04-08-09

Shit, wéér geen slechterschap!

Geef het maar toe: U behoort tot die klasse van mensen die stiekem hopen dat het nu eindelijk eens écht goed-fout gaat. En, met mij, bent U ontgoocheld dat het erop lijkt dat het weer eens net niet erg genoeg is.

We schamen ons ... want is er al niet genoeg miserie op de wereld?

In ons schamen gaan we pas echt in de fout. Er ís teveel miserie, veel te veel, maar toch is dat 't punt niet. Het punt is dat er meer geluk zou kunnen zijn - op z'n minst meer gelukkigen - en we het niet kunnen aanzien hoe dat potentieel verkwanseld is en blijft. Daarom denken we bij elke krisis: 'Laat het dit keer maar 's écht krisis zijn, want dan verandert er tenminste eigenlijk echt iets!'

We hopen op het ergste maar men moet het ons maar vergeven want: we hopen op het ergste omdat we ervan overtuigd zijn in onze emotie dat dat 't enige pad is naar het betere. We zijn het geroep om verandering beu want niets is zo konstant als het geroep om 'verandering'. Nieuwe bezems, en al dat soort zaken. We willen niet weer wat gerommel in de marge, weer wat konsuminderen of verantwoordelijkheidsgevoel of sociale weefsels.

We willen dat het over iets anders gaat.

We willen dat het eindelijk eens niet over meer - of minder - van hetzelfde gaat.

Verbod op kwantiteiten, meetbaarheid en doelstellingen - niets zo afstotelijk als wat alternativo's die klakkeloos het oudbakken betoog overnemen, persoonlijke dada's in oude zakken steken en ons verdoemen tot het opgeven van al wat goed was, ten voordele van een primitiviteit die nóg ouder is - & nóg voorbijgestreefder als die van het kapitalisme. De enige manier dat konservatisme winnen kan is vermomd als de progressieve korrektheid die 'begrip' opbrengen kan naar alle zekerheden van voor de laatste echte verandering.

Gellof me vrij: je leest mij - maar je wil me niet in je sociaal weefsel. Dit is het enige wat ik te bieden heb wat jou mogelijks interesseren kan; en waarschijnlijk kan ik jou ook niet luchten. Who cares? Mensen als kuddedieren die dezelfde zekerheden - en dezelfde onzekerheden - moesten doorstaan is iets wat al lang overstegen is. Het is niet omwille van verbondenheid dat we ons beschaafder gedragen. Groepsdenken is het enige dat nog zoveel onbeschaafdheid in stand houdt - dat nog zoveel geluk en nog zoveel gelukkigen onmogelijk maakt.

Wij hebben geen persoonlijke ethos nodig om te doen wat niet in wetten gegoten is (en volgens sommigen om tendentieuze redenen, in het voordeel van deze of gene eigen groep, zou moeten gebeuren). Neen - wetten hebben we nodig, die vermijden dat er een groepsethos kan groeien die, onbeschaamd, de schaamte verwijdert voor het onbeschaafde.

Neem de superlonen en bonussen (elke bonus is een bonus teveel - 'superbonus' is een pleonasme): verplicht openbaar maken, en wel ten persoonlijke titel. Slechts zo kan de groep die het geheel beschermt opgebroken worden: door vanzelfsprekende schaamte over de ongerechtvaardigdheid van verschillen die op toeval berusten. Het zal vlug gaan met de demokratische konsensus van hogere belastingen op dat type verdienste; geen diskussies over individueel ingrijpen of andere funiculiteiten, het is gewoon een kwestie van het gezond verstand in deze te laten spelen. Alle privacy, & alle andere kompleksiteiten, in dit debat worden slechts door de klasse (die erbij te winnen heeft) aangebracht om het gezond verstand geen vrij spel te geven; om het publiek debat bij voorbaat te saboteren.

Maak de verdieners niet schuldig aan wat ze verdienen. Wij zijn allen schuldig aan 't instandhouden van het mysterie van de American Dream. Verandering zal er komen als we afscheid nemen van de 60's zonder te hervallen in de 30's of een vorig fin de siècle.

 

De commentaren zijn gesloten.