14-03-05

Gedachten verzachten, woorden doen moorden

Een stil gesprek tussen twee oren. Niemand kan het horen - niemand om er zich aan te storen. Ik en ik, het geeft een kick. Alles opgelost. Nooit met bijkomstigheden gesmost. Soeverein, ik ben mijn beste wijn. Telkens weer een gepast rijm.  Niet zoals in nachtelijke dromen waar - af en toe - het leven verwordt tot klachten. Neen, gedachten kunnen al 't leed verzachten, zonder ook maar even te moeten wachten. Zonder trachten, zonder storen. Wat 'n mooie - al dan niet - ivoren toren.
 
Maar kan het iedereen bekoren? Zijn gedachten wel voorzien van krachten als ze niet omgezet worden in woorden? Daar zijn de vragen. De druk neemt toe tussen de oren. De mond opent, onder druk, en daar zijn ... de woorden. Juk!
 
Gedaan met alleen maar gedachten. Hier komt het wachten en het bidden tot hogere machten. Je voelt de woorden. Ze spannen zich als koorden. Elk woord stoort iemand. De vrees komt: val ik door de mand? De gedachte verstomt. Ik wordt door de woorden vermomd. Koorden keerden, hoezeer je je ook verweerde. Wat je ook met je woorden begeerde - iemand zullen ze bezeren. Misschien jezelf, misschien een ander; maar altijd bezeren en altijd verweren. Tot de koorden om een nek spannen. In stilte, om je eigen nek. In geschreeuw, om iemand anders nek.
 
Eerst veren, dan pek.
 
Wat mooi was, bevuild. Wat soeverein, allesbehalve rein.
 
Woorden doen moorden.
 
Vlug terug naar de gedachten. Misschien kunnen zij de pijn verzachten.
 

10:11 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.