meisjes, terloops gezegd. Wie zijn wij - wie ben jij eventueel - om die directrice niet serieus te nemen, om algemeenheden te debiteren - en principes en andere heiligheid - die naast de kwestie zijn van een directrice en haar leerlingen die, konkreet, hun principieel recht opeisen om niet op te vallen, om niet een overduidelijke keuze te maken geen hoofddoek te dragen.

Sorry, maar dat is niet leuk. Niemand die ooit eens een buitenbeentje geweest is op school kan hier ongevoelig aan zijn - niemand mag zo ongevoelig zijn om namen te vragen, en bewijzen. Dit is echt niet leuk: directrice zijn (of burgemeester) & moeten horen dat je argumenten zwak zijn, en dan in absolute termen veroordeeld worden - terwijl niemand op je argumenten ingaat.

Zijn kinderen op de middelbare school niet vatbaar voor specifieke regels die hen in staat moeten stellen om eerst, ongedwongen, een mening te vormen vooraleer zo'n keuzes gemaakt moeten worden?

Hebben mensen die de openbare dienst benaderen geen recht hun vraag te stellen zonder herinnerd te worden aan de opvattingen van deze of gene godsdienst?

Zelfs als het antwoord op de twee vragen "ja" is dan betekent dit niet dat er verbod moet komen. Het betekent enkel dat er ruimte is voor genuanceerde afweging. Het soort afweging dat gemeenteraden en schooldirekties kunnen geacht worden in alle ernstigheid te nemen zonder dat er over hen moord en brand geschreeuwd wordt. & dus hoofddoeken te bannen wanneer ze akelig worden (en, open de ogen op straat - hoofddoeken worden akeliger; de erotiek van 2008 is harde porno aan 't worden).

Want één ding is zeker: er is geen absoluut recht op deze of gene simbolen - zoals er geen absoluut recht is op al die vuilspuiterij van 'nieuw-rechts'.

Niets is absoluut in een rechtsstaat, behalve de rechtsstaat .... en dat is een perfekt linkse visie.

(En neen; die meisjes riskeren de hel niet. Het enige risiko is dat ze niet meer naar school mogen gaan; en dat is een deel van de afweging. Maar dat argument is ver, heel ver verwijderd van de kernbommen die vóór die hoofddoek in stelling gebracht worden.)

Update: Blijkbaar is er toch kwestie van dwang. Dwang van ouders en ook dwang van macho-jongens (niet van meisjes uiteraard want die dwingen nooit natuurlijk - zij zijn ten hoogste héél erg overtuigd van hun volstrekt onschuldige religie). Maar, zo luidt het verdikt, dat moeten we aan de bron oplossen en niet door de vrijheid van de erg religieus overtuigden te schenden. Sorry, even scherp nu: de vrijheid van sommigen is blijkbaar toch vrijer dan die van anderen, voornamelijk wanneer het gaat om - als kind - wat vrijheid af te staan aan de godsdienst.

En wat is er nu lovenswaardig aan om een sterke overtuiging te hebben dat je moet doen wat anderen voorschrijven?

13-05-09

Deeltjespsychologika

Nog eentje in het negatieve. Dan terug optimistischer. Voor ik begin te klinken zoals dat addergebroed dat niets beters te doen heeft dan af te geven op alles & nog wat (u kan ze zien samentroepen op hln.be als je zelf eens wil zien wat de politiek "aan de toog" zegt te horen). Maar maak U geen zorgen: ik ben nog lang niet lid van de Sint-Egidius-gemeenschap. Ik hoop de zwakzinnigheid nog even uit te stellen.

De titel had ook kunnen zijn: "We rijden allemaal in een Suzuki Swift." Ik betwijfel 't echter of velen ten lande de schande van de Suzuki Swift, in de mislukte aanslag op koningin Beatrix, (nog) kennen. Een andere mogelijkheid was: "Mijn kind is perfekt, alleen spijtig dat ze uitgesloten wordt." Of nog: "Wetenschappelijke doorbraak: ook sporthelden zijn menselijk!" Want er wordt nogal wat drukte gemaakt, & het schema van al die drukdoenerij is tijdloos: wat slecht is wordt afgesplitst & uitgejouwd, het is des duivels (of erger nog: des 'andere' mensen).

Het probleem is filosofisch (ja-ha, filosofisch!). Er is sprake van overshoot in richting van de deeltjesfysika. Alles is netjes wetenschappelijk opgedeeld in het positieve en het negatieve. Het negatieve wordt afgezworen. & Als het resultaat niet puur genoeg is dan splitsen we het positieve wat verder - zo kunnen we het zuiveren van neutrale en inerte delen die ons beletten het ideale tot onze werkelijkheid te maken. En hup, daar staan we dan in onze pure al die smeerlapperij te bekijken. We herkennen het niet meer in onze zuiverheid. Kunnen het dus des te beter veroordelen als vreemd - het vreemde veroordelen is essentieel voor het pure (het meest zure komt van hen die zich het meest puur vinden - zoek hen bijvoorbeeld 'in de natuur').

