21-05-05

Een brief aan een vroegere kameraad

Doe geen moeite. Door B-H-V te agenderen op een lokale agenda ga ik niet plots terug de socialistische parij vervoegen. Ik vermoed dat het niet uitgesloten is dat er in 2005 nog een echte openlijke verontschuldiging komt - in de vorm dan van het stemmen van het wetsvoorstel dat ook door de sp.a werd ingediend. Als dat gebeurt, en als er dus terug demokratie is i.p.v. vrees voor demokratie, dan zal ik ootmoedig mijn lidgeld betalen voor 2006. In elk ander geval, en ondertussen, kan ik niet anders als mijn enige drukkingsmiddel uitoefenen: mijn medewerking onthouden aan een partij die de eerlijkheid ondergschikt maakt aan strategie.

Ik weet het. Het zijn pathetische grote woorden komende van een kleine onooglijke man. Het is ook een ridikuul verzet in de realiteit waar vorm van minder belang is dan inhoud. In de inhoudelijke woestijn van sociaal-ekonomische sturm und drang is het een vormelijk anakronisme om de procedure een doel te vinden dat oneerlijk bekomen resultaten ontheiligt. Ons land ligt vandaag in handen van een paar populisten die prediken voor de intellektuelen (en de meest vooraanstaande intellektueel dat is sinds een tijd onze voorzitter). Populisten, verheerlijkt in de Pravda van paars die vroeger nog Vooruit wilde, zoals De Gucht Karel. Die laatste verstaat de kunst van het populisme der intellektuelen om schijnbaar rationeel te pleiten voor wat realistisch gezien niets anders is als verkeerd aangewende retoriek, met als doel het verder ingraven van de meritokratie - en geen intellektueel die, diep vanbinnen, niet vindt dat meritokraten weten wat mensen écht willen (maar zelf, helaas, nog niet weten).

In dit kunstmatig land waar solidariteit is uitgemond in ontwikkelingssamenwerking ten aanzien van de frankofone regio, kan de zelfverklaarde elite niet anders als het status quo gebruiken voor hun zachte staatsgreep. Vlaanderen is zowat uniek, in het geven van niet 0,7 maar 7 procent van zijn BNP aan ontwikkelingssamenwerking. Ten dien einde spannen de ontvangers door geld verblind zich overmatig in om de milde gevers te ondersteunen - het is geen toeval dat cordon sanitaire een frankofone term is. Solidariteit verkrijgt zo een vieze reuk, en i.p.v. dat aan de kaak te stellen heulen wij (nu, jullie) socialisten mee met onze anderstalige toekomstige lijfeigenen. Want welke meritokraat heeft nooit de natte droom gehad om, in de helige naam van de demokratie, ontslaan te worden van de plicht zijn kiezers te overtuigen? Welke meritokraat, die vind dat macht hem toekomt omdat hij het beter weet, wordt niet verblind door de vrijheid om zijn eigen kiezer schaamteloos te schofferen?

Neen, ik denk dat het water te diep is. Demokratie is vorm en niet inhoud en deze ultieme demokratische stelregel is nu met de voeten getreden. Verdacht gemaakt en vervangen door de idiotie van participatie - de ideale zoethouder voor meritokraten die niet voldoende mérite hebben om te funktioneren in een representatieve demokratie (dat is een pleonasme, trouwens; maar geen politikus die nog durft weten wat pleonasmen zijn, de intellektueel van vandaag is sinds Steve een anti-intellektueel, iemand die de waarheid van Sokrates monkellachend belachelijk maakt vermits hij "alles weet", en zelfs "weet wat de anderen echt willen). Neen, ik ga niet mee participeren. Daarvoor sta ik te weinig op mijn mérites.

Doe geen moeite totdat iedereen beseft dat een symbooldossier méér is dan een dossier over een symbool. Zulk besef komt via stemmingen en niet via het vermijden van stemmingen op de vleugels van hoogdravende woorden.

Tot ziens, als vriend. Maar niet als kameraad.

 


14:16 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.