14-04-08

Lang zullen we beven

Het is tijd om scherp te zijn. We hebben er niet voor gekozen om statistisch gezien langer te leven. Mijn mening is in elk geval niet gevraagd. Het is puik wetenschappelijk werk om allerlei levensbedreigends met de dood te kunnen bedreigen. Leuk ook om er hier en daar je voordeel mee te doen. Maar gauw werd het tot een verplichting; eerst om je eigen dood met het ultieme leven te gaan bedreigen en vervolgens om je leven meedogenloos te vervolgen tot elke morzel risiko er uitgeperst is.
Live slow, die old ... iets van die strekking.
Sommigen voelen zich daar wellicht goed bij (en, à la bonheur, zou ik zeggen) maar ervoor kiezen deed niemand. Het overkwam ons & de vraag is waarom? Het antwoord geven is in deze eenvoudiger als de vraag stellen. De oorzaak ligt simpelweg in de traditionele religieuze overtuigingen dat we voor hogere doelen en zeker niet voor onszelf leven. De hogere doelen vereisen dat onze lichamen tempels zijn. Tempels laat je niet zomaar vergaan, je mag graduele aftakeling dan al niet kunnen vermijden maar je moet en je zal dat leven voor nut van het algemeen tot het einde uitpersen.
Ammehoela!
We hebben een keuze. We kunnen zo ongezond leven als we willen. Geluk is niet verdacht. Genieten verdient geen schuldgevoel. Niemand is minder mens door het ontwijken van meer lijden. Lijden is niet leuk, lijden is geen leven en om het leven is het ons te doen, niet om het terminale beven bevrijd van alle ziektes behalve die van de overbodigheid in naam van een hoger macht dan onze eigen kracht.
Daarom zijn de hedendaagse debatten over euthanasie slechts, nuttige en nodige, schijndebatten. Ze beperken zich tot het beperken van het lijden op het medisch alsnog onafwendbare sterven. Dat is slechts een pleister op het houten been van het dwangmatig leven en overleven na een even dwingend gezond leven. Durf is nodig om het nieuwe probleem van het onvermijdelijke bevend einde hard te stellen: als ons leven noch ons noch de onzen nog heil kan brengen is het hoog tijd om te sterven. Als het leven niet op natuurlijke wijze meer wil wijken dan moeten we zoals in andere zaken ook hier kiezen en kunnen kiezen voor een recht op sterven. Niet slechts om groot lijden te vermijden maar om een klein verderleven onbaatzuchtig af te geven.
Want - het moet gezegd - al dat statistisch langgeleef is kostelijk en drukt op diegenen die nog zonder beven aan zichzelf & de hunnen iets kunnen geven. Men heeft ons op het einde van de grote religiositeit nog met ultieme taboes opgezadeld; over de zwakkeren die weggemaaid worden omdat ze te zwak waren om nog rendabel te worden, over de willekeur van grotere machten die kozen welk klein leven nog waard was om voor hen te leven, over die ... Soylent Green en meer van dat fraais. Maar er is niets van aan. Als we via de onzichtbare hand van de wetenschappelijke wereld met alle beperkingen die erbij horen statistisch gezien langer leven kunnen we met 't recht op sterven met even zoveel beperkingen statistisch gezien korter en beter leven. Rest ons slechts om beide beperkingen zoveel mogelijk in te perken.

De commentaren zijn gesloten.