Het sukses van de wetenschap heeft ons verslaafd aan de dunne witte lijnen die het goede scheiden van het onaanvaardbare. Liefst onversneden snuiven we aan wat er zou moeten gebeuren. We kunnen niet weerstaan aan de klare taal die onze lijntjes legt. Indien we het ongeluk hebben zo een lijntje door onze omgeving te zien lopen dan: geen nood! Niets waar een pil - of wat ekstra kordaatheid bij het uitsluiten van de slechte invloed - niet tegen kan helpen (men spoede zich naar ww. hln.be om de zwartste kakjes kwijt te kunnen).

Wij verslaafd? Neen, nooit! De anderen hebben gewoon ons rechte pad weer 'ns niet gevonden. Zíj zijn het die verslaafd zijn aan het politiek-korrekte mistspuien dat elk huisje zijn kruisje heeft - alleen óns huisje heeft namelijk een kruisje ;-(

Dát is de essentie van het konservatisme: de schuld afsplitsen, buiten je leggen, en dan genadeloos afslachten. Het wordt alsmaar moeilijker om konservatief te zijn, en ook in de filosofie wint het holisme het terug van het atomisme van de erfzonde. En dus schreeuwen we even wat harder. Het is de gil voor de verlossing. Niet lang meer, niet lang tot we bevallen van de mooie gedachte dat alles wat slecht is ook in ons is en altijd in ons zal zijn; niet omdat we allemaal slechts zijn maar omdat iedereen er beter op kan blijven worden door voortdurende hervormingen. Zonder alfa, & zonder omega. Zonder drukdoenerij en met de nodige vuilspuiterij. Met de wil te verbeteren en zonder de stress van het beste te moeten zijn.

Komaan, hup, begin ermee! Geen splinters, geen balken, geen stenen, niet werpen, niet verbeteren maar beter worden. Op 't gemak, er zijn nog duizenden generaties - nog miljarden nakomers die het beter zullen hebben dan wij. Niet jaloers worden; er waren duizenden generaties en miljarden voorvaderen die het veel slechter hadden. Stel U voor: het overgrote deel ervan geloofden in de fabeltjes van God, en stierven in vrees voor de wraak van wat niet bestaat.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)

15-02-09

2. Waarom?: Het patronaat regeert de staat

Ja, het is hun sisteem dat in mekaar stort & toch zijn wij de pineut. Hoekanda? Wel, het patronaat regeert de staat. Dat is hun fout niet maar de onze want wij stemmen op zogenaamde anti-establishment-partijen die, ongegeneerd, opkomen voor meer rechten & minder plichten voor het establishment. Wij organizeren het bankroet van onze eigen demokratie door te stemmen op het anti-establishment-establishment; op het selektoraat van de neuzen gebruind door aarslikkerij van diegenen met geld of bekendheid (en dus geld).

Zo gaat dat gaan: kapitaal wordt vernietigd, diegenen waarvan het kapitaal afhing - de enkelen - beveiligen wat er van rest en de beveiliging bestaat erin om diegenen die van het kapitaal afhangen - de velen dus - te bestraffen. Hoe kan het anders? Allemaal hebben we ons laten oplsuiten in de konsensus van het kapitaal als doel, en de arbeid als geheiligd middel. Herverdeling, milieudoelstellingen: allemaal zijn het afgeleiden van het kapitaal, allemaal hebben ze tot doel om het kapitaal snel, & nu ook stabiel en zeker te laten groeien.

Binnen dit sisteem is elke krisis niets anders dan een versterking van de greep van het patronaat op de staat. Dat is hun schuld niet maar gewoon het gevolg van onze konsensus; kapitaalsval kan tot niets anders leiden als welzijnsval voor de velen en bij latere groei tot een sterkere verankering, een sterkere begeerlijkheid, van het in eigendom hebben van zoveel mogelijk eigen kapitaal.

Het patronaat regeert de staat omdat niemand anders het doet (& dankbaarheid is op haar plaats voor de bewezen diensten ondanks alle kritiek). Dit kan niet anders dan eindigen in een kontrareformatie: je kan van hen moeilijk spontane zelfmoord verwachten (tenzij je gelovig bent & dan heb je de meest essentiële verwezenlijking van het kapitalisme gemist, en hoe zielig zou dàt nu niet zijn!). Hier en nu kunnen we dit al zien: het fatum morganum van 'iedereen zijn mileuvriendelijke 4x4' wordt in een handomdraai gewisseld voor de zwartkakerij van 'binnenkort is ook Uw job & Uw pensioen in gevaar'.

In dat laatste ligt de essentie van het waarom. De konsensus is kompleet en zelfs de grootste kritikasters geraken er niet los van. Het verlaten van de konsensus zal als het verlaten van het nauwe pad van de christelijke heiligheid zijn: voor we zelfs nog maar een voetje riskeren is het alsof we alles riskeren & eens alles geriskeerd zal de vraag zijn 'hoe hebben onze ouders zich zo lang in kunnen laten opsluiten?'

