03-09-09

Ik ben een kultuur-optimist

Het lijkt wel een contradictio in terminis, 'cultuuroptimist', zozeer zijn we opgevoed in de overtuiging dat weldenkende mensen niet anders kunnen dan vaststellen dat het met de kultuur noodzakelijkerwijze bergaf gaat. Voor liefhebbers van de zeldzamere woorden - voor die groep mensen die veelal overtuigde cultuurpessimisten zijn dus - is het waarschijnlijk akkurater te spreken over een oxymoron (nee - dit Grieks woord is niet slechts in het Engels als taaleigen te beschouwen).

Kultuur is namelijk iets dat onvermijdelijk verandert. Kultuur leeft - en sterft dus ook voortdurend. Tot spijt van de filatelisten onder ons. De overdadige neurotici waar elk sterven een verstoring is van die routine die hen toelaat een illusie te koesteren het beste te zijn, de omega te zijn van andermans alfa. Toch op z'n minst kwa type. Die vrees om, achteraf bekeken, toch slechts de hel waard geweest te zijn drijft hen: tot het verzamelen van dingen uit het verleden, dingen die zij net nog begrijpen in hun heden. Verzamelen van woorden. Van regels. Spellingsregels. Zekerheden. 'Cultuur' roepen ze dan en veroordelen zich zo tot ongeluk en pessimisme want "er zijn geen zekerheden, meneer". Zelfs cultuur wordt kultuur. Kul. Het is kut voor hen maar niet voor ons.

Want waar cultuur slechts kleeft, daar leeft de kultuur. En met de kultuur, de taal en met de taal de mens. Elke taal ten dode opgeschreven en elke taal ergens schaduw naar voor werpend. Neem die Griek die als eerste 'oxymoron' zei. Zijn taal is dood & zijn woord leeft; hoewel zijn woord misschien wel ver het onduidelijkste woord in heel zijn taal was.

Dit is mijn coming out - ik ben een kultuur-optimist. Misschien ben ik alleen op mijn zeilbootje, dobberend in een zee van volkse verzuchtingen over de tijd van toen. Ik vermoed van wel. Het zij zo. Ik laat het volk met graagte het verleden - ik kies met enthousiasme voor de toekomst. Waarschijnlijk zal ik door 'officiële' instanties nooit aanvaard worden om mijn gedachten te doneren voor georganizeerde transfusies, in de gestruktureerde molen van niet-kreativiteit die heden ten dage innovatie heet. 't Is nu eenmaal te gevaarlijk voor gevestigde instanties om besmetting met het virus (dat immuniteit tegen al te grote individualiteit aantast) te riskeren. Denk eens na - bij een ongekontroleerde pandemie van zo'n virus zou de maatschappij wel eens de risiko's van een sociale politiek kunnen lopen. Een avontuur waar wij, mensenezels, rondlopen zonder wortel voor de ogen! Daar kan niets goeds van komen. Dat is een bijna zekere achteruitgang die alle zekerheden des volks bedreigt; & de dominantie van de huidige dominante klasse. In de strijd tussen de genen en de gedachten zal het voor de machtigen die het volk mennen steeds de genetica zijn die wint, en dus dienen de gedachten bevroren - en de dood van het huidige model dood verklaard, en begraven onder tonnen populistische propaganda.

Ik ben hier, in bijna volstrekte eenzaamheid, al enkele jaren bezig.

Ik ben niet moe. Het ontbreekt me aan tijd maar tijd is aan ónze kant.

De geboorte verloopt moeilijk, maar het resultaat zal dekadent mooi zijn ;-)

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.