24-05-08

Elitair is impopulair en populair is dom

Het zijn twee basisrefleksen op de dimensies populair en elitair; wat voor de enkelen goed is is slecht en wat voor de meesten goed is is waardeloos. Het vormt de ideale speeltuin voor wollig misbruik. Er zijn politieke partijen die er een punt van maken om anti-elitair te zijn & hun populariteit op turbo zetten door te koketteren met hun impopulariteit bij de elite. Aan de ander kant zijn er goederen die door hun prijs afstand doen van populariteit, om zo populair te worden bij iedereen die bij de elite wil horen. Bij iedereen dus. Want er is maar één ding even populair dan elitair impopulair is: de drang om te mogen behoren tot een elite.
Maar tot daar wat voor de hand ligt. We zijn geen prehistorisch jagers meer, die toegeven aan hun instinkten maar - als dat toegeven populair blijft bij de moderne mens - ben ik de laatste om stichtend uit de hoek te komen. Er was meer dan 3500 jaar nodig om tot hier te komen, enkele honderden meer zijn niet van aard om mij uit mijn optimistische lood te slaan. Slechts dit - laat die mensen alleen maar handen af van wat ze apprecieren en kreëren! Weinig is  zo nefast als het gezeur over wat populair en wat elitair is in kunst & kultuur, en wat derhalve kultuur of Kultuur, Kunst of kitsch is.
Alles wat goed is is uiteindelijk populair. Alles wat nieuw is is, in den beginne, onbekend en onbemind. Hoe nieuwer en vreemder iets is, hoe meer kans dat het uiteindelijk populair wordt. Weinig dingen waren destijds zo verguisd als harde muziek. Het was zelfs geen muziek. Terwijl Elvis Presley traag en zeker de weg opgaat van Bob Hope en Bob Benny staan Black Sabbath en Led Zep er zoals alleen een Bach hen het heeft voorgedaan. Iets nieuws dat blijvend aanleiding geeft tot meer nieuws. De mosselpot was een statement. Ook iets populairs kon waardevol zijn. Het is een misdaad tegen de menselijkheid dat de mosselpot in de elitaire hoek werd gezet door die elites die, voor zichzelf, een blijvend konservatief monopolie op de populariteit wensten. Het was van een misselijkmakende domheid dat de kunstelite in hun eeuwige vrije tijd die mosselpot als een embleem van 'klassieke' kunst kozen. De kunst lag niet in het objekt maar in wat het vertelde. Ondanks misdaden en dommigheden is het vertelde populairder dan ooit & leidt het elke dag tot nieuwe originaliteit.
Dus hou de populair/elitair-refleks voor de dagdagelijkse politiek. Vrijwaar de lange termijn evolutie naar het positieve door originaliteit niet te bestraffen - noch onder het mom van te elitair of te populair. Vergeet de term´'klassiek' in je appreciatie van wat er nu gebeurt. Het is aan je nageslacht om die term te plakken op wat er nu gebeurt. De meeste hedendaagse klassieke muziek zal veel minder klassiek worden dan de huidige originele hard core.

15:01 Gepost door despreker in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: red rood, serieus, konsumentisme, onverenigd |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.