30-05-09

De onwil van het volk

Politici (& wat dies meer zij, 'de krachten die zijn') vertellen ons al lang wat we best doen. Raar, want wij weten maar al te goed wat we willen doen: zo weinig mogelijk. Het is de demokratie op haar kop. Zij vertellen ons wat we zouden moeten willen in plaats van naar ons te luisteren om te weten te komen wat we eigenlijk willen. Niks, de wil van het wolk; enter, de onwil van het volk (& de moed om impopulair te zijn).

Het probleem is nochtans simpel: hoe, met 't minimum aan gedwongen inspanning, geraken we aan een maximum van ongedwongen luxe? Helaas. De enige oplossing die we te horen krijgen is .... ta-da-da-da-ha ... lánger werken. 'Want werken is een recht.', en als we daar niet week van worden in onze hartjes: 'Werken is een plicht' - en als onze knieën daar niet van beginnen knikken: 'De profiteurs eruit!'

Dus zitten we met 100% van de politici die de overgrote meerderheid van de kiezers trachten te overtuigen van hun probleem. Om vervolgens verontwaardigd te zijn 'dat wij het blijkbaar niet snappen'. Hoe moeten zij alles plusminus bij hetzelfde houden, en tegelijkertijd hun eigen dada's verwezenlijken? Hoe kunnen zij alles blauw-blauw laten als wij de vrijheid willen om écht anders te gaan leven? Om voor ons te leven - en niet voor andermans idealen of kinderen die we opzadelen met schuldgevoelens over de zurigheid die zij, kind zijnde, ook al niet wilden en, eens opgegroeid, als de norm van onze waarden beschouwen.

De onwil van het volk is zo de zin van de demokratie geworden. In naam regeert nu het volk. In feite wordt het volk geregisseerd. Onwillige figuranten gediskrimineerd - geen plaats in de besluitvorming zonder kapitulatie voor de dwang van hard werken en veelvuldige aanwezigheid, liefst in grote groepen, altijd konformerend aan wat er door de sterkste ellebogenwerkers opgedrongen wordt.

We tuinen er minder en minder in. Dat leidt tot meer en meer frustratie. Want er is geen keuze behalve schijnkeuze. Tientallen partijen, honderden meningen, en toch op dat ene punt allemaal roerend eens: we moeten en zullen ons roeren als we een kans willen hebben op goed boeren. Dát zijn immers onze waarden en normen: dat we moeten wroeten als wormen op straffe anders te ontaarden. Eindelijk verlost van de hemel, veroordeeld tot eeuwige laagbijdegrondsheid.

Waarom is er niemand dit dit zegt? Omdat bedrijven groot zijn, partijen klein, en de academici uitverkocht aan beiden. Onafhankelijkheid is onbestaande, & iedereen in het publieke debat onlosmakelijk verbonden. & die hele zwik volslagen losgekomen van onze realiteit waar opgefoktheid al lang voorbijgestreefd is. Hoe kleiner partijen (en hoe kleiner de landen) hoe minder ruimte voor afwijking.

De politieke splinterbom vermoordt alle onafhankelijke kreatieve denken. Wie eruit springt, vliegt eruit en vliegt er dan weer in, met steun van andere gedegouteerden, andere verliezers met een overschot aan geldingsdrang. Om, uiteraard, hetzelfde te zeggen want iets anders gezegd levert de banvloek op van 'de machten die zijn', en dus: van extreem-rechts tot extreem-links, een bende tegen mekaar schreeuwende roepers die niet de tijd kunnen nemen om na te denken over nieuwe konsepten, en dus almaar meer variaties kreëren van oude konsepten, die uitgeleefd en afgeleefd zijn. De verveling voorbij. De beslissingen altijd 'elders' genomen.

Elders. Niemands verantwoordelijkheid. Hun best doen door noest te arbeiden. Alsof wij een boodschap hebben aan hun best doen. Wij verdienen het beste - en dus dat ze het gewoon goed doen. Is 'hun best' niet goed genoeg, dan is hun noeste arbeid een belediging bovenop onze gekwetsheid. Weg dan. Maak plaats, voor zij die goed genoeg zijn, zelfs al volstaat één lumineus idee per jaar en zitten ze de rest van de tijd rond te neuken op een strand met wasbord-gespierde jonge mannen of grijzend mansvolk dat enige papperigheid kombineert met een beter gesprek, & een grotere doeltreffendheid richting vrouwelijk orgasme.

Neen, dit is geen tirade. Slechts een observatie over hoe het beter zal zijn als wat er nu op de eerste lijn staat afgestraft wordt en geniet van een rijkelijk pensioen, of de rente op een rijkelijke ontslagvergoeding. Weg moeten ze. Van zo gauw ze ons met rust laten, is al hun luxe welverdiend. Want, dankzij hun afwezigheid hebben wij een kans op rust en redelijk nadenken en oplossingen die niet op het doodgelopen pad tussen kommunisme en kapitalisme liggen.

