19-09-09

Het generatieconflict-konflikt

Voor zover ik opmaken kan is het generatiekonflikt een vrij recent fenomeen; & wat ontstaan is, kan ook vergaan. De bevrijdende gedachte van oude wijzen en andere, jongere, konformistische types dat ze gelijk hebben en dat anderen dat 'in the end' ook wel zullen inzien is dus misschien wel effektief de gevangenis die jongeren - en andere, oudere, non-konformistische types - erin zien (als je de voorgaande zin wel een beetje lang vond om goed te zijn dan is het allicht nodig om in je gedachten na te kijken of er geen tralies voorstaan; voor die gedachten, bedoel ik).

Genoeg hermetische hemeneutiek. Over naar de meedogenloze analyse: 't konflikt tussen generaties eindelijk aan de dialyse. Want eens het vuil eruit gespoeld, komt er misschien een einde aan de noodzaak van het forceren van de liefde. Beginnend bij het begin:

"Eigen gelijk eerst!"

Iedereen wil zijn akties verrechtvaardigen. En al was het maar door beroep te doen op de eigen, menselijke, zwakheid; dat lukt altijd. Rechtvaardigingen te over, zelfs gewetenloosheid gerechtvaardigd door de okkasionele afwezigheid van geweten. Er is geen aktie waar geen verhaal bijhoort en geen verhaal waarin het eigen gelijk de eerste plaats niet weet te veroveren.

Erg is dat niet, tenminste niet als relativeren begint bij het eigen gelijk in plaats van bij het gelijk van de ander. Niet dat andermans gelijk niet gerelativeerd mag, moet, worden; de oneindigheid van alle soorten gelijkhebberij zijn een garantie op relatief gezien alle gelijkhebberij. Maar beginnen bij andermans gelijk is verstarren in eigen gelijk. Sorry hoor, als dit even niet wereldschokkend nieuw is kwa inzicht. Had er dan zelf maar voor gezorgd dat jij & je omgeving niet aldoor vielen voor alweer diezelfde kromspraak - dan had ik deze tijd aan iets anders kunnen besteden (aan het niets, bijvoorbeeld).

Gelijk hebben, hoe onvermijdelijk ook, valt uit mekaar in twee klassen. Die van alle dagen, en van alleman, in allerlei kleuren en vormen die passen bij het moment en de mode van dag en plaats. En de klandestiene rechtvaardiging; die van de omertá en die je eruit moet trekken (of kloppen, of wringen) en die zich beroept op traditie, en op hogere machten (zonder uitzondering verbonden met hogere krachten) en op een soort onveranderlijkheid die zich telkens weer weet aan te passen om de claims van superioriteit op de rechtvaardiging van alle dagen (die je al niet meer wíl horen, want je hebt ze zelf al zo dikwijls gebruikt dat ze wel "ordinair" moeten zijn) te laten overleven.

Het is de 'wild card' van het grote gelijk. De joker die ingezet kan worden telkens er een aanval komt op het eigen gelijk. De buitengewone hoogleraar die geheimzinnig van binnen zijn loge - van binnen het gepriviligieerde netwerk - neerkijkt op gewone professoren die, slechts, de ambitie hebben ekspert te zijn op eigen domein.

En zo terug naar het generatieconflict. Niet het konflikt van alle dagen tussen luide, en nieuwe, muziek en het verlangen naar rust en kalmte, eigen aan mensen die al te vlug onrust in hoofdpijn en slapeloosheid omzetten. Neen, het conflict van zij die verslaafd zijn aan hun eigen grote gelijk en zich vastklampen aan plichtsbewustzijn, de drug die hen in kleine dosissen toegediend werden door de Don Corleone's, van de klandestiene, mysterieuze verrechtvaardiging in naam van Hogere Machten. Het conflict met prille twintigers die tot verbazing alom 'het' doen met wulpse blondines als ze daartoe de gelegenheid zien en, de belediging toevoegend aan de geslagen wonde, weigeren de hand te reiken aan de meerdere (volgens de rangorde van het grote gelijk, volgens de rangorde van slaafse volgzaamheid aan hogere machten - volgens de rangorde van een serviliteit die hoort bij de uitgestelde bevrediging waar slechts de meest perversen op wachten kunnen). Dit terwijl - terloops gezegd - deze twintigers noch wonde, noch belediging wensten te veroorzaken en slechts vermijden wilden dat hun hand - pas teruggetrokken uit een wulpse kut - deze gedistingeerde heren in hun eeuwigdurend sérieux zou raken.

Want daar is het! De geüniformeerdheid van het strakke kostuum, waaraan "eigen gelijk eerst'" te herkennen valt, versus de openheid van het alledaagse toeval, dat zonder obsessie in de uniforme modieusheid 'cool' blijft. En wel zeggen wil: waarom het tot fornikeren kwam maar wie wil dat horen?, de blondines waren wulps - wilden het - en wij ook - en 'what of it?' ...

Het eerste niet beter dan het tweede en slechts anders in het zich beter wanen. Tot en met het zich het beste wanen; dwangideeën tot dwang van andermans ideeën & tot uitsterven gedoemd. Samen met het grote gelijk opgesloten in plaatsen die het zonlicht niet kunnen verdragen; aangepast aan een overgangsperiode van kulturen die nog vechten moesten tegen kultuurloosheid; denkend dat zonder hun specieke kultuur zijn een sinoniem is van kultuurloosheid.

Het laatste konflikt tussen generaties is het generatieconflict-konflikt - conflict voor slechts de oudere generatie en konflikt voor de eerste generatie zonder conflict. De ouderen die vechten op leven en dood; die vechten tegen de dood die al lang dood had moeten zijn in hun wereldbeeld, & op z'n minst van hun wereldbeeld. Jongeren, enkel en alleen aan de 'andere' kant omdat de anderen dwangmatig dezelfde kant uitkiezen, die alleen maar het ongemak ervaren van zij die in conflict gaan willen & uiteindelijk slechts een vorm van jeuk voelen waar de anderen een gapende wonde vermoeden (omdat zij ook hebben moeten bloeden, en minder bloeden is onrecht). Openheid onomkeerbaar. Tot spijt van wie hen benijdt. De nieuwe concensus is ook de laatste konsensus.

Begrijpe wie begrijpe kan. Een beetje een einde; emoties. Wie oud wordt sterft - en sterven is niets anders dan doodgaan.

 

03-09-09

Ik ben een kultuur-optimist

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)