Nieuwe ideeën hebben we nodig, nieuwe sistemen. Geen anti-sistemen, zeker geen anti-kapitalistische sistemen. De anonimiteit van kapitaal als bemiddelaar (middel, niet doel) in keuzes van personen is verworvenheid; het maakt het ons mogelijk te praten in de universele taal van het konsumentisme. Elke nieuwe voogdij over hoe, tussen wat, mensen moeten en mogen kiezen is een stap achteruit (zoals eigenlijk ook de reformatie een stap achteruit was). Neen: nieuwe ideeën en niet gewoon de negatie van bestaande ideeën - zie je ze?

Ik helaas nog niet genoeg.

 

30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

27-10-08

Bitsig binair bikkelen

De landelijke politiek heeft iets weg van een Suske & Wiske strip: een goed stafrijm of zo en je kan er weer een paar jaartjes tegenaan. Lambik rules! Knipogen

Elk 'goed' standpunt beperkt zich tot het tegendeel van een 'slechte' keuze. Hitler & Stalin zijn nooit ver weg als hulplijnen voor elektoraal gewin. Verder dan het verre en stripmatig duidelijke verleden komt men niet. De 'toekomst'? - why bother als je je er gemakshalve uit kan lullen met wat platitudes over de fouten van een ander, die bovendien veiligheidshalve morsdood is. Nu politici samen met bevriende managers joggen & fietsen tot ze erbij neervallen is intellektuele inspanning uit den boze.

Binnenkort, hout vasthouden, hebben we een Amerikaanse president die beduidend linkser is dan de Vlaamse socialisten (jaja, weer daarover, sorry, de laatste keer - ik beloof). We mogen het hout zelfs loslaten want de Franse president van erg rechtse komaf is al beduidend sociialistischer dan onze Vlaamse socialisten; hij stelt zowaar internationale monetaire en fiskale oplossingen voor! Te lande, in provincies, dorp & stad blijven we verdedigen wat we anderen overduidelijk niet gunnen. Schietoefening dan maar: een morsdode Reagan en een breindode Thatcher worden bitsig in binair reliëf gebracht om het bikkelen in de achterhoede te bestendigen - de liberalen zijn immers de nieuwe vijand - konijnen hebben nu eenmaal schrik van alles.

'Maakbaarheid' schijnt het enige te zijn dat hedendaagse socialisten nog ideologisch verbindt met die goede oude 19de eeuw. Meer dan eens heb ik gehoord hoe wij erin moeten blijven 'geloven', horresco referens. Dat de maatschappij maakbaar zou zijn is het meest laakbaar aan de originele filosofie van Karl Marx, dat we gehouden zijn om alles behalve te geloven is de grootste blijver van die filosofie - het hedendaags Vlaams socialisme kombineert dus het slechtste van Marx met het gemis aan wat er het best aan is. Het hedendaags Vlaams socialisme is dan ook Vlaams, & alleen om die reden al geen socialisme meer; de socialistische internationale is internationaal, want zolang staten met mekaar konkurreren is de massa de pineut en het kapitaal de winnaar.

Oeps, Marx, Karl Marx; hem vernoemen staat gelijk met de excommunikatie uit die Vlaams-socialistische geloofsgemeenschap. De binaire tegenstanders moeten maar van Karl naar Stalin of Mao en daar sta je dan met Reagan en Thatcher. Zwijgen, zo luidt de boodschap als het Marx betreft. Ssst, laat ons het rap over anderen hebben - neo-liberalen of zo - bah, bah, dát is dus niet wat wij willen. Wij willen betuttelen, & wij vrezen voor de kreativiteit van het individu, wij geloven dat de staat het geweten van de burger moet zijn, in die ene goede maatschappij waarin alles gemaakt is tot goedheid en iedereen het risikoloos gezellig heeft. Ontvoogding, hmm ja, dat willen we ook wel tot op een zeker punt: het punt waarop iedereen beseft dat het goed en knus is om bevoogd te zijn. Initiatief, bwoa, misschien, als het de randvoorwaarden niet teveel verandert want dan zijn die lieve burgers allegauw de kluts kwijt.

Het is idioot om een binaire tegenstelling te zoeken tussen socialisme & liberalisme - het zijn twee takken van dezelfde boom. Een boom die, zoals Marx als een van de wortels ervan, pleit voor een globale kontekst waarin universeel gelijke kansen zijn - en ook wel een boom die, ook zoals Marx, vreest voor de grootheidswaanzin van de kapitaalkrachtigen - en, ja, ook de boom die, contra Marx, tot het inzicht gekomen is dat de mensen vrij moeten zijn om hun toekomst te kreëren zonder door de elite geboetseerd te worden tot een (arm) evenbeeld van het (rijke) establishment, vrije markt quoi.

Noch 't één, noch 't ander - kansloos dus in de vaderlandse verkiezingen. Het risiko op groot verlies is namelijk erger dan de zekerheid van afbrokkeling.

