20-05-07

Gemompel in de marge

Het argument van de politieke marge blijkt bijzonder efficiënt. Zo efficiënt dat slechts de meest marginale ekstreme splintergroepen zich nog wagen aan eigen politieke projekten. De anderen beroepen zich op angstwezel-argumenten zoals de vijf-procentnorm; alsof vijf procent veel is voor een goed opgebouwde zaak.

Dus zie je bijvoorbeeld de vakbonden hun jaarlijks ritueel doen rond de andere lasten om uiteindelijk tevreden te zijn om de koers van grote politieke schepen een ietsje te beïnvloeden weg van de gangbare kapitalistische ekstremiteiten. Er blijven dan slechts wat groupuscules over die zich beroepen op lang vervlogen autoriteiten om een autoritair discours van "alles moet anders" te voeren. Daar haal je dus zelfs geen twee procent mee, tenzij je om toevallige redenen de vlag van de tegenstemkampioen kan veroveren. Zo blijft alles hetzelfde omdat er nu eenmaal geen reden is om alles anders te doen en zeilen we van verkiezing tot verkiezing met het, onderussen tot ritueel geworden, jaarlijks gemompel in de marge.

Dit stuk had anders getiteld kunnen zijn: Read their lips: "no new taxes!" ... just more of the same taxes. Niemand wil minder algemeen welzijn. Iedereen wil een stuk minder lasten op arbeid. Hoe je het ook draait of keert: noch goed bestuur, noch gezond verstand zullen voldoende ruimte vrijmaken om het welzijn te laten meegroeien met de welvaart. Dus gebeurt er niets en wordt er niets voorgesteld en danst iedereen verder. Met uiteraard wat gemompel in de marge, zoals over het gebrek aan interesse in de keuzes die niet worden aangeboden. Zekerheid is er slechts over het loonbeslag dat zal toenemen omdat loontrekkenden - en daar komt het op neer - niet kunnen vluchten en dat ook niet willen. Wat we minder aan direkte belastingen betalen, betalen we meer aan indirekte belastingen en ... that´s it.

We moeten niet álles veranderen. Er is geen nood om de liberale werking van de ekonomie terug te draaien. We moeten niet van groei- naar krimpekonomie evolueren. Noch is er nood aan het dirigeren van onze wensen, het verketteren van onze konsumptie. Laat staan dat we ons burgerbestand moeten zuiveren en onze meningen afstemmen op de zelfverklaarde vrijdenkers van gezond verstand en wat dies meer zij.

We hebben slechts nood aan een nieuwe bron van belasting. Een bron die zoals alle goede fiskaliteit korrigeert en herverdeelt tot nut van ´t algemeen. Vermogen dat ligt te liggen en slechts beweegt als er ander vermogen is om te achtervolgen zodat vermogen opgebouwd wordt niet omdat er iets nieuws gemaakt is maar -onzuiver en alleen - omdat het ander vermogen vindt, dat is de bron.

Alle andere punten zijn bijkomstig. De vakbonden mogen dan al lang niet meer representatief zijn, ze zijn nog altijd nodig. Tenminste als ze verder gaan dan wat gemompel in de marge en zorgen voor wat echt gerommel. Vijftig procent zal 'n beetje veel zijn maar vijf procent: piece of cake.

 

21:07 Gepost door despreker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.