27-02-05

Iedereen dekadent!

Waarschijnlijk ben ik eerder mistroostig. Misschien denkt U wel dat ik van een ander ook die mistroostigheid verwacht. Maar dat is niet zo. Welintegendeel, ik verwacht niet zó veel van de anderen. Eigenlijk slechts dat ze niet teveel verwachten van anderen. Dus ook niet teveel gaan verwachten van mij. Ik heb het al moeilijk genoeg met mijn eigen verwachtingen. Er is dus niet zo érg veel ruimte voor wat anderen van mij verwachten.
 
Ik verwacht (maar dit is een andere manier van verwachten), dat ik niet geheel en al alleen ben in deze blijde verwachting. Helaas, zal deze blijde verwachting niet kulmineren in een prachtige konkrete realizatie. Geen mooie statistieken. Geen "Zie je wel!. We hebben het gemaakt!". En al zeker niet in slechts negen maanden. Normen en waarden, rechten en plichten - de Scylla en Charybdis van de benepen levensvisie leven weer op. Alle bandeloosheid moet aan banden en alle handen moeten aan dek, we hebben een doel en dat doel, ja, dat doel heeft ons.
 
We hebben iets te maken. Elk van ons moet het maken. Opoffering is ons lot. Niet meer voor God, toch niet voor allen, maar toch voor íets. "Want dat is ons lot!", pleiten diegenen met die genen van opoffering die, verblind door hun eigen opoffering, ons allen willen offeren aan deze of gene, maar altijd onveranderlijk, hogere zaak. Leven voor onszelf is heilloos, want doelloos. Ons heil - of je nu naar ekstreem rechts, ekstreem links of gewoon naar het midden kijkt - ligt immers in het achternahollen van een doel. Het debat gaat niet over het heil van ons heil, maar slechts over welk doel het beste heil brengt.
 
Alles anders is de dekadentie. Dikke Romeinen die zwelgen en zuipen - in met wijven gevulde kuipen. Bah! Wij willen beter voor onze telgen. Dat ze werken en werken, wroeten (vroeger: ook boeten) voor meer en beter. En gewerkt, gewroet en gevochten hebben ons voorvad'ren gedaan, na die gekke jongens, de dikke Romeinen. En onze voorvaderen moeten we dan ook nog eren door ons te schamen voor onze scherts en ons te schonen door ons zweet te tonen.
 
Maar wat was moet niet blijven. Laat ons het zweet van de ouderen niet omzetten in angst van de jongeren. De tijd is gekomen om het oudere zweet een bestemming te geven in het hier, en ook in het nu. Laat de jongeren, en de ouderen, van nu hun doel niet meer ergens anders gaan zoeken - niet in hemelse maagden noch in toekomstige nog gevuldere magen.
 
Iedereen dekadent! Dit wordt de eeuw van het talent. Of je graag rent, paarden ment, achter je TV bent of opofferingen, muziek of blogs maakt; wat telt is niet waar je geraakt, maar wél hoe je je voelt. Hedonie, maar niet op één manier - ieder zijn eigen vertier in de ekonomie van het plezier.
 

12:09 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.