14-03-09

Low commitment man

Stress - wij zijn omgeven door stress. Vergeet de opwarming van de aarde, vergeet de crisis, vergeet de overbevolking & vergeet de chronische menselijkheidziekte die oorlog heet (en onwil om mekaar te verstaan); hét probleem, ons probleem, is dus stress.

Ooit was je koning of gepeupel en was dat voldoende om je kinderen prinsen of nog meer gepeupel te maken. Tot er een probleem was: dan overleefden die prinsen en stierf een groot deel van het gepeupel. Niet veel later was er een nieuw evenwicht.

Nu kan het gepeupel eindelijk dromen van meer dan dienstbaarheid. Hier en daar is er zelfs wat hoop dat je als niet-prins een tegenslag, zelfs een crisis, kan overleven; echt waar! En wat doen we met die hoop? Er achteraan lopen als ezels achter wortels geregeerd door het dwangidee dat we allemaal als koningen zo rijk moeten zijn - zo rijk als koningen maar zonder hun onafhankelijkheid en hun vrije tijd; dus zonder er ook maar een reet aan te hebben!

En dus zitten we onder de stress. Van kop tot teen gespannen, gecommiteerd tot in de kleine uurtjes aan het werk & aan wat het geld verdiend met werken voor dienen kan. Nog steeds dienaars, nog steeds gepeupel dat nog steeds popelt - om erbij te horen, om erbij te zijn. Tot achter onze oren zijn we vertrokken van de stress & elke spier, tot in ons kleine teen, staat gespannen om te bereiken wat we niet hebben, & te vergeten wat we al hebben. Een kudde schapen bijeengeblaft door de hoeders en de herders van de Nieuwe Konsensus van het meritoriaat. Nieuwe prinsen & pastoors van het Grote Gelijk.

Wel, Het Grote Gelijk heeft ongelijk en, erger nog, Het Gelijk is ongelijk. Enkelen en zelden de besten dwingen ons tot presteren, tot committeren zoals zij presteren, en zij ons graag committeren - met lange uren, met dienstbaarheid - en binnen vakjes die zij kleuren. Als tegenprestatie mogen we van hen hopen dat onze kinderen niet uitgeroeid gaan worden bij het minste probleem. Zolang wij onze kinderen maar de juiste werkethiek bijbrengen en hen stresseren; hoe vroeger, hoe beter - want voor hen is er maar één niet-erfelijke kans op de macht: travakken, kop in kas, en ook populair zijn door sociaal te zijn en onder de mensen te komen zelfs als mensen je liever niet onder hen zien.

Stress, stress, stress tot er een vader, een moeder of een kind begeeft. Maar wie er ook begeeft, stress is nooit de schuldige. Die weinigen die bij die drama's stress als oorzaak durven vernoemen worden verketterd door De Nieuwe Konsensus - niet de stress maar het onvermogen van het individu om ermee om te gaan zijn schuldig - de schuld al even individueel als de winsten van het Nieuwe Grote Gelijk. & voor elke van de weinigen staan de velen van het Grote Gelijk die de individuele schuld verder koppelen aan gewelddadig entertainment, luiheid en arrogantie. Het Grote Gelijk en de Nieuwe Konsensus beschermen zo zichzelf: alles wat menselijk is is slecht & echt elke minuut van elk mensenleven staat in funktie van het onmenselijke - kollektief sleuren aan de voordelen van de enkelen.

Vergeet alle crisissen! Er is slechts een crisis die de uitdaging waard is en die crisis is de crisis van stress. Als we de stress kunnen laten dan lossen we de andere huidige crisissen van de weeromstuit op: alle problemen zijn een gevolg van teveel stress.

 

De commentaren zijn gesloten.