18-08-08

Psychopaten, sociopaten en theopaten

Men wil ons doen geloven. Desnoods in een betere wereld waar iedereen z'n vleugje spiritualiteit mag genieten tussen koffiekoek en koffie. Maar liefst toch nog in 'iets', want zonder 'iets' zitten we blijkbaar toch al gauw vast in het niets. Quod non!; niets is niet zomaar de negatie van iets, & niet geloven is niet slechts de afwezigheid van een onvervangbaar dierbare spirituele emotie. Vergis U niet: niets is wel degelijk de negatie van een spiritueel 'iets' & niet geloven is zeer zeker ook de afwezigheid van spiritualiteit. Maar niets en niet geloven zijn veel meer dan dat. Nets is voornamelijk vertrouwen op wat we kunnen kennen zonder op anderen te moeten betrouwen. Niet geloven is eerst en vooral willen weten & dat weten willen delen met anderen zonder ze ons weten op te dringen.

Maar 'iets' is populair. Zo populair dat atheïsten sermoenen schrijven over 'iets', dat atheïsten dus zelfs al onder atheïsten gebrandmerkt worden als koude ongelovigen. Wij atheïsten nemen blijkbaar iets af en uit schaamte geven we, verontschuldigend, maar 'iets' terug: "Hou je 'iets' maar, als het maar onschuldig blijft. Sorry, indien we tot last waren door je teddybeer af te nemen. We wisten niet dat je er zo slecht van zou slapen. We zullen het nooit meer doen. Slaapwel!" Ik vermoed dat we zo wel tot de oecumenische gemeenschap toegelaten worden. Of mogen mediteren met Dalai Lama. Wie weet slow motion kung fu doen met de falun gong. Zelfs lid worden van de Sint-Egidius gemeenschap zit erin als we onze ongeloofsbelijdenis maar publiek afzweren."

Bollocks! En wel tweemaal.

Ten eerste hebben we ons niet te moeien met andermans slaapproblemen. We zijn geen paternalisten die moeten zorgen voor de zwakkeren. Integendeel, want wij zijn er om ervoor te zorgen dat er geen zwakkeren zijn. Utopisch? Neen, want we zeggen niet dat er ooit geen zwakkeren zullen zijn. We beoordelen mensen echter eerst als mensen en dan pas volgens onze perceptie van hun sterkte. Geen God, geen kerk, geen 'iets' dat mensen eerst indeelt en dan 'op hun nivo' serieus neemt. Dit is niet hard tenzij voor diegenen die hun voldoening halen uit bevoogding, diegenen wiens neus bruin wordt in het middenveld en die dus verwachten dat mindere goden eerst en vooral ook hun neus bruin moeten maken in de reet van de happy few die beter omkunnen met het 'iets' van dienst.

Ten tweede, 'iets' blijft nooit onschuldig. Als er iets is dat je van 'iets' kan zeggen is het dat het onverzadigbaar is. Uiteraard zijn er gelovigen, zelfs praktizerende, wiens intenties mijlenver afstaan van bekeren. Waarschijnlijk is de overgrote meerderheid zo. Het zou logisch zijn, het geloof is te ridikuul om gedurende lange tijd serieus te nemen behalve als een soort sociale folklore. Maar dat maakt de zaak niet, want er zijn altijd gelovigen - elk 'iets' heeft zijn radikalen - die ontevreden zijn. Het gaat 'm zelden over hun 'iets' (dat bestaat namelijk niet), maar altijd over de macht die hún organizatie ontbreekt. Macht over anderen, hún macht. 

Elk 'iets´ trekt theopaten aan. Eerst laten ze zich vernederen voor de goede zaak - dan vernederen ze anderen om de goede zaak beter te dienen - finaal is de goede zaak altijd bedreigd en wint 'iets' het altijd van de rede (wat logisch is want 'iets' is de negatie van de almacht van de rede). Dan wordt er bekeerd, gezuiverd, verbrand en gecensureerd dat het een lieve lust is.

De winnaars: bruine neuzen/theopaten. De verliezers: wij. Altijd weer opnieuw.

12:53 Gepost door despreker in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tijd, bruine neuzen, liefdaders, bidsprinkhanen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.