18-08-09

De mens als darmbakterie

Zal ik eens iets vertellen? Ik hou van mensen. En - I kid you not! - mensen houden ook wel van mij. Weet ik veel waarom - het eerste nog verbazingwekkender dan het laatste. Gemiddeld genomen zijn mensen namelijk van een stuitende rechtsigheid & alles wat daar, gemiddeld genomen, van afwijkt van een stuiterende & stompzinnige omfloerstheid. Behalve ik dan; wat het houden van mij grotendeels verklaart. & toch zit ook ik in dat gemiddelde, te spartelen om af en toe eens los te komen van volk, en vaderland (of wat ook de moderne variant van die groepsidentiteit moge zijn). Ik ben dan ook steeds verrast dat, na overwinnen van het kokhalzen over weer eens 'n lading afwijkende meningen die precies binnen de geijkte sjablonen afwijken, er niet veel afgrijzen overblijft bij nadere inspektie en konversatie.

Natuurlijk is het bij de meesten onder jullie wat moeilijker om voorbij die volkse laag van zurigheid & betweterij te raken dan bij mij (in tegenstelling tot jullie vooroordeel kom ik zelden of nooit veroordelend over in 't echt). Hoe volgzamer en/of rebelser - en zeker voor diegenen die rechts voor de raap zijn en dus zonder uitzondering een bende gedomesticeerde rebellen die aan een gebrek aan seks lijden - hoe zwaarder de opdracht om tot het besef te komen dat er iets waardevols in zit. Gevaarlijkst, en niet alleen in deze zin, zijn diegenen die al te jong over hun paard getild zijn (en zo zijn er veel, niet ik - ik heb ten hoogste mezelf over mijn paard getild); zij beseffen het laatst dat het een harde natuurwet is dat minstens 99% van wat ze denken al in minstens een miljoen gevallen gedaan en gezegd is (wist U trouwens dat ik na ruim twintig jaar als rokende astmaticus gestopt ben? & dat ik dat op een onmythische, & volstrekt doordeweekse manier heb gedaan (behalve dan dat het een zondag was - wat, indien iemand het wil onderzoeken, ongetwijfeld dé topdag is om het roken op te geven)).

Dit alles als inleiding om de weinig sympatieke teorie die ik ontwikkelde in de zware momenten van insomnia: de mens is een darmbakterie! Een goedaardige & nuttige (zelfs broodnodige) darmbakterie maar toch een darmbakterie.

Dat zit zo: de mensheid creëert een enorme hoeveelheid voedsel voor gedachten, & die hele zwik (inklusief het merendeel aan bagger) moet verteerd worden. Alleen wij mensen kunnen met al die gedachten iets aan &, zoals onze darmbakterieën, eten wij dat allemaal op. Scheiden de rommel van dat 'waar wel iets in zou kunnen zitten' en gaan met dat laatste voort. De spijtige bijwerkingen zijn dat we bibliotheken - en videotheken - en internetheken - achterlaten vol met de meest waanzinnige kak en soms ook wel weerzinwekkende kots; en dat we in het verwerkingsproces de neiging vertonen om, als een kultuur van microskopische organismen, de meest afstotelijke patronen van volksheid te vertonen die bijna elk van ons als individu afschrikt want we weten goed genoeg dat wij de volgende kunnen zijn die door "de rest" afgezeikt gaat worden zoals wij nu iemand anders afzeiken. Ik zeg 'bijna' elk van ons want er zijn zwakzinnigen die effektief elk individueel perspektief opofferen aan de hysterie van de massa's (en er zijn ook psychopaten en zo, voor zover dat iets anders is).

Maar buiten de uitwerpselen en de nevenverschijnselen filteren we overigens feilloos het beste eruit. Dat beste is de grondstof voor enkelen onder ons (noch gelukkigen, noch ongelukkigen, slechts de Usain Bolt's van de betere gedachte en kreativiteit) - de grondstof voor nieuwe gedachten die even genadeloos gefilterd worden door een nieuwe generatie van menselijke darmbakterieën. Enzovoort. Enzoverder.

Ondertussen, terwijl we allemaal samen als groep het beste uit het beste distilleren, profiteert elk van ons van de onvermijdelijke vooruitgang tot dan toe. En, zoals hier boven gezegd: met wat geduld, slagen we er allemaal in om aantrekkelijk te zijn (& ja, 'bijna' allemaal maar laat ons de lullen en de rozewaters even links liggen). En 't is mooi zo; daarom hou ik van mensen - en daarom houden mensen van mij want - heel af & toe verzin ik iets dat zo totaal uit de haak is dat het de wereld verruimt en nooit slaag ik erin om langer dan een paar minuten te doen alsof ik het zelf geloof.

Hup! Genoeg gelezen. Met z'n allen de TV opzetten. Iets vermakelijks voor mensen die vermaakt willen worden. Iets kultureels voor mensen die zich beter willen voelen als de ander. En voetbal voor de rest.

 

04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.