 

13-05-09

Deeltjespsychologika

Nog eentje in het negatieve. Dan terug optimistischer. Voor ik begin te klinken zoals dat addergebroed dat niets beters te doen heeft dan af te geven op alles & nog wat (u kan ze zien samentroepen op hln.be als je zelf eens wil zien wat de politiek "aan de toog" zegt te horen). Maar maak U geen zorgen: ik ben nog lang niet lid van de Sint-Egidius-gemeenschap. Ik hoop de zwakzinnigheid nog even uit te stellen.

De titel had ook kunnen zijn: "We rijden allemaal in een Suzuki Swift." Ik betwijfel 't echter of velen ten lande de schande van de Suzuki Swift, in de mislukte aanslag op koningin Beatrix, (nog) kennen. Een andere mogelijkheid was: "Mijn kind is perfekt, alleen spijtig dat ze uitgesloten wordt." Of nog: "Wetenschappelijke doorbraak: ook sporthelden zijn menselijk!" Want er wordt nogal wat drukte gemaakt, & het schema van al die drukdoenerij is tijdloos: wat slecht is wordt afgesplitst & uitgejouwd, het is des duivels (of erger nog: des 'andere' mensen).

Het probleem is filosofisch (ja-ha, filosofisch!). Er is sprake van overshoot in richting van de deeltjesfysika. Alles is netjes wetenschappelijk opgedeeld in het positieve en het negatieve. Het negatieve wordt afgezworen. & Als het resultaat niet puur genoeg is dan splitsen we het positieve wat verder - zo kunnen we het zuiveren van neutrale en inerte delen die ons beletten het ideale tot onze werkelijkheid te maken. En hup, daar staan we dan in onze pure al die smeerlapperij te bekijken. We herkennen het niet meer in onze zuiverheid. Kunnen het dus des te beter veroordelen als vreemd - het vreemde veroordelen is essentieel voor het pure (het meest zure komt van hen die zich het meest puur vinden - zoek hen bijvoorbeeld 'in de natuur').

Het sukses van de wetenschap heeft ons verslaafd aan de dunne witte lijnen die het goede scheiden van het onaanvaardbare. Liefst onversneden snuiven we aan wat er zou moeten gebeuren. We kunnen niet weerstaan aan de klare taal die onze lijntjes legt. Indien we het ongeluk hebben zo een lijntje door onze omgeving te zien lopen dan: geen nood! Niets waar een pil - of wat ekstra kordaatheid bij het uitsluiten van de slechte invloed - niet tegen kan helpen (men spoede zich naar ww. hln.be om de zwartste kakjes kwijt te kunnen).

Wij verslaafd? Neen, nooit! De anderen hebben gewoon ons rechte pad weer 'ns niet gevonden. Zíj zijn het die verslaafd zijn aan het politiek-korrekte mistspuien dat elk huisje zijn kruisje heeft - alleen óns huisje heeft namelijk een kruisje ;-(

Dát is de essentie van het konservatisme: de schuld afsplitsen, buiten je leggen, en dan genadeloos afslachten. Het wordt alsmaar moeilijker om konservatief te zijn, en ook in de filosofie wint het holisme het terug van het atomisme van de erfzonde. En dus schreeuwen we even wat harder. Het is de gil voor de verlossing. Niet lang meer, niet lang tot we bevallen van de mooie gedachte dat alles wat slecht is ook in ons is en altijd in ons zal zijn; niet omdat we allemaal slechts zijn maar omdat iedereen er beter op kan blijven worden door voortdurende hervormingen. Zonder alfa, & zonder omega. Zonder drukdoenerij en met de nodige vuilspuiterij. Met de wil te verbeteren en zonder de stress van het beste te moeten zijn.

Komaan, hup, begin ermee! Geen splinters, geen balken, geen stenen, niet werpen, niet verbeteren maar beter worden. Op 't gemak, er zijn nog duizenden generaties - nog miljarden nakomers die het beter zullen hebben dan wij. Niet jaloers worden; er waren duizenden generaties en miljarden voorvaderen die het veel slechter hadden. Stel U voor: het overgrote deel ervan geloofden in de fabeltjes van God, en stierven in vrees voor de wraak van wat niet bestaat.