 

08-10-08

Een pijnlijk gebrek aan subversiviteit (2)

Laat ons het even gezellig maken: pfoewie - elleboogjes op de tafel en de beentjes gestrekt. Mja-ha, leuk toch!, zo met verkleinwoordjes en al. Weg die stress, weg die woede, misschien wat denken aan sex, muziek door de luidsprekers. Hup - laat hen maar razen en tieren over de nakende ondergang van de wereld, over de noodzaak om te redden wat te redden valt. Want wat valt er te redden? Er is niets verloren, en alles valt nog te winnen.

Het gaat verbazend goed achteruit! Het kapitalisme is nu zelfs aan het vallen - veel hebben we eraan te danken; zoals die allereerste auto waarmee we met - misschien wel - ons eerste lief op vakantie trokken en die uiteindelijk teveel kosten had. Zelfs al was het emotioneel zwaar, we hebben hem moeten laten gaan; anders en beter - je kan beter het kapitalisme achterlaten dan de liefde van je leven, of niet?

Lekker ontspannen, genieten van wat muziek en TV, van kunst en kultuur dus, want de impakt van werken is zwaar overtrokken. Dat we persoonlijk niet gelukkig worden van travakken weten we allemaal. Maar, oef!, nu weten we ook dat het geluk van de maatschappij er ook niet van gediend is. Britney Spears levert meer geluk op dan al dat gehannes in de grootheidswaanzin van de burokratieën van de grote bedrijven - en hard werken, neen dat doet ze niet.

Let's face it: Britney Spears is, wat betreft gelukskreatie, oneindig veel produktiever dan elk van ons die zwoegen & labeuren ter meerdere eer & glorie van, andermans, kapitaalkreatie. Zelfs wat dat laatste betreft is Britney bij verre de beste investering, dus: iedereen een hangmat! Liedjes maken, wat bijknutselen, .. ik lach er niet mee want dat is de enige waarde die blijvend blijkt te zijn nu we ons van het kapitalisme verlost weten.

"Dekadentie is het. Foei! Onverantwoord. Reeks. Substantieven. Als kogels. Eén na de ander. De bom! Kapitaal. Vernietigend. Verdoemenis. Alles gaat eraan. Kapot.": de zwartkakkers draaien op volle toeren met retorische trucs gestolen van de grote rode schrijver van vroeger. De boodschap, duidelijk: subversiviteit - maar met mate want mijn literaire stoutheid moet blijvend afgekocht worden door onze braafheid, & ons gebrek aan subversiviteit.

Pijnlijk maken de profeten van het liberalisme duidelijk dat er geen alternatief is, & ze bedoelen dat wij vooral geen alternatief moeten kiezen want het resultaat is dan pijnlijk voor hen. Voor degenen die gepriviligieerd profiteren van kapitaalkreatie, en proportioneel veel verliezen bij kapitaalvernietiging om in absolute termen toch nog meer afstand te nemen tot het gemiddelde waar wij loonslaven vertoeven. Reculer - pour mieux sauter, dat is wat ze willen.

Maar ons gaan ze niet meer vangen. Wij zijn ontspannen nu - de rokers onder ons hebben ondertussen een sigaretje opgestoken, anderen zeggen luidop 'Pfoewie!' & de druk is weg. Ons hebben ze niet meer liggen. Easy does it. De onheilsprofeten - de zwartkakkers - de moralizerende politici - de angstaanjagers - zij die bijna alles kunnen verliezen en nog altijd teveel overhouden om ooit op te doen - allemaal in een klapje met ons toverstokje zijn ze nu niet alleen meer doof voor wat wij zeggen maar ook stom want we horen niet meer wat ze bazelen en ratelen.

Weg is het pijnlijk gebrek aan subversiviteit dat ze ons aanpraatten - liever lui dan moe. In de postkapitalistische maatschappij die eraan komt zullen we konsumeren als nooit tevoren en neuken als onvruchtbare konijnen. Wat goed was aan het oude kapitalisme zullen we behouden, en het werken in funktie van kapitaal kieperen wij onmeedogenloos op de beurs alwaar de notering ervan met de anderen de dieperik in zal gaan. En wij feesten, genietend van de gekostumeerde stijverds die roepen - "Onverantwoord! Onverantwoord!"

Heh-heh, dat lucht op.

