07-08-07

De nieuwe klerus: Het Managerus

Elke tijd heeft zijn kunststroming en haar politiek sisteem. Er wordt binnen die bepaalde tijd al te makkelijk van uit gegaan dat men het hoogste bereikt heeft. Zo denkt de goegemeente nu dat het kapitalisme en demokratie noodzakelijk zijn voor de goede orde en bovendien onlosmakelijk verbonden.

Misschien wel maar elke maatschappijvorm heetf een eigen sluitstuk. Niet erg lang geleden was dat lange tijd de klerus. De macht zonder formele macht. De behoeder voor al te snel avantgardisme. Het kollektief geheugen en, soms ook wel, geweten.

Zonder twijfel was de klerus essentieel, ook in de evolutie naar demokratie. Het vasthouden van zekerheden - zelfs de meest twijfelachtige zekerheden - is nodig bij het aanvatten van onzekerheden. Als alles ´los geht´, zoals bij onze vrienden de Weimar-Duitsers, dan is het veld vrij voor degenen die volstrekt willekeurige vastigheden aanbieden.

Zo is er ook een passend sluitstuk op de kapitalistische demokratie. Met wellust denken vrijmetselaars en intellektuelen dat zij dat sluitstuk zijn. Ze kreëren zelfs bijpassende rituelen - van loge tot rokerige jazz-bar - om zichzelf van de interne kohesie (en bijhorende uitsluiting van anderen) te voorzien die blijkbaar past bij een passend sluitstuk. Gelukkig voor hen zijn ze in hun verwaandheid slechts in de waan, zelfs de moderne klerus heeft meer impakt op de hedendaagse sociale orde. Gelukkig voor hen want men wenst goedmenende naïevelingen een goede waan maar geen echte verantwoordelijkheid.

Het passend sluitstuk heden ten dage is het enigszins amorfe gezelschap dat men gewoonlijk 'management´ noemt. Net zoals bij de klerus is het gezelschap nogal inklusief: iedereen kan pretenderen er ooit deel van uit te maken, iedereen kan sowieso een passende funktie opnemen in het ritueel. Toch is er een duidelijke hiërarchie en een duidelijke geloofsbelevenis (en -belijdenis), al dan niet binnen het publieke forum. Het Managerus bewaart de integriteit van het kapitalisme in een sociale orde die anders al te onbelemmerd tot demokratische eksessen kan leiden (vermogensbelasting, herverdeling, ...).

De eerste vereiste voor het blijvende sukses van Het Managerus is uiteraard de nood kreëren aan managers, aan managementopleidingen en -literatuur. Het kan uiteraard altijd beter maar eind vorige eeuw is er wat dit betreft een belangrijke stap gezet. Misschien is nog niet iedereen een socialist maar iedereen is toch al op een of andere manier een manager geworden. Het belang noch het gewicht van een passend sluitstuk mag ook niet onderschat worden. Er moet immers - het woord zegt alles, net zoals ´de klerus´ - vanalles ge-manage´d worden. Die vrije markt genereert maar nieuwe fenomenen en alle fenomenen dienen geduid, gekwantificeerd, vastgelegd in bullets en spreadsheets en, finaal, gekontroleerd. Al die duiding, kantifikatie en kontole dient vervolgend op een 'hoger' nivo weer gekanalizeerd, geoptimalizeerd en wat niet. Het mooie van Het Managerus is dat elke manager de nood oproept aan ekstra management. Uiteindelijk wordt alles trager, logger (men moet Tolstoï, Gogol of Dostoïvesky lezen om een beeld te krijgen van hoe dit werkt - helaas neemt men literatuur over moderne bedrijfswereld minder serieus dan literatuur over 19de-eeuws Russisch ambtenariaat) en is het doel bereikt: evolutie kan maar met mate.

Maar ook het kapitalisme heeft zijn eindigheid en daarom roepen we - met alle nodige respekt - allen luid: "Managerus, krijg de klerus!"

 

22:52 Gepost door despreker in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: serieus, underpromoted, peter |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.