13-01-08

De genetische gevangenis

Het zal je maar overkomen: je wordt geboren en, lap, je hebt familie. Meer of minder, maar ontkomen doe je er niet aan. Papa en mama, nog daar aan toe; helaas stopt het daar niet bij. Er zijn ooms, tantes, nichtjes en neefjes, wiens enige verdienste genetische gelijkenis is doch - omwille van de prehistorische beestachtigheid - menen aandacht te verdienen. Ach, nog niet getreurd, er is nogal makkelijk afstand te houden. Niets wordt meer geapprecieerd dan een zwart familieschaap dat de rest van de kudde braaf in de stal kan houden.
Er zijn echter zussen en broers - niet-mogen-boeren en veel-horen-zuchten - en dat is een ander paar mouwen. Broederliefde is een verplichting waar men zich met onverschilligheid nooit van kan verlossen. Nochthans is de mate van beschaving recht evenredig met de prerogatieven die de eerstgeboren lul der familie zich impliciet of expliciet moet of mag aanmeten. Eerstgeborenen zijn allesbehalve per definitie de grootste lul - misschien staan ze wel het meest van al voor lul; zij torsen slechts het gewicht van idiote overlevering, de druk van prehistorische gemeenschappen met hoge nood aan een surrogaat-papa ter meerdere eer en glorie van het voortzetten van een lijn van genen.
Uiteindelijk is dat nog steeds onze gevangenis, de gevangenis van gelijkenis waar op mekaar lijken volstaat voor het gaan over lijken. Alsof onze genen in enig opzicht nog opzicht baren. Zijn we niet gewoon allemaal even kut? Als er al iets is dat de moeite waard is voort te zetten dan is het wat we denken en wat we denken is, oef!, verrukkelijk onafhankelijk van op wie we lijken.
Zelfs al pompen en rammen generaties na generaties gedurende jaren er de idiote groepskonventies via opvoeding en heropvoeding, dan nog is je opinie even vrij als het aantal meningen dat je taal je toelaat uit te drukken. DNA is machteloos tegen de eindeloosheid en de eindeloze snelheid van gedachten hoezeer de genetische gevangenis zich ook tracht te bestendigen via school en andere banken. Wie leert, leert zichzelf te zijn los van toevalligheden van genen en zelfs los van pogingen tot kulturele voorbestemming.
Diegenen die ons leren leren - vader en moeder, als we zo gelukkig zijn - zijn de enigen die we eren moeten. Niet omdat ze op ons lijken of wij op hen nog lijken, maar omdat ze ons hebben leren kijken voor onszelf wars van dienst & deugd die we anderen hebben aan te reiken. Een goede opvoeding is die die ons toelaat los te komen van onze opvoeding.
Niemand hoeft de lul te zijn in een familie om als familie voor lul te staan. Het is de mensaap in ons die vasthoudt aan familie. Uiteraard is het leuk om van in de wieg een stel vrienden mee te krijgen waarmee je aan tafel kan en die je aan tafel wil - vrienden zijn schaars. Het is echter een uitzondering dat je genen je vrienden opleveren en niets is naargeestiger dan verplichtingen te voelen jegens diegenen die genen hebben van een bepaalde soort maar, in het beste geval, je onverschillig laten.
In een verlichte maatschappij neem je de vrienden die het toeval je bedeelt, probeer je terug te geven aan je opvoeders wat zij je gegeven hebben en is er overigens geen enkele band gebaseerd op chemische gelijkenis - noch op het toevallig samenwonen in zelfde huis of regio. Dankzij christenen en al die andere zeloten is de maatschappij - spijtig maar waar - nog steeds zeer zeer zwaar: "tot liefde en verantwoordelijkheid verplicht!"
Dood aan die regelnicht!

00:09 Gepost door despreker in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, serieus, genetische gevangenis, recht op sterven |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.