01-05-08

Fixecurity voor kapitale mensen

Het is vandaag 1 mei, dan hoor je soms nogal wat. Bijvoorbeeld: "<djingle> We care for your human capital. <djingle>" Nou en of, welkom in het tijdperk van de flexicurity newspeak! Men denkt ongetwijfeld - "als we 't in 't Engels doen dan gaat het erin als zoete American Dream koek".
Het is nochtans een beproefd propaganda-recept; neem twee woorden met leuke connotaties, sla ze samen en plak ze op de wil een ervan af te breken. In dit geval wil men de sociale zekerheid afbreken en beroept men zich op de hulplijn van de fleksibiliteit. Net zo met human capital, ontmenselijking wordt ons de strot doorgeduwd met behulp van onze, recent verworven maar zeer gekoesterde, verering van kapitaal.
Zekerheid die fleksibel is is geen zekerheid maar Russische roulette. Mensen die kapitaal worden zijn geen mensen meer maar lijfeigenen. De mens moet het substantief blijven en het kapitaal het adjektief en niet omgekeerd. Lang geleden hadden we een perfekt sisteem van flexicurity: als je geld had bleef je zeker en als je geen geld had dan was je ook zeker, van niets. Fleksibel en rechtvaardig: diegenen die geld opzij hielden waren zeker, al de rest was de pineut en alle pineuten samen waren het beste argument om voor je geld te vechten, desnoods met je leven.
Het hele idee van sociale zekerheid was dat die fleksibiliteit verdween. Geld of geen geld, onafhankelijk van sociale klasse was je zeker. En je was zeker geen menselijk kapitaal waartegen een verzekering kan genomen worden om - in geval van beschadiging - snelle reparatie te vergemakkelijken. Men tracht ons nu te overtuigen, als laatste stuiptrekking van het neoliberalisme, dat we ons grenzeloos moeten kunnen verzekeren. Blijkbaar is het het summum van de ondernemende maatschappij om alle risiko's uit te sluiten. Vervolgens kan men dan "onbetaalbaar" gaan roepen en "voor wat hoort wat". Maar zij zijn het die de onbetaalbaarheid genereren door voor de kapitaalkrachtigen het risikoloze maar ueberfleksibele mensen-als-kapitaal sisteem als wortels voor ezels te houden.
Het zijn ezels die ezels volgen. De toekomst is aan het "guaranteed minimum wage for non-workers". Diegenen die meer willen verdienen zijn welgekomen maar moeten niet denken dat ze standaardbehoefte willekeurig hoog kunnen maken. Dat ze hun overschotten aan kapitaal maar investeren in risiko, zodat niemand weer in de verleiding komt om afgunstig te hollen achter die gouden bergen van het schier eindeloze gezonde en geborgen leven. Want morgen is het inderdaad beter maar alleen indien we niet het slachtoffer worden van de noodlottige voorstellingen van het fatum morgenum

19-03-08

Claus klauwt nooit weer

Hij zal niet rusten in vrede. De dood beëindigt onrust zo wel als rust. Het mag hem ontgaan hoe ekstreem-rechts Claus het hoofd boog ná zijn dood. Helaas zal hij evenmin genieten van het voor Claus gewijzigd zendschema, evenzeer ná het live-verslag van het bekervoetbal.
Wegen 's doods voordelen op tegen de nadelen?
Enerzijds moet hij vrienden van weleer niet zien getuigen hoe die Hugo Claus 'groter is dan'. Een leven van woorden postuum samengevat in wiskunde. En anderzijds wordt hij niet langer getergd door jaarlijkse literaire veekeuringen. Alleen de dood verlost een schrijver van de vloek van Nobel.
De deugd van de dood mag twijfelachtig zijn, Alzheimer wist alle twijfel uit. In zijn geval eerst en alleen de twijfel. Een leven van antikatolieke achterhoede-gevechten finaal beslecht met de overwinning van de vrij gekozen dood. 
Neh!
Moge men nooit een voortijdige behandeling voor Alzheimer vinden. Velen, en ook ik, hebben slechts het schrikbeeld uitgewist te worden om de gure herfst van het ons-kent-ons te ontlopen. Erger voor de onverenigden, erger dan de levende vergetelheid, is het verlies van de eigenheid in bezadigd samenzijn. Geen grotere vloek dan in groep ooit rebels geweest te zijn.
Bijzetten is Claus' lot. Gehoopt heeft hij om verder te leven via woorden. Zijn hoop is met hem gestorven. Groter dan zal hij nooit zijn, best is zijn woorden zo niet te kleineren.
Met dank voor het heengaan op eigen keuze! Enig onverenigd.

