27-12-05

Wat niemand zei

De huizen worden duurder, maar de vraag blijft het aanbod overtreffen. Iedereen is onzeker en ons sociaal model staat onder druk, maar we blijven meer en meer besteden. De pensioenen en de uitkeringen worden onbetaalbaar, maar we slagen er jaar per jaar in om de nu reeds alsmaar stijgende kosten te betalen.
 
Ons toekomstig heil ligt in innovatie, maar niemand zou de racistische uitspraak dat Chinezen en Indiërs minder kreatief zouden zijn aanvaarden. We moeten ook in innovatie kompetitief zijn en anderen verslaan, maar de groei van onze ekonomie ligt in lokale diensten en in innovatie zijn de kansen voor alle landen gelijk.
 
In kunst en muziek heerst de wansmaak en niemand wil nog naar het theater, maar nooit zijn er zoveel mensen naar concerten geweest en nooit is er zoveel spontane interesse geweest in andermans akteer- en regisseurkunsten.
 
De derde en de vierde wereld wordt alsmaar armer vergeleken met de rijken, maar gemiddeld genomen zijn er nog nooit zoveel derde en vierde wereldlers geweest die onderwijs genieten.
 
We moeten ons alsmaar meer en alsmaar langer inspannen, maar nog nooit is er zoveel tijd aan ontspanning besteed.
 
Hoezeer we (ze ons) ook willen (laten) geloven dat alles de dieperik ingaat als we niet vlug vlug terugkeren naar de aloude arbeidsethiek die ons moet louteren en verlossen van onze erfzonde, de feiten stapelen zich op aan de kant van de optimisten.
 
De enige reden tot pessimisme is de voortdurende dominantie op het publieke forum van onze staats- en kultuurpessimisten. Maar ook daar is reden tot optimisme, meer en meer mensen in alle landen laten het publieke pessimistenforum links en rechts liggen. Ze nestelen zich graag in het zachte centrum waar andermans ongelijk in het niet verzinkt ten opzichte van eigen geluk.
 
Het gaat verbazend goed achteruit! Dat er geen socialist is die ons daarop durft wijzen.
 

13:34 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.