30-11-08

Vrijheid-Luiheid

Het is één van die stichtende gedachten: 'iedereen wil vrij zijn'. Probeer maar eens -zeg het luidop - en je zal automatisch de priesterintonatie voelen opkomen. & nogal wiedes dat we vrij willen zijn: vrij om te zeggen wat anderen denken & vrij te geloven waarover anderen ons de les spellen. Althans dat is de vrijheid van de armen, en de afhankelijken; die voor hun vreten afhankelijk zijn van prekende liefdaders, of voor hun samenzijn wat aandacht moeten bedelen van de aantrekkelijken, of (miserie in het kwadraat) beiden.

Gelukkig geraken we gaandeweg Verlicht. De prekers worden - al te langzaam, maar toch - ontmaskerd als mestkevers wier belangrijkheid recht evenredig is met miserie die ze dan ook instandhouden. De aantrekkelijken zijn niet meer als een volwassen ekwivalent van de speelplaatsdiktators wier populariteit enkel & alleen lbestaat in de schare van volgzame volgelingen die ze door intimidatie hebben opgebouwd.

Vrijheid-Blijheid wordt, eindelijk, het streven. Dat onderstelt financiële & intellektuele rijkdom. Het laatste op zijn beurt veronderstelt het eerste (tenzij je de moderne, en, lichamelijk, aantrekkelijke prekers gelooft die je van je fnianciële rijkdom verlossen, zodat je mentaal vrij wordt om je identiek te gedragen aan duizenden anderen). En, dus, beginnen we te werken aan de kollektieve rijkdom die ons als individu in staat stelt uit de voogdij van vreten en onweten te treden. Zo ver zo goed - socialisten en liberalen kunnen niet verliezen zolang ze individuele vrijheid, kollektieve solidariteit en ideologische bescheidenheid afwisselen in het voordeel van de mens.

Helaas! Iedereen wil vrijheid, maar wat moeten we ermee?, Waarvoor dient het? De brainwashing van duizenden jaren 'dat alles ergens voor moet dienen' laat zich met moeite verslaan. De ene zegt kopen, kopen, kopen met als konsekwentie dat we er konstant achterlopen, lopen, lopen even vrij als ezels voorzien van wortel-voor-ogen lopend in ongehekte weiden. De andere vraagt, neen: eist!, engagement want - ja! - we moesten ons schamen dat onze voorouders zo gewroet hebben en wij laten het maar hangen en dubbel-schamen dat onze kinderen niet hebben wat wij denken dat ze nodig hebben.

En Nietzsche heeft misschien gelijk. De laatsten worden prekers. De eersten worden aantrekkelijken. Weer worden we, rijker en beter opgevoed weliswaar, geplet tussen als afgunst vermomde vrees voor de enen en als vrees verkochte schaamte voor de ander. Gewrongen tussen hoer en paus in plaats van tussen paus en hoer: waar is 't verschil? De testosteron wint uiteindelijk weer. Een beetje paus gaat naar de hoeren, en elke hoer gaat wel eens biechten - zelfs idealistische terroristen slaan nooit hulp af van de onderwereld.

Laten we het daarbij? Zijn we tevreden dat we de kerk hebben mogen omwisselen in de sekuliere engagementsvereiste met haar klimaatmissen en wat dies meer zei? & zijn we kontent dat we gaarkeukens hebben omgezet in rattenloze sterrenkeuken in dewelke we als ratten gevangen zitten om te dienen als weleer voor onpersoonlijke, gezichtsloze 'machten' in de vorm van grote bedrijven en wat er nodig is om hen in stand te houden?

Misschien, tenzij we eindelijk beseffen dat vrijheid nergens toe dient. Vrijheid geeft, en helemaal niet slechts, de kans op luiheid. Vrijheid-Luiheid en wat eruit komt dat komt eruit. Het maakt niet uit of we met veel zijn of veel hebben; het is genoeg dat we genoeg hebben om prekers en machthebbers tegemoet te treden met een dikke fuck you! zo het ons belieft al enige aandacht te besteden aan deze parvenu's. Het is dus niet liberaal om de liberale tema's van persoonlijke rijkdom te bespelen want niemand wordt er nog vrijer van. Zo is het ook niet socialistisch om mensen te laten maken en boetseren tot ideale geëngageerde zielen, want niemand wordt ontvoogd door ze aan nieuwe voogden toe te wijzen.

Vrijheid-Luiheid dus. Noch schaamte, noch afgunst. Elk minimum aan kontributie zal volstaan om maximale vrijheid te krijgen. Niet de vrijheid om de natuur van andere halfronden te eksploreren, niet de vrijheid om privé-vliegtuigen te kopen; vrijheid is immers dan wel een kwantitatief maar allesbehalve een lineair verschijnsel. Aan die andere kant is de grootste ontvoogding een erg lineair verschijnsel: hoe minder tijd in gedwongen kontributies tot nut van 't algemeen, hoe ontvoogder. De tijd die hier vrijkomt is van niemand anders dan het individu en ook eindeloos TV-kijken is niets om schaamte over aan te praten.

Uiteindelijk moet het vertrouwen in de mens winnen van ideologische fanaticiteit. Er is niets beter wat de mens met zijn tijd kan doen dan wat zij beslist ermee te doen. Te makkelijk? Alleen omdat je niet kan loskomen van de pastoor zijn preek dat het pad dat tot de heerlijkheid leidt een moeilijk pad is. Moeilijk mijn aars; een heerlijk pad kan per definitie geen gedwongen moeite vereisen.

 

De commentaren zijn gesloten.