13-01-08

De genetische gevangenis

Het zal je maar overkomen: je wordt geboren en, lap, je hebt familie. Meer of minder, maar ontkomen doe je er niet aan. Papa en mama, nog daar aan toe; helaas stopt het daar niet bij. Er zijn ooms, tantes, nichtjes en neefjes, wiens enige verdienste genetische gelijkenis is doch - omwille van de prehistorische beestachtigheid - menen aandacht te verdienen. Ach, nog niet getreurd, er is nogal makkelijk afstand te houden. Niets wordt meer geapprecieerd dan een zwart familieschaap dat de rest van de kudde braaf in de stal kan houden.
Er zijn echter zussen en broers - niet-mogen-boeren en veel-horen-zuchten - en dat is een ander paar mouwen. Broederliefde is een verplichting waar men zich met onverschilligheid nooit van kan verlossen. Nochthans is de mate van beschaving recht evenredig met de prerogatieven die de eerstgeboren lul der familie zich impliciet of expliciet moet of mag aanmeten. Eerstgeborenen zijn allesbehalve per definitie de grootste lul - misschien staan ze wel het meest van al voor lul; zij torsen slechts het gewicht van idiote overlevering, de druk van prehistorische gemeenschappen met hoge nood aan een surrogaat-papa ter meerdere eer en glorie van het voortzetten van een lijn van genen.
Uiteindelijk is dat nog steeds onze gevangenis, de gevangenis van gelijkenis waar op mekaar lijken volstaat voor het gaan over lijken. Alsof onze genen in enig opzicht nog opzicht baren. Zijn we niet gewoon allemaal even kut? Als er al iets is dat de moeite waard is voort te zetten dan is het wat we denken en wat we denken is, oef!, verrukkelijk onafhankelijk van op wie we lijken.
Zelfs al pompen en rammen generaties na generaties gedurende jaren er de idiote groepskonventies via opvoeding en heropvoeding, dan nog is je opinie even vrij als het aantal meningen dat je taal je toelaat uit te drukken. DNA is machteloos tegen de eindeloosheid en de eindeloze snelheid van gedachten hoezeer de genetische gevangenis zich ook tracht te bestendigen via school en andere banken. Wie leert, leert zichzelf te zijn los van toevalligheden van genen en zelfs los van pogingen tot kulturele voorbestemming.
Diegenen die ons leren leren - vader en moeder, als we zo gelukkig zijn - zijn de enigen die we eren moeten. Niet omdat ze op ons lijken of wij op hen nog lijken, maar omdat ze ons hebben leren kijken voor onszelf wars van dienst & deugd die we anderen hebben aan te reiken. Een goede opvoeding is die die ons toelaat los te komen van onze opvoeding.
Niemand hoeft de lul te zijn in een familie om als familie voor lul te staan. Het is de mensaap in ons die vasthoudt aan familie. Uiteraard is het leuk om van in de wieg een stel vrienden mee te krijgen waarmee je aan tafel kan en die je aan tafel wil - vrienden zijn schaars. Het is echter een uitzondering dat je genen je vrienden opleveren en niets is naargeestiger dan verplichtingen te voelen jegens diegenen die genen hebben van een bepaalde soort maar, in het beste geval, je onverschillig laten.
In een verlichte maatschappij neem je de vrienden die het toeval je bedeelt, probeer je terug te geven aan je opvoeders wat zij je gegeven hebben en is er overigens geen enkele band gebaseerd op chemische gelijkenis - noch op het toevallig samenwonen in zelfde huis of regio. Dankzij christenen en al die andere zeloten is de maatschappij - spijtig maar waar - nog steeds zeer zeer zwaar: "tot liefde en verantwoordelijkheid verplicht!"
Dood aan die regelnicht!

00:09 Gepost door despreker in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, serieus, genetische gevangenis, recht op sterven |  Facebook |

04-01-08

Bidsprinkhanen

Eens religie en andere vormen van massahysterie op het achterplan raken, is de onzichtbare hand feilloos in staat om geboortecijfers perfekt te regelen. In feite past religie naadloos in de dynamiek van natuurlijke evolutie, alleen met eksplosieve bevolkingsgroei kon men van mensen tot mensheid komen. Er is dan ook geen fundamenteel verschil tussen pakweg de blinde darm en onze traditionele vormen van massaverenigingen; ooit hielpen ze ons om overweg te kunnen met de omstandigheden, nu zijn ze overbodig en eerder riskant.
Het verschil is een verschil van graad. Aan een blinde darm kan een enkeling sterven en de verwijdering is simpel. Maar aan hét geloof kunnen we samen  sterven en chirurgie is geen optie. De eigen dynamiek van religie is altijd - en onvermijdelijk - een dynamiek van overbevolking. We leven namelijk niet voor onszelf maar voor iets groter, elk leven is goed. De antieke beschavingen zijn niet teloorgegaan aan hun dekadentie. Ze gingen tenonder aan woekerende vitaliteit van naburige en infiltrerende religieuze kuddes bidsprinkhanen. Ook ons kan het nog overkomen, zowel vanuit het Preutse Westen als vanuit het devote Oosten. Als we hét geloof - welk hét geloof dan ook - niet breken met respekt voor eenieders geloof, geloof me dan: de menselijke bijenkolonie zal onvermijdelijk zijn.

Meer mensen - bij gelijkblijvende middelen - is meer armoede, tot zover heeft Malthus voor altijd gelijk. En elk georganizeerd geloof zal altijd en overal voor meer mensen gaan, al was het maar ter meerdere eer en glorie van de elites in de organizatie (of ze dat bewust of onbewust doen is volstrekt irrelevant). We kunnen die armoede konsentreren in bepaalde bevolkingsgroepen of, als de ontvoogding plaatselijk te hoog wordt, eksporteren naar andere gebieden zoals we heden ten dage doen maar ergens zal barbertje hangen en ooit bij ons. Daarom, en alleen daarom, moeten we alle vormen van georganizeerde geloofsbelijdenis bestrijden; onder het mom van voor iedereen goed te doen doen ze voor bijna elk van ons het slechtst mogelijke.

