28-11-07

De linkse hand en de linkse voet

Nieuw links is bijna passé. Hoog tijd om stil te staan bij nieuw links, vooraleer het gepasseerd wordt door oud links. Oud links was reeds vroeger passé, en dit voornamelijk omdat oud links duidelijke linke boel was.
Links bestaat bij gratie van een gemeenschappelijk doel: gelijke kansen, ook voor diegenen die moedwillig hun kansen verknoeiden. Gelijke kansen, maar dan niet op wat de elite het nec plus ultra vindt en zelfs niet op het behoren tot de elite. Neen, gelijke kansen op een morzel doordeweeks geluk. Zonder de voortdurende stress van het alledaags presteren en ook zonder dat deze of gene pater paternalistisch bepaalt wat er met die morzel gedaan dient te worden.
Naar dit doel leiden, zo mogen we hopen, verscheidene wegen. De rechtsen zullen ook wel zingen - al dan niet in de kerk - dat hun weg er één van is, en misschien is dat ook wel zo maar dan puur bij toeval want het rechtse doel is een ander, niet noodzakelijk oneerbaar, doel (waarover andere keer meer).
Twee van die wegen zijn linkse wegen. Aan een kant heb je de weg van oud links, van de linkse voet. Aan de andere kant heb je de weg van nieuw links, van de linkse hand. De metode van de linkse voet is stoempen tot iedereen evenveel heeft; pakken van de rijken, geven aan de armen en alle pogingen tot verschil er, indien nodig en uiteindelijk dus altijd, uitstampen. Wat nieuw was aan nieuw links was dat de metode erin bestond om iedereen zoveel als mogelijk te geven; minder vragen voor openbare diensten, meer zekerheid in de systemen inbouwen en met kinderlijke verwondering kijken naar alle vele verschillen die tot stand kwamen.
Oud links was streng, nieuw links wilde leuk zijn - of niet zijnCool. Huxley vs. Wilde.
Nieuw links was vooral ook nieuw en dus gevaarlijk voor konservatieven, en konserveren is van alle strekkingen. Maakt niet uit wat het doel is, er zijn er altijd die eerder bang achterom kijken en willen houden wat ze hebben (wie weet hebben ze zelfs wel gelijk). Dus ondervond nieuw links de druk om dan maar progressief te worden.
Daar ging het fout (althans voor nieuw links), want nieuw links gaf toe aan de druk en associeerde zich met progressief. Waarna de tegenstanders niet meer tegen de linkse hand moesten ageren maar zich konden beperken tot al die nieuwlichterij te ridikulizeren. Dat was lekker makkelijk but ... so much for history.
Ondertussen riskeren we wel iets waardevols te verliezen. De linkse hand is immers een mooie manier om vanalles kleiner te maken - zonder te vervallen in geitenwollensokkenkommunegelul. Het risiko is dan ook dat we weer even op het vermaledijde pad geraken van de schaalvergroting. Er is namelijk één ding dat donkerblauwen en donkerroden gemeenschappelijk hebben: grote grootheidswaanzin. Beide willen niet liever dat kapitaal zich konsentreert en dat enkelingen op die manier met simpele daden het lot van allen bepalen.
Beide strekkingen hebben dan ook als grote voorbeelden (in vele gevallen zijn het zelfs dezelfde) de goedmenende despoten die landen, bedrijven en dergelijke in de vaart der volkeren opstuwen. Even goed vergeten beide in hun enthousiaste opsommingen de slechtmenende of gewoon inkapabele despoten te vermelden die heelder hordes mensen met verbazingwekkende snelheid in de verdoemenis jagen.
Nieuw links was inderdaad een derde weg. Een weg van kleine dingen, van verschillende initiatieven, tot zelfs ideetjes toe. Het zou spijtig zijn als we dat een tijdje zouden verliezen want ...

... Karl Marx had gelijk!

Kapitaalsconcentraties zijn gevaarlijk ...

... en het doet er niet toe of het kapitaal in privé- dan wel in staatshanden is.

23:15 Gepost door despreker in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wip, iedereen een hangmat, red rood, donkerpaars |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.