 

07-05-09

Centraal-geleid plan-kapitalisme

Terecht zijn we blij grotendeels verlost te zijn van het kommunistische waanidee van centrale planning. Als de enkelen beslissen over het lot van de velen dan winnen de belangen van de enkelingen altijd op die van de velen. Zelfs als de enkelen het erg goed menen; het probleem is namelijk dat al dat goedbedoeld optimalizeren slecht is, en noodzakelijkerwijze slecht is. Voeg aan de overtuiging dat je het goed bedoelt de overtuiging toe dat het noodzakelijk is precies zó te optimalizeren als je het zelf uitgedokterd hebt en - voilà - het doel heiligt de middelen.

Dat is een erg liberaal idee. Dat is het idee van die denkers die het neo-liberalisme uitdachten. De ironie wil dat na 30 jaar of zo van 'neo-liberaal' beleid we terug bij af zijn. Nog nooit is de macht zo gekonsentreerd geweest, & nog nooit is optimalizatie en planning zo belangrijk geweest; we herkennen het alleen niet als eenzelfde fout omdat de enkelingen niet meer in een PolitBuro zitten maar ten hoogste af en toe, in Davos of zo, in beeld komen in al hun rijkdom (en zelfverklaarde wijsheid).

Eigenlijk is de ironie vergelijkbaar met de ironie van het communisme dat onder het mom van bevrijding van de arbeidersklasse van allen geketende paupers maakt.

Want wat is er gebeurd? Er mocht geen regulering meer zijn en dus koncentreerde 't kapitaal zich: konsolidatie. Het volk moest aandeelhouder worden, en dus was bezit zo verspreid dat je er geen zeg meer over had: technokratie. Technokraten moeten wel optimalizeren volgens een plan & dus heiligt hun doel hun middelen: de nieuwe goden dalen neer op aarde. De machine moet blijven draaien - en dus komt er weer de hofhouding van weleer: de 19de eeuwse administratie.

Oef, dat is ingewikkelder dan ik dacht. Een voorbeeld - multinationals met, pakweg, een bruto produkt vegelijkbaar een vroger Oostblokland. Planners zijn er nodig - en kontroleurs - en propaganda om de juiste weg te behouden - en normen & waarden om de 'burgers' te screenen op hun korrekte burgerlijkheid. Maar zo'n multinational is kwetsbaar alleen en dus is er een soort Warschaupakt nodig om de instabiliteit te bewaren (om kompetitie van kleineren uit te sluiten, om de aanvallen vanuit landen op de soevereiniteit van de megalomanie af te slaan). Dat pakt zijn de think-tanks, de regulering van het gedachtengoed van deregulering, een konstante dreiging van aanvoer van mensen die 'wel nog bereid zijn zich te schikken'.

De dreiging op de vrijheid van het individu (& zelfs op de vrijheid van de markt van échte goederen en diensten voor die individuën) wordt niet meer herkend. Want ze is niet meer te fotograferen zoals Brezjnev destijds. Ze is niet langer geografisch, & ze is niet van deze kultuur tegen een andere. De macht wordt slechts via de staten uitgeoefend en de schuld ligt dan ook altijd bij de staten. De macht van die 'nieuwe konsensus' is amorf en de wijzen zijn altijd ondernemers, academici, journalisten, & nooit politici want de politici zijn slechts de gewapende arm van die amorfe macht - zij zijn het die de wetten stemmen die ons langer doen werken (de wetten die ze wel moeten stemmen op straffe van het straffen van hun burgers door de NAVO van het kartel van technokraten).

Dit is beter dan het kommunisme want: dit kan geschreven worden zonder risiko op represailles; de amorfe macht heeft nog altijd sterke armen maar de fijne motoriek van de Stasi of andere gedachtenpolitie is opgegeven voor de anonimiteit ervan. En toch is het niet goed genoeg.

Wat er moet veranderen is niet het debat in de marge over meer of minder staat, & over meer of minder sociale zekerheid. Als je alle ontwikkelde landen bekijkt dan is de variatie op een schaal van 100 tussen bijv Zweden en de VS iets van 41 tegen 53 (en het is een kwestie van fine-tuning en toevallige omstandigheden of je dichter bij de 55 moet zitten of niet).

Wat er moet veranderen is een nieuwe verdeling van de macht. Er moet 'n scheiding komen tussen macht gebaseerd op vermogen en macht gebaseerd op demokratie - eerst en vooral moet er een absolute limiet zijn op vermogen (geen bedrijven die er een grotere omzet op nahouden dan Luxemburg) & tweedens moeten er zeer kleine organizaties zijn met volstrekte en volstrekt gelegitimeerde soevereiniteit (die, door simpele wetgeving, die limieten kunnen aanpassen aan de omstandigheden. En ten derde: qua personen moet er een strikte scheiding zijn tussen de 2 - en gevangenis voor al diegenen die die scheiding ook maar enigszins compromitteren (dat laatste, helaas voor hen, diskwalificeert eenieder die nu politiek aktief zijn).

(de details zijn wellicht vatbaar voor verbetering, LOL)