Ontkerstening en het voortschrijdend impliciet en ekspliciet atheïsme hebben onze huidige welvaart bewerkstelligd. Industriële revoluties en technologisch optimisme zijn slechts bijprodukten van die ontkerstening. De hangmat die al verworven is hebben we op kap van het geloof verworven, de technologische vooruitgang maakte de hangmat alleen maar komfortabeler.
Maar technologie is niet anders dan theologie, nuttig binnen omstandigheden maar een mogelijks gevaarlijke bijkomstigheid bij verdere evolutie. Nu we - in bepaalde delen van de wereld, met meer of minder hipokrisie - geboortecijfer onder kontrole hebben doemt daar het schrikbeeld op van een almaar dalend sterftecijfer. Meer en meer mensen vallen voor technoreligie en willen blijvend leven. Het resultaat is voorspelbaar en trouwens al vaker voorspeld: meer en meer mensen met groter en groter beslag op traag groeiende middelen, dus: meer armoede en meer afhankelijkheid. Nanobotsprinkhanen.
Organizatie zal zich opdringen - en dringt zich nu al meer en meer op - en de elite zal trachten goed te doen voor iedereen bijvoorbeeld door van bijna elk van ons te vragen meer en langer onder voogdij te werken. Want men zal er altijd voor gaan om meer trouwe mensen te hebben.

Nu weet ik waarom het moeilijk was hieraan te beginnen: ik heb verdorie een punt! De hoofdzaak - wij! - moet van de bijzaak - geloof/technologie - winnen omdat wij kunnen sturen. Al weten we niet waarnaartoe, we weten dat voor iedereen op de boot een hangmat beschikbaar moet zijn.
Als we op tijd het juk van de ongebreidelde levensverwachting afgooien is er ruimte voor elkeens hangmat. De onzichtbare hand zal sterftecijfers in goede banen leiden. Het leven dat ons gegeven wordt zal aangenaam kreatief zijn, de sektaire freaks die onder externe dwang langer willen leven zullen op ons mededogen kunnen rekenen.

17-11-07

Met openbaar vervoer naar de hel

Het openbaar discours is ons mentaal openbaar vervoer. De publieke opinie wordt ingeroepen in steun van de gangbare meningen in dat discours. Toch vermag de demokratie niet om meningen te legitimeren, noch om opinies tot waarheid uit te roepen. De demokratie kan slechts akties oplijnen met wat er zoal als verzuchting leeft en, belangrijker nog (tot spijt van de principielen en absolutisten) aktoren tot de orde te roepen.
Maar zo wordt het niet ervaren en al zeker niet verslagen. De publieke opinie krijgt dan ook absolute waarde in het openbaar debat. Meningen kunnen niet meer loskomen van het moderne, lees het huidige, taalgebruik. De konsensus groeit vast - de trein van het mentale openbaar vervoer zit op vastere sporen dan ooit. Vooruit! Minder en minder plaats voor links en rechts, en achteruit is al helemaal uit den boze. Een noodrem is er niet - deze trein verdraagt geen oponthoud, stiptheid en verdere versnelling is het doel. Ordnung müss sein! - geen plaats voor een onzichtbare hand in de evolutie van meningen. Ultiem is er maar één mening die telt, de mening van konvergerende publieke opinies - niets is nog tijdelijk en sommige dingen zijn voor altijd. Geen noodrem, alleen eruitspringen is nog een optie, de anderen vinden dat niet erg - hoe meer de luierikken eruitspringen hoe sneller de trein kan.
Waar dendert de trein naar toe? Vrije markt, de absolute vrijheid om alsmaar minder verschillende meningen te uiten, concurrentie, afslanking, optimizaties van kosten, efficiëntie en dit alles om ons in staat te stellen meer kapitaal te verwerven en meer kapitaal zeker te stellen voor onze afkomelingen. En hoe meer kapitaal we overdragen, hoe minder dat zal volstaan voor diegenen aan wie we het overdragen. Want de trein dendert voor: groeien moeten we - en vermits we nog maar één groeirichting zien is dat ieders persoonlijk doel. Tot nut van het algemeen verwerven we mérite op mérite en werken we ons, ja! letterlijk, blauw. Want wat we hebben geven we niet meer af, deze trein mag dan al voor iedereen zijn, de publieke opinie in een vrij openbaar discours gaf al lang geleden het recht op een noodrem op. We gaan allemaal vooruit maar we moeten er allemaal voor werken want anders gaan we eruit.
Ik ben een grote fan van onze consumentistische verworvenheden. Het vrije marktprincipe is geweldig, het laat evolutie toe en de onzichtbare hand heeft ons nooit bedrogen in ons materieel welzijn - ook niet in ons publiek welzijn. De wetmatigheden van de natuurlijke evolutie hebben tot ons geleid dus is er weinig reden om naar de steeds misdadige arrogantie van de staatsdiktatuur te verzuchten. Er is alleen heil voor weinigen in dirigistische opties wegens de beperkte kapaciteiten die we hebben om evoluties te dirigeren. Uiteindelijk is het dirigeren slechts voorspelbaar goed voor the happy few die zichzelf wel in bescherming moeten nemen; wie anders gaat de anderen wel in bescherming nemen, niet?
Neen, geen tabula rasa van het publieke discours, noch uitvindingen van een nieuw en groots schema. Maar dat wil niet zeggen dat konkurrentie alleen op de huidige wijze kan en al helemaal niet dat konkurrentie een ongeremde en ongebreidelde kapitaalsopbouw- en konsentratie vereist. Het belangrijkste is echter dit: konkurrentie en vrije markt zijn op geen enkele wijze noodzakelijk verbonden aan meer werk en meer inspanning vanwege elk individu. Zelfs de meest bescheiden blik op het recente verleden geeft absoluut uitsluitsel: die vrije markt kan perfekt leiden tot minder werk en minder inspanningen. Meer produktiviteit heeft vele noodzakelijke implikaties maar harder werken is hier zeker niet bij!

