13-05-07

Ja, misschien!

Ja! Ik ben een socialist (en voel niet de nu gebruikelijke aandrang om dat verder te kwalificeren). Herverdelen, kapitaal aan banden leggen, gelijkheid en wat dies meer zij schrikken mij niet af. Vandaar - het moet niet altijd slecht gevonden zijn - mijn enthousiasme over deze socialistische campagne.

"Ja!" klinkt goed, bijna zo goed als "Voorwaarts, kameraden!", maar 't verplicht tot niets. Ongetwijfeld is dat de bedoeling. Waarschijnlijk is "Ja!" niet anders als de plebeïsche versie van "de maakbaarheid van de maatschappij". Regelmatig is er wel iemand die gestudeerd heeft en die zich - weliswaar aarzelend, zo gauw bekent men zich niet meer tot - tot die maakbaarheid bekent. Nou moe!, denk je dan, wat zou hij/zij daarin zien? En als je voldoende insisteert dan komt hij/zij al gauw uit op iets in de trant van "Ja!".

Nu alle partijen terug ideologen hebben komen de grote ideeën ook terug in het discours. Vermits de ideologen door de band genomen gezien willen worden als grote ideologen mag het niet verbazen dat ze liefst bogen op grote denkers: als het Karl Popper niet is dan is het Rawls wel en de kleintjes schrikken niet van een Dalrymple of zo. Maar Popper spant toch de kroon. Men heeft hem zelfs verantwoordelijk gemaakt voor een slogan die partijnaam is geworden. Karl die tot slogan wordt, tot ekskuus om andere voorstellen te dianolizeren! Ja, ja - "we ain't seen nothing yet".

Terug naar "Ja!". Beter dan maakbaarheid van de maatschappij, veel beter dan "respect" of "samen werkt" - beiden niet beter dan het binnensmonds gemompel van onverbeterlijke zeurpieten - en uiteraard ook veel beter dan het verkrachten van andermans idee van openheid. In feite is "Ja!" een verstaanbare, ja een erg toegankelijke of demokratische, belichaming van het vooruitgangsidee van Sir Karl Popper. Want dat was uiteindelijk ook een socialist, meer nog de socialist die socialisten bevrijdde van autoritaire neveneffekten en die socialist en liberaal (paars en zonder toegevingen op de essentie dus donkerpaars) met mekaar kon verzoenen (en dus het woord liberaal verloste van de obligate betekenis "voor vrijheid en vooruitgang ... van de rijken" die nog altijd de grondstroom is van 't soort liberaal dat claimt geopend gezijn te worden).

Ik zelf had gegaan voor "Misschien?" of "Ja, misschien!" want de strijd van het grote gelijk is achter ons. Eerst de kunst, dan filosofie, vervolgens wetenschap en sociaal weefsel en uiteindelijk ook de mensen geraken genezen van hun grote verslaving aan het gelijk. Zoals altijd komt de politiek laatst. Maar komen zal ze eens de vertraging van de partijpolitieke selektie is uitgewerkt.

Ja, misschien komt het ooit wel zover dat bedrijfsleiders meezijn!

16:03 Gepost door despreker in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.