23-03-09

Leuteraire performances

Sta me toe dit persoonlijk te nemen: er is geen schrijver of zij staat te leuteren op 't podium en geen schrijfster of hij verkwanselt zijn tijd aan een kansel. Er moet brood op de plank, ik weet het wel, en alles is ijdelheid, het zei hen vergeven; maar wat is dat nu: schrijvers die hun teksten opvoeren alsof wij lezers niet meer kunnen lezen? Blijkbaar hebben we duiding nodig bij hun schrijven & is het risiko te groot dat we er, godbetert, onze eigen mening over vormen. Dus geven ze ons arme kinderen maar een handje en leiden ons tot hun mening die, reken maar van yes, de juiste is.

Want wat is dat nu voor iets, die onafhankelijkheid? Ho maar dat zo'n schrijfster zich bekent tot een politieke strekking. Maar wel de vinger klaar om af te wijzen, handen vol pennen om pamfletten & oproepen te tekenen. Schrijvers zullen maatschappelijk relevant zijn, of niet zijn; alsof maatschappelijkheid relevant is voor het schrijverzijn. Onafhankelijk van partijen, ongeschonden want ongebonden aan echte ingrepen. En toch verslaafd aan populariteit en verbolgen over 's woords gevolgen. Alsof de café's nog niet vol genoeg zitten met politici die voeling houden met het volk, begeven de togen het van de praat zonder haat, het geblaat zonder maat - het spuien van weer een meninkje zonder ruggengraat.

Voor, tegen - oeverloos gezwets, eindeloos geklets. Alles kan beter! Alles was beter! Alles moet beter! Geleuter door schrijvers die artiest willen zijn - en artiesten die zich voor echte schrijvers uitsloven van hun podiumtijd beroven. Gekeuter door would-be politici die betweterig beter weten - en politiekers op hun nummer zetten als ze zich door echte denkers laten besmetten. De ondraaglijke lichtheid van 't leuterbestaan: alle ballen prijs maar niet de ballen om zelf op te staan, de godverdomse kwallen - natuurlijk mogen ze spreken maar laat in godsname al dat gratuite preken.

Wat wil ik zeggen? Tja, wat wil ik zeggen? Weinig eigenlijk - misschien wel helemaal niets. Ik wilde schrijven: geschreven heb ik & zo afstand gedaan aan de lezers, met hoe weinig ze ook zijn. Niemand moet laten wat ik zeg te haten (en als ik wil zeg ik hier gewoon: 'kaas met gaten'). Schrijven is respekt hebben voor de lezers door die aan hun lot over te laten. Uitleggen, opleuken & zich door het ons kent ons te laten verneuken is alles behalve schrijven; en zo ben ik terug gelanceerd - cirkel na cirkel trekkend rond het zwarte gat van het napraten van andermans wijsheden en enkele zeldzame zelfgevonden 'zen'-momenten van wakkige oppervlakkige ietsepietserige opinies van buiten de linies. Alles beoordelen met alle voordelen, zonder risiko's op veroordelen: mijn opinie doet er niet toe, ik zeg slechts "Boe!"

 

 

De commentaren zijn gesloten.