20-03-05

Een ekonomie van plezier en vertier

Het was een tijd geleden, veertien jaar. Terug naar de plaats waar we mekaar ontmoetten. Er was niet veel veranderd maar alles is wel degelijk heel anders. Na veertien jaar zijn de krotten huizen geworden en de gewone huizen blinken nu uit in ornamenten. De grote vooruitgang kan maar node ontkend worden. Natuurlijk zijn er diegenen die het allemaal maar uiterlijkheden en ornamenten vinden; die 'iets' missen van binnen, iets van diepere waarden. Uiteraard zijn er die het dan weer veelal zelfgenoegzaamheid vinden, en die weigeren te vallen voor wat 'slechts' de vooruitgang van het gemiddelde is.
 
Klagers zijn van alle tijden maar meestal zijn ze het roerend over één ding eens: er moet verder gewerkt en gewroet worden. Alleen over 'waarom.' vallen devote meningen, van verscheidene geëngageerde en doorgaans breed gegageerde mensen, uiteen. So much so, dat het soms eens lijkt naar een opgezet spel. Een nieuwe zondagsmis - op een nieuwe zevende dag - waarin ter kerke wordt gegaan voor ons ideaal model dat als ideaal verder werken en wroeten predikt - net als in de vervlogen paapse dagen. Zoals God zag zien nu de statistieken en zij zien dat het goed is maar of niet goed genoeg of te goed om waar te blijven. De werkzaamheidsgraad, en de einde-loopbaan problematiek en dit en dat en altijd paniek (en altijd wel iemand geschoten in zijn wiek).
 
Het houdt niet op van "het kan niet blijven duren" en "het geld groeit niet aan de bomen". Net zoals in aloude bijbelse dagen is de zondvloed nabij. Net zoals toen zouden velen verlossend overstroomd willen worden. Ik weet het niet. Binnen veertien jaar nog minder krotten en nog meer aanhangers van de nieuwe kerk. Vele aanhangers die allen iets anders kunnen aanhangen zolang maar: "Heilig zijn onze demokratische waarden!" en werken en wroeten. Verdacht is - en nog verdchater zal het worden - om plezier en vertier serieus te nemen. Immers, binnen 14 jaar zullen plezier en vertier een nog groter deel van onze ekonomie worden (tot spijt van wie het hen benijdt tot ver in Afrika waar men zeer ontypisch de natuur met haar hongersnoden en territoriumstrijd zal verlaten).
 
Het probleem is niet dat onze ekonomie zoveel plezier en vertier niet kan dragen. Ekonomie is niets anders dan de vooruitgang, groei en verspreiding van vertier en plezier. Het probleem is dat onze hoofdjes gebukt gaan onder een teveel aan plezier en vertier. Zonder de verlichtende aanwezigheid van innerlijk sérieux of uiterlijke doelen en idealen.
 
"De compjoeter naar de foeter!" De profetie is nog niet uitgespeeld. Al gauw zal blijken dat er geen enkele reden is om de werkzaamheidsgraad überhaupt in stand te houden. Dan zal dit ras zichzelf overleefd hebben. en beseffen dat waar het al die eeuwen voor gewerkt en gewroet en voor gemoord en gevochten heeft, dat het dat heeft.
 
"En nu?" zullen priesters en gelovigen van onze demokratische kerk van de lamenteringen en de blameringen zich luidop afvragen. Welnu: een nieuwe kerk - en eindelijk een kerk zonder schuldgevoelens. Eindelijk werken omdat het mag en niet omdat het moet.
 
De toekomst nadert ras en zij ziet er goed uit. Spijtig voor de onheilsprofeten. Zoals profeten in alle tijden vertellen ze slechts het verhaal van het verleden.
 

16:57 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.