20-02-05

Move over neo-cons ... here come the neo-pro's

Nu pissen op de president van Amerika een aanvaardbare manier is om zich te uiten, kunnen we misschien ook een andere taboe onder handen nemen: zouden de neocons eventueel toch ergens een punt hebben? Trouwens, tijdens de anti-Bush mania (het aroma komt ons al weer enkele dagen tegemoet en het riekt niet smakelijk) is het misschien nuttig zich eens af te vragen hoe het komt dat overtuigde demokraten steevast vinden dat andere landen "verkeerd" kiezen; van Putin over Berlusconi tot Bush of van Chavez over Lulu tot Di Rupo - linkse voorbeelden zijn heden ten dage eerder beperkt. Blijkbaar strekt eerbied voor anderlands - verschillende - kultuur niet zóver dat we hen in staat achten om volwassen demokratische keuzes te maken.
 
Maar terug naar de progressieve reaktionairen, de neocons. Zoals vele progressieven staan ze een aktieve, en eerder agressieve, buitenlandpolitiek voor. Een politiek die niet beperkt is - als in de dagen van Reagan - tot het stiekem beschermen van de eigen navel maar die, onder vlag van het demokratische ideaal, transparant geloven in de maakbaarheid (ja, dat is het woord tot spijt van wie het benijdt) van de wereldgemeenschap. Dan kunnen we wel flauwtjes doen over de olie en over hun eigen bescherming maar zo kan je flauw doen over gelijk welke aktie. Men kan bijvoorbeeld ook perfekt flauw doen over logebroeders die boeken over geloof schrijven; als mogelijk voordeel halen uit politieke aktie al volstaat om die aktie verdacht te maken dan is alle politiek verdacht. Dat laatste mag dan al de onderliggende gedachte zijn bij de velen die te onpas (te pas is het nooit) spreken over "plat" elektoraal winstbejag, het is als uitgangspunt niet echt demokratisch, medunkt.
 
Als we dan niet flauw doen, moeten we durven toegeven dat ze een punt hebben. Ons verschil van mening gaat niet over het doel en zelfs niet over de middelen maar over de procedure. Wij progressieven geloven niet in het grote gelijk van één enkele persoon (of partij, of land, ...) die vertrouwd kan worden om dat doel te bewerkstelligen. Ons ongeloof is des te groter naarmate de middelen groter zijn - en oorlog: dát is het ultieme middel. Er is dan ook geen reden om op neocons te pissen (zolang ze niet aktief verkiezingen vervalsen om aan de macht te blijven), en produktiever om te zeggen dat ze ons eigenlijk overtuigd hebben van het basisidee. Dat praat makkelijker en laat ook toe om over het echte probleem te praten: de procedure.
 
Als progressieven moeten we ons de mond niet laten snoeren alleen maar omdat reaktionairen iets naar voor brengen dat normaal ons terrein is. Neen, laat ons ons onbeschaamd als de neo-progressieven bestempelen "to up the ante" zoals zij het zouden zeggen. Want, zo beseffen zij nu ook wel, enige koördinatie met anderen maakt de dreiging van militaire aktie effektiever in plaatsen waar die dreiging echt nodig is zoals in Noord-Korea en, waarschijnlijk, Darfoer. En bovendien kunnen de neo-pro's misschien de schaamte over het kolonialisme van (een wel erg klein deel van onze voorouders) laten vallen en op die manier wat minder "handen af", dus wat sneller, onze Afrikaanse vrienden helpen (want Karel heeft een punt, hoewel minder dan hij het zelf denkt maar Karel is niet de grootste gelover in andermans mogelijk gelijk).
 

17:58 Gepost door despreker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.