 

Met deze trein eindigen we rechtstreeks in de hel, de enkelingen die springen zijn nog het best af want de hel wordt niet aangenamer als je langere tijd in het vagevuur hebt doorgebracht. Ik pleit voor een ander openbaar vervoer - een openbaar discours dat alle kanten van evolutie toelaat. Ook in meningen is er nood aan vrije markt en zal ons vertrouwen in de onzichtbare hand niet beschaamd worden.

07-08-07

De nieuwe klerus: Het Managerus

Elke tijd heeft zijn kunststroming en haar politiek sisteem. Er wordt binnen die bepaalde tijd al te makkelijk van uit gegaan dat men het hoogste bereikt heeft. Zo denkt de goegemeente nu dat het kapitalisme en demokratie noodzakelijk zijn voor de goede orde en bovendien onlosmakelijk verbonden.

Misschien wel maar elke maatschappijvorm heetf een eigen sluitstuk. Niet erg lang geleden was dat lange tijd de klerus. De macht zonder formele macht. De behoeder voor al te snel avantgardisme. Het kollektief geheugen en, soms ook wel, geweten.

Zonder twijfel was de klerus essentieel, ook in de evolutie naar demokratie. Het vasthouden van zekerheden - zelfs de meest twijfelachtige zekerheden - is nodig bij het aanvatten van onzekerheden. Als alles ´los geht´, zoals bij onze vrienden de Weimar-Duitsers, dan is het veld vrij voor degenen die volstrekt willekeurige vastigheden aanbieden.

Zo is er ook een passend sluitstuk op de kapitalistische demokratie. Met wellust denken vrijmetselaars en intellektuelen dat zij dat sluitstuk zijn. Ze kreëren zelfs bijpassende rituelen - van loge tot rokerige jazz-bar - om zichzelf van de interne kohesie (en bijhorende uitsluiting van anderen) te voorzien die blijkbaar past bij een passend sluitstuk. Gelukkig voor hen zijn ze in hun verwaandheid slechts in de waan, zelfs de moderne klerus heeft meer impakt op de hedendaagse sociale orde. Gelukkig voor hen want men wenst goedmenende naïevelingen een goede waan maar geen echte verantwoordelijkheid.

Het passend sluitstuk heden ten dage is het enigszins amorfe gezelschap dat men gewoonlijk 'management´ noemt. Net zoals bij de klerus is het gezelschap nogal inklusief: iedereen kan pretenderen er ooit deel van uit te maken, iedereen kan sowieso een passende funktie opnemen in het ritueel. Toch is er een duidelijke hiërarchie en een duidelijke geloofsbelevenis (en -belijdenis), al dan niet binnen het publieke forum. Het Managerus bewaart de integriteit van het kapitalisme in een sociale orde die anders al te onbelemmerd tot demokratische eksessen kan leiden (vermogensbelasting, herverdeling, ...).

De eerste vereiste voor het blijvende sukses van Het Managerus is uiteraard de nood kreëren aan managers, aan managementopleidingen en -literatuur. Het kan uiteraard altijd beter maar eind vorige eeuw is er wat dit betreft een belangrijke stap gezet. Misschien is nog niet iedereen een socialist maar iedereen is toch al op een of andere manier een manager geworden. Het belang noch het gewicht van een passend sluitstuk mag ook niet onderschat worden. Er moet immers - het woord zegt alles, net zoals ´de klerus´ - vanalles ge-manage´d worden. Die vrije markt genereert maar nieuwe fenomenen en alle fenomenen dienen geduid, gekwantificeerd, vastgelegd in bullets en spreadsheets en, finaal, gekontroleerd. Al die duiding, kantifikatie en kontole dient vervolgend op een 'hoger' nivo weer gekanalizeerd, geoptimalizeerd en wat niet. Het mooie van Het Managerus is dat elke manager de nood oproept aan ekstra management. Uiteindelijk wordt alles trager, logger (men moet Tolstoï, Gogol of Dostoïvesky lezen om een beeld te krijgen van hoe dit werkt - helaas neemt men literatuur over moderne bedrijfswereld minder serieus dan literatuur over 19de-eeuws Russisch ambtenariaat) en is het doel bereikt: evolutie kan maar met mate.

Maar ook het kapitalisme heeft zijn eindigheid en daarom roepen we - met alle nodige respekt - allen luid: "Managerus, krijg de klerus!"

 

22:52 Gepost door despreker in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: serieus, underpromoted, peter |  Facebook |