26-05-05

Ste-vaerde wel

Hij is weg. Er zullen vele dingen verteld worden over hem, zijn daden en zijn invloed. Slechte dingen, maar vooral ook goede dingen. Onwaarheden en, hopelijk, nog veel meer waarheden. Ik zal U daar niet lastig mee vallen en me beperken tot de twee grootste geheimen van Steve.
 
Het eerste is het soort geheim waar men zelf pas achteraf weet van krijgt. Waarna het berouw komt, maar uiteraard te laat. Steve´s slechte geheim is dat hij het pontifikeren heruitvond en zo honderden would-be pausen kreëerde die kwekten en kwebbelden maar zichzelf almaar meer onfeilbaar waanden. Hij was de eerste die, met overtuiging, begon te spreken in plaats van de mensen. Alsof hij op één of andere magische wijze wist wat een ander dacht, of zelfs wist wat anderen nog niet dachten. Maar zoals honderden pausen in evenveel pontifikaten keer op keer weer bewijzen, als je begint met zo te spreken dan eindig je met preken. Maar (en dat zal hem steken in de lange uren van moeilijk inslapen die elke afkickende verslaafde te wachten staan), als er één vos met passie begint te preken dan huilen alle hyena´s mee.
 
Krantenkommentatoren (met de luidste kelen), eerste ministers, andere ministers, would-be en ex-ministers, ja zelfs Vlaams geblokten begonnen allen te pontifikeren. Iedereen vond dit, dat of nog iets anders onbelangrijk. Iedereen vond het ook belangrijk. En niemand meende nog te moeten vragen iemands eigen gedacht. Iedereen vond zich plots volksvertegenwoordiger - en iedereen vertegenwoordigde een ander volk dat als één man achter hem of haar stond. Alleen de volksvertegenwoordigers vertegenwoordigden niemand meer, tenzij dan deze of gene paus die zich tot ultieme vertegenwoordiger van heel het volk had gebombardeerd.
 
Dat was de tragedie van Steve en mogelijks ook zijn enige kapital(istisch)e fout.
 
Maar elke fout kan goedgemaakt worden. Dat goedmaken is Steve´s tweede geheim en het is meer dan zomaar goedmaken. Er is een leven voor de politiek en er is een leven na de politiek en ... de politiek is geen leven. Dat is zijn tweede geheim. Hij was iets voor het pontifikeren en hij zal iets zijn na het pontifikeren en hij is dus geen would-be pontifex maximus. Meer moet ´t niet zijn, en zelfs minder was genoeg.
 
Hopelijk groeit er langzaam het besef dat een leven lang in de politiek zijn gelijkstaat met heel de politiek het leven te ontnemen. Iemand moet ies zijn en ook iets blijven, onafhankelijk van de politiek. Alleen dan kan de politiek representatief zijn voor niet-politici.
 
